«Ο 1ος δίσκος δεν προοριζόταν για κανονική κυκλοφορία. Γράψαμε 5 κομμάτια σε 10 ημέρες, το ηχογραφήσαμε πρόχειρα με σκοπό να το μοιράσουμε σε φίλους και αυτό ήταν όλο..»

Τελικά αποφάσισαν να το κυκλοφορήσουν κανονικά σε CD χρηματοδοτώντας οι ίδιοι το όλο εγχείρημα.

 «Ο μαγαζάτορας που είχαμε συμφωνήσει να κάνουμε το 1ο μας λαηβ μας ζήτησε λεφτά λίγες ημέρες πριν», μας λέει ο Μπέλο, κιθαρίστας της μπάντας. «Του είπαμε πως δεν πληρώνουμε για να παίξουμε. Αδειάσαμε το προβάδικο για να χωρέσει κόσμο και αντί να πληρώσουμε τον τύπο αγοράσαμε μπύρες για να κεράσουμε όσους έρθουν. Το λάηβ;  Ήταν χάλια. Όπως κάθε 1ο λάηβ..» 

Ο Kryddan και η ποίηση του δρόμου..

«Είχε παρθεί πλέον η απόφαση η μπάντα να δουλέψει σοβαρά..» μας λέει ο Στάθης Μπαρ, η νέα προσθήκη μετά τα πρώτα βήματα και πλέον βασικό μέλος πίσω από το drumkit. «Τζαμάραμε μόνο κάθε Κυριακή νωρίς το πρωί, άρρωστοι από μια εβδομάδα ασταμάτητης εργασίας. Τα ωράρια μας δεν ταίριαζαν πουθενά..» 

Η φάση πλέον για να γίνει πιο σωστή έπρεπε και να πιέσει την κατάσταση σε όλα τα επίπεδα, αν ήθελαν να τα καταφέρουν. 

«Το ‘Dance At Your Own Risk’ ήταν ένα πολύ μεγάλο βήμα εμπρός για τη μπάντα» υπογραμμίζει ο Τζεη, τραγουδιστής της μπάντας. Με ποπ background δεν περίμενε κανείς πως θα κολλήσει στην όλη φάση. Και όμως… 

«Γράψαμε σε σωστό στούντιο και είχαμε την καθοδήγηση που έπρεπε ώστε να πετύχουμε τον ήχο που είχαμε στο κεφάλι μας»

Η κυκλοφορία αυτή έφερε τα πρώτα λαηβ στην Αθήνα και άλλες πόλεις, ένα μινι τουρ, συνεντεύξεις, κριτικές... Είχε έναν συνδυασμό «party time» αλλά και μελαγχολίας. Οι στίχοι σοβάρεψαν, το ίδιο και τα riffs, σαν να ήθελαν κάτι να πουν..

Πέρι Χάους και Αιώνιας Νύχτας..

…Πράγμα που έκαναν στο επόμενο, με τίτλο ‘The Mourning Hypocrites’. 

«Ο δίσκος αυτός με διέλυσε.. η δημιουργία και η ηχογράφηση του ήταν δύσκολη..» λέει ο Μπέλο. «Έχουν ειπωθεί πολλά εκεί μέσα, αυτά που είναι δύσκολο να αποφασίσεις να τα πεις αλλά και να κρατηθούν βαθιά μέσα σου επίσης. Οπότε τα βγάζεις και μετά αντιμετωπίζεις αυτό που έχεις στα χέρια σου και πλέον το βλέπει ξεκάθαρα και αυτός που θα ασχοληθεί και θα το ακούσει προσεκτικά». 

Η μπάντα ακόμα πιο βαριά, πιο χέβυ, το κούρδισμα ακόμα πιο κάτω. Απελπισία, αποτυχία και θάνατος, όλα μεταφρασμένα σε νότες και λέξεις. Προηγήθηκαν και ακολούθησαν πολλές συναυλίες. Είχε κυκλοφορήσει νωρίτερα και ένας live δίσκος, σε κασέτα. Κόντεψε να γκρεμιστεί ο Ροδανθός στην Καλαμάτα, έπεφταν πράγματα από τα ράφια του. «Ο δίσκος αυτός είναι αποτέλεσμα όλων όσων συνέβαιναν στη μπάντα και στον στενό οικογενειακό κύκλο από την 1η στιγμή που είπαμε πως πάμε να κάνουμε κάτι σωστό. Και δεν ήταν κανένα από αυτά καλό» λέει ο Μούντας.

Απώλειες, ανεργία, αφραγκία, μαχαιριές πισώπλατες. Οι MrBooze δεν κλαψούρισαν για όλα αυτά. Δεν κλάφτηκαν, ούτε μάσησαν. Αντιθέτως δημιούργησαν έναν δίσκο που τα κοίταξε όλα αυτά κατάματα και βγήκε με τη σωστή αναλογία doom-ίλας και hardcore-ιλας.

Φτάσαμε αισίως στο 2020, η κατάσταση στον πλανήτη Γη μοιάζει όλο και να χειροτερεύει και οι μπάντες βγάζουν συνεχώς ποιοτικές δουλειές και δίνουν μεγάλα (όχι απαραίτητα σε προσέλευση) live. Οι MrBooze θα εμφανιστούν στις 10 Μαρτίου στο Temple στην Αθήνα, μαζί με τους θρύλους EyeHateGod και τους Omega Monolith. Οι βάλτοι της Νέας Ορλεάνης, η μιζέρια της Αθήνας και η μονοτονία της μόνιμα ηλιόλουστης Καλαμάτας σε ένα stage, το ίδιο βράδυ. Τυχεροί όσοι θα το ζήσουν από κοντά!

Το άρθρο και η συζήτηση με την μπάντα έγινε απο τον Θανάση Νικόπουλο, φίλο της μπάντας που την παρακολουθεί από κοντά