Δεν έχει κάποιο ατομικό αίτημα, αντίθετα έχει θέσει την υλική του υπόσταση, την ψυχική του  αντοχή και την πνευματική του διαύγεια στην υπηρεσία ενός κοινωνικού σκοπού: στην κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Σύνθημα του «ή θα νικήσουμε ή… θα νικήσουμε!».

Γιατί επέλεξε ο άνθρωπος αυτός την ακραία μορφή αγώνα;

«Το καλοκαίρι του 2025, στα κρυφά, η Περιφέρεια Αττικής εκκίνησε τον σχεδιασμό για την καταστολή της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, που προβλέπει την βίαιη εκκένωση των Προσφυγικών τους επόμενους έξι μήνες και ένα μεγάλο φαγοπότι δημόσιου χρήματος, 15 εκατομμυρίων ευρώ…»

Μεγαλουπόλεις σαν την Αθήνα, ιδιαίτερα την εποχή της μεγάλης κρίσης που συνεχίζεται, φιλοξενούν ανθρώπους κοινωνικά και πολιτισμικά «ξένους» μεταξύ τους. Κι όμως αυτοί οι άγνωστοι, οι «ξένο», οι αλλόγλωσσοι και αλλόθρησκοι στα Κατειλημμένα Προσφυγικά της Λ. Αλεξάνδρας -400 τον αριθμό- κατορθώνουν να συμβιώνουν δεκαέξι ολόκληρα χρόνια δημιουργώντας μια κοινότητα συμπεριληπτική.

Η συμβίωση, η συνύπαρξη αμβλύνει τις προκαταλήψεις και τα στερεότυπα, τον φόβο για τον άγνωστο «άλλον», χτίζουν από κοινού έναν άλλον τύπο κοινότητας που για την μεγάλη πλειοψηφία του αστικού πληθυσμού είναι άγνωστη.

Χρησιμοποιούν μορφές κοινωνικής συνύπαρξης όπως την αλληλέγγυα οικονομία, την αυτοοργάνωση, την άμεση δημοκρατία. Το μεγάλο κοινωνικό και οξυμένο πρόβλημα της έλλειψης στέγης, ώθησε αυτούς τους ανθρώπους τα εγκαταλελειμμένα προσφυγικά να ξαναζωντανέψουν! Από νεκρόπολη να γίνει ζωοφόρος περιοχή στην καρδιά της Αθήνας!

Με μεράκι και πολύ κόπο οι «καταληψίες» εργάτες της ζωής των Προσφυγικών δημιούργησαν δομές παιδικού στεκιού και αυτομόρφωσης, υγείας και φαρμακείου, φιλοξενίας θεραπευόμενων και συνοδών του αντικαρκινικού Νοσοκομείου «Αγιος Σάββας», τη δομή συλλογικού φούρνου, τεχνικών εργασιών για τη συντήρηση των κτιρίων και άλλων πολλών. Όλες οι δομές στηρίζονται στην Αλληλεγγύη και την αυτοοργάνωση.

Ο απεργός πείνας, Αριστοτέλης Χαντζής, ένας από όλους τους ανέστιους των Κατειλημμένων Προσφυγικών, στηρίζει την αντοχή και την ψυχική του δύναμη στην πεποίθηση πως ο κοινοτικός του αγώνας θα δικαιωθεί. Ο σχεδιασμός της περιφέρειας Αττικής δεν θα περάσει!

Τα προσφυγικά είναι Ιστορικό τοπόσημο για την Αθήνα, στα «κορμιά» των κτιρίων τους υπάρχουν ακόμη οι σφαίρες από τα μυδράλια… Ο «εξευγενισμός» της περιοχής για χάρη του τουρισμού και της αποσάρθρωσης  του κοινωνικού-κοινοτικού ιστού μόνο ασχήμια όλων των μορφών θα φέρει. Η κοινωνική κατοικία είναι ήδη παρούσα στα Προσφυγικά για εκατοντάδες ανθρώπους. Όποιος υποστηρίζει το αντίθετο ψεύδεται!

Υπάρχει ένας άνθρωπος…

που με την γενναιοδωρία του απέναντι στο μέλλον και στις γενιές που έρχονται, τα δίνει όλα στο παρόν!..

Ευαγγελία Παναγάκη