Του Θανάση Παντέ

Η Σκοτοδίνη Γουηβέριου αρεσκόταν να ζει στα σκοτάδια αν και όλη της η ύπαρξη ήταν γεμάτη φως από την κοσμική λάμψη που την περιέβαλε όταν βρισκόταν με κόσμο. 

Του Θανάση Παντέ

“Νότες νούμερο 167” τιτλοφορείται το πράσινο τομίδιο που επεξεργάζεται ο γράφων, που είχε αρχίσει να το γράφει πριν από το 1977 και αφού για πολλά χρόνια το “ξέχασε” το συνέχισε για λίγο στα 1986-1987 και αφού το ξέχασε πάλι, άρχισε να το ξαναγράφει από την άνοιξη του 2019 και τώρα το ολοκληρώνει και περιδιαβαίνει τις σελίδες του θέλοντας να τις αξιοποιήσει περαιτέρω. 

Του Θανάση Παντέ

Τον έλεγαν Τζακ Κέρσουακ και άλλοι τον μπέρδευαν με τον συγγραφέα του θρυλικού «On the Road», Τζακ Κέρουακ, με τον οποίο κάποτε είχαν συναντηθεί λίγο πριν ο Κέρουακ φύγει από τη ζωή.

Του Θανάση Παντέ

Τελικά τα μυστήρια γύρω από την υπόθεση που ερευνούσε ο γράφων γινόντουσαν ολοένα και πιο περίπλοκα και είχε ήδη αρχίσει να αντιλαμβάνεται πως βοήθεια δεν έπαιρνε από πουθενά, αφού κανείς δεν ήταν διατεθειμένος να βοηθήσει κανέναν. 

Του Θανάση Παντέ

Η εμφάνισης της Έστερ Λάγνερ στη Γουηβερία προκάλεσε αναστάτωση στους Γουηβέριους που είχαν υπάρξει κατά καιρούς εραστές της. 

Του Θανάση Παντέ

Είναι μια εύλογη απορία γιατί ο Φαέθων Κουασιμόδος αποκαλεί “μπαμπά” τον στρατηγό Ευτύχιο Κοπροσκυλίδη, αφού δεν είναι γιος του, αλλά η απάντηση τελικά δεν είναι και τόσο αυτονόητη. 

Του Θανάση Παντέ

Είχε πάρει τη λεωφόρο Νίκου Καζαντζάκη και πήγαινε. 

Όλο πήγαινε με σκοπό να φτάσει ως τη θέση “Πλακάκια”. 

Του Θανάση Παντέ

Ο τίτλος του βιβλίου ήταν “Η Γραμμή του Μεσονυχτίου “ και ο γράφων το είχε διαβάσει πρόσφατα, χωρίς πάντως να ενθουσιαστεί ιδιαιτερα. 

Του Θανάση Παντέ

Και ενώ συμβαίνουν αυτά, το  Φεστιβάλ Αστυνομικής Λογοτεχνίας, που διοργανώνουν η ΑΜΚΕ Agatha και το Βιβλιοπωλείο Monogram, συνεχίζεται με αμείωτη ένταση, έχοντας ξεκινήσει από τις 27 Απριλίου, ως γνωστόν, με την προφεστιβαλική παρουσίαση του νέου βιβλίου του Παναγιώτη Γιαννουλέα, “Λογισμικό Θανάτου” (εκδόσεις Κύφαντα). 

Του Θανάση Παντέ

Κανείς δεν πίστευε πως η Τερέζα Χανδρειώτη ήταν ερωτευμένη με τον γράφοντα, ούτε καν η ίδια αλλά ούτε βέβαια και ο γράφων.