Για τη συναυλία δεν θυμάμαι τίποτα απολύτως! Τα ξέχασα όλα μετά, όταν στο τραπέζι που ακολούθησε στο “Elite” ή στο “Φιλοξένια” μου έκανε μια δήλωση ο Μίκης Θεοδωράκης. Το τρακ που ένιωθα ήταν τεράστιο. Παιδί, όταν άκουγα τις μουσικές του στους δρόμους της πόλης που μεγάλωσα, από τα μεγάφωνα των γραφείων των κομμάτων και των υποψηφίων στις εκλογές, τη δεκαετία του ‘80, νόμιζα ότι ο Θεοδωράκης δεν μπορεί να είναι άνθρωπος σαν εμάς τους υπόλοιπους. Απέναντί του λοιπόν ένιωθα το πρόσωπό μου να καίει και πρέπει να είχα γίνει κατακόκκινος, τα πόδια και τα χέρια μου έτρεμαν, μαζί έτρεμε στο χέρι μου και το δημοσιογραφικό κασετοφωνάκι εκείνης της εποχής, που με τα σημερινά δεδομένα για τα μεγέθη τέτοιων συσκευών ήταν τεράστιο...
ΤΙ ΜΟΥ ΕΙΠΕ Ο ΜΙΚΗΣ
Αυτό που μου είπε ο Μίκης σε εκείνη τη δήλωση μου ήρθε αμέσως σαν εικόνα στο μυαλό μόλις πρωτοάκουσα την είδηση του θανάτου του. Μου μίλησε συγκεκριμένα για το Εθνικό (Δημοτικό σήμερα) Στάδιο ως χώρο πραγματοποίησης συναυλιών. Ο μεγάλος Μίκης ήταν ακόμη και θυμωμένος που η Καλαμάτα δεν διέθετε άλλον χώρο για συναυλίες. “Ένιωθα ότι παίζω μουσική στο βουνό, στον Ταΰγετο”, μου είπε. Πιθανόν στη συναυλία αυτή δεν έγινε επιτεύχθηκε εκείνη η μαγική συνάντηση και επαφή του καλλιτέχνη με το κοινό. Τόνισε λοιπόν ότι η Καλαμάτα πρέπει να αποκτήσει έναν κατάλληλο χώρο για συναυλίες, τέτοιον, φαντάστηκα, που τα ηχητικά κύματα να μένουν και να διαπερνούν το κοινό αντί να φεύγουν στο βουνό.
Ο αείμνηστος δήμαρχος, Χρήστος Μαλαπάνης, προσπάθησε να φτιάξει ένα τέτοιο θέατρο, είχε διερευνήσει την καταλληλότητα χώρων στη Βέργα και στα Λαίικα, αλλά δεν έγινε κάτι. Ένα υπέροχο ανοιχτό θέατρο έφτιαξε ο Σωτήρης Μαρίνης αλλά λόγοι νομιμότητας ή νομιμοφάνειας δεν επέτρεψαν τη συνέχιση της λειτουργίας του. Μέχρι που η προηγούμενη δημοτική αρχή αποφάσισε να φτιάξει θέατρο μέσα στην κοίτη του Νέδοντα… Είχα περιέργεια να δω τι θα έλεγε γι’ αυτό ο Μίκης.
Πάντως αυτές τις μέρες μου ‘ρχεται συνέχεια στο μυαλό η εικόνα του Μίκη και του βουνού της Καλαμάτας, ο ένας απέναντι στο άλλο και ανάμεσά τους μουσική και τραγούδια... “Αχ ψεύτη κι άδικε ντουνιά…”
Στ.Μ.
