Τρίτη, 19 Ιουλίου 2022 16:02

Άδικος κόσμος

Άδικος κόσμος

Της Μαρίας Νίκα

Δεν ξέρω αν συμβαίνει και σε άλλους, αλλά μετά την καραντίνα δε μπορώ να παρακολουθήσω παράσταση όπως παλιά. 

Την Κυριακή πήγα στο Φεστιβάλ Χορού, μπήκα στο Black Box, τη μικρή εναλλακτική σκηνή του Μεγάρου. Είδα το un/seen της Βάιερσταλ. Ενδιαφέρον θέμα η επιρροή της πανδημίας στο ανθρώπινο σώμα, εκπληκτική χορεύτρια η Karolina Szymura, τέλεια κίνηση, ευφάνταστα κοστούμια, εξαιρετικοί φωτισμοί. Δε με συγκίνησε.

Τη Δευτέρα πήγα στο Κάστρο για την «Ιφιγένεια εν Αυλίδι». Καλή η παράσταση του Θέμη Μουμουλίδη, ωραίος ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος στο ρόλο του Αγαμέμνονα ωραία και η Ιωάννα Παππά Κλυταιμνήστρα – δυνατός λόγος, αισθαντική μουσική. Βαρέθηκα. 

Η Ιφιγένεια χτυπιόταν πάνω στη σκηνή, έκλαιγε, εκλιπαρούσε τον Αγαμέμνονα να μην τη θυσιάσει, αλλά εγώ είχα καρφωθεί στο ασημένιο φόρεμα της Κλυταιμνήστρας. Έβλεπα κάτι λεκέδες στο δεξί μέρος κάτω από το γοφό και σκεφτόμουν: «Δεν πρόλαβαν να στείλουν τα κοστούμια καθαριστήριο».

Τον περασμένο Οκτώβρη, μέσα στην πανδημία, με τις ταυτότητες και τα πιστοποιητικά μου, πήγα στο ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας να δω «Το γάλα» του Βασίλη Κατσικονούρη. Συνάδελφοι, που είχαν ήδη παρακολουθήσει πρόβες, με προειδοποίησαν: «Πάρε μαζί σου χαρτομάντιλα, θα ρίξεις πολύ κλάμα». Ούτε που βούρκωσα. Μπορεί και να κοιμήθηκα λίγο κατά τη διάρκεια της παράστασης.

Θυμάμαι το γιο κάτι φίλων. Ένα καλοκαίρι τον είχαν στείλει κατασκήνωση. Πριν περάσει μια βδομάδα τους τηλεφώνησε και τους ζήτησε να τον πάρουν πίσω. «Τι συμβαίνει, δε σου αρέσει;» τον ρώτησαν. Και ο μικρός τους είπε: «Είναι πολύ ωραία, αλλά θέλω να φύγω».  

Κάπως έτσι νιώθω πια κι εγώ στις παραστάσεις. Είναι πολύ ωραία, αλλά θέλω να φύγω.

Η μόνη φορά που με συγκίνησε έργο μέσα στα δύο τελευταία χρόνια ήταν πριν από κανένα μήνα. Κάτι έψαχνα ένα βράδυ στο ίντερνετ και τυχαία έπεσα πάνω σε μια ταινία. «Άδικος κόσμος» του Φίλιππου Τσίτου (σύζυγος της Εύας Στεφανή). Κάθισα και την είδα. Που στο καλό ήμουν το 2011 που βγήκε; 

Πρωταγωνιστές, ο Σωτήρης, ένας καταθλιπτικός αστυνομικός που προσπαθεί να σώσει κάτι κακόμοιρους μικροαπατεωνίσκους και η Δώρα, μια καθαρίστρια που παλεύει να επιβιώσει σ’ έναν άδικο κόσμο. Ο καλύτερος Αντώνης Καφετζόπουλος που έχω δει και μια υπέροχη Θεοδώρα Τζήμου.