Το έργο παίζεται κάθε Πέμπτη και Παρασκευή, στις εννιά το βράδυ και κάθε Σάββατο και Κυριακή, στις οχτώ το βράδυ, μέχρι τις 22 Μαρτίου. 

Προπώληση εισιτηρίων γίνεται στα βιβλιοπωλεία “Βιβλιόπολις” και “Όλα Χαρτί”. 

Η Θεατρική Διαδρομή γράφει για το έργο: 

Περίληψη και συμβολισμός του ΑΡΤΟΥΡΟ ΟΥΙ του Μπέρτολτ Μπρεχτ

Το έργο «Η άνοδος του Αρτούρο Ούι» (πλήρης τίτλος: Η αντιστάσιμη άνοδος του Αρτούρο Ούι) του Μπέρτολτ Μπρεχτ είναι μια πολιτική αλληγορία γραμμένη το 1941. Ο Μπρεχτ, εξόριστος τότε από τη ναζιστική Γερμανία, έγραψε το έργο για να δείξει πώς ο Αδόλφος Χίτλερ κατάφερε να ανέβει στην εξουσία—και κυρίως ότι αυτή η άνοδος θα μπορούσε να είχε αποτραπεί.

Αναλυτική Περίληψη

Η ιστορία διαδραματίζεται στο Σικάγο της δεκαετίας του 1930, μέσα στον κόσμο των εμπόρων κουνουπιδιών (!). Ο πρωταγωνιστής, ο Αρτούρο Ούι, είναι ένας μικρογκάνγκστερ που θέλει να αποκτήσει εξουσία ελέγχοντας το εμπόριο λαχανικών.

Η αρχή - Η κρίση

Οι έμποροι κουνουπιδιών βρίσκονται σε οικονομική κρίση. Φοβούνται τη χρεοκοπία και ψάχνουν πολιτική βοήθεια. Ένας πολιτικός, ο Ντόγκσμπορω, μπλέκεται σε σκάνδαλο διαφθοράς. Μέσα σε αυτό το χάος, ο Ούι προσφέρεται να «προστατεύσει» τους εμπόρους—δηλαδή να τους εκβιάζει για χρήματα, με αντάλλαγμα ασφάλεια.

Οι έμποροι, από φόβο και συμφέρον, δέχονται.

Η άνοδος μέσω βίας

Ο Ούι αρχίζει να εξοντώνει όποιον του αντιστέκεται. Καίγονται αποθήκες, δολοφονούνται αντίπαλοι, γίνονται ψεύτικες δίκες. Όλα παρουσιάζονται ως «νόμιμα».

Παράλληλα, ο Ούι παίρνει μαθήματα ρητορικής για να μάθει να μιλάει θεατρικά και επιβλητικά—ώστε να πείθει τα πλήθη.

Η επέκταση

Αφού ελέγχει το Σικάγο, στρέφεται στην πόλη Τσίσερο (Cicero). Εκεί, με δολοφονίες και τρομοκρατία, παίρνει την εξουσία. Όποιος αντιστέκεται, εξαφανίζεται.

Στο τέλος, ο Ούι έχει πια κυριαρχήσει πλήρως.

Το έργο κλείνει με μια προειδοποίηση:

«Η κοιλιά είναι ακόμα γόνιμη απ' όπου βγήκε το τέρας.»

Δηλαδή, ο φασισμός μπορεί να ξαναγεννηθεί.

Τι Συμβολίζει το Έργο

Το έργο είναι καθαρή αλληγορία της ανόδου του ναζισμού. Ο Αρτούρο Ούι συμβολίζει τον Αδόλφο Χίτλερ.

Η γελοία του συμπεριφορά δείχνει ότι ο Χίτλερ δεν ήταν «υπεράνθρωπος», αλλά ένας τυχοδιώκτης που εκμεταλλεύτηκε φόβο και κρίση.

Οι έμποροι κουνουπιδιών

Συμβολίζουν τους μεγαλοεπιχειρηματίες και τη βιομηχανική ελίτ της Γερμανίας που στήριξαν τον Χίτλερ για να προστατεύσουν τα συμφέροντά τους.

Η οικονομική κρίση

Αναφέρεται στην οικονομική καταστροφή της Γερμανίας μετά το κραχ του 1929, που άνοιξε τον δρόμο στον ναζισμό.

Οι δολοφονίες αντιπάλων

Αντιστοιχούν σε πραγματικά γεγονότα, όπως η εξόντωση πολιτικών αντιπάλων στη Γερμανία.

Η ρητορική εκπαίδευση

Δείχνει πως η εξουσία χτίζεται και μέσω θεάματος, προπαγάνδας και εικόνας.

Τι Θέλει να πει ο Μπρεχτ

Ο Μπρεχτ δεν ήθελε απλώς να κατηγορήσει τον Χίτλερ. Ήθελε να δείξει:

1. Ότι ο φασισμός δεν εμφανίζεται από το πουθενά.
2. Ότι γεννιέται μέσα από κρίσεις, φόβο και συμφέροντα.
3. Ότι οι απλοί άνθρωποι και οι ισχυροί που σιωπούν ή συνεργάζονται έχουν ευθύνη.
4. Ότι η ιστορία μπορεί να επαναληφθεί.

Το πιο σημαντικό μήνυμα είναι πως η άνοδος του Ούι ήταν «αντιστάσιμη» — δηλαδή μπορούσε να αποτραπεί, αν οι άνθρωποι αντιδρούσαν εγκαίρως.

Γιατί το έργο παραμένει επίκαιρο

Ο Μπρεχτ δείχνει πόσο εύκολα:

• η δημοκρατία μπορεί να διαφθαρεί,
• οι πολίτες να συνηθίσουν τη βία,
• οι πολιτικοί να παραδώσουν εξουσία για προσωπικό όφελος.

Δεν είναι απλώς ιστορία για τον Χίτλερ. Είναι προειδοποίηση για κάθε εποχή.

Το σημείωμα της «Θεατρικής Διαδρομής» για την παράσταση «Αρτούρο Ούι»

Στο πρόγραμμα μιας θεατρικής παράστασης συνήθως δουλεύει καλά ένα σκηνοθετικό σημείωμα που συνδέει το έργο με το σήμερα και δίνει ένα κλειδί θέασης στο κοινό.

Στην περίπτωσή μας ο «Αρτούρο Ούι» του Μπέρτολτ Μπρεχτ δεν είναι μια ιστορία του παρελθόντος. Είναι ένα εγχειρίδιο εξουσίας. Ο Μπρεχτ γράφει μια αλληγορία για την άνοδο του φασισμού όχι για να μας αφηγηθεί πως έγινε αλλά για να μας δείξει πόσο αποτρέψιμο ήταν – και παραμένει.

Ο Ούι δεν εμφανίζεται ως τέρας. Αναδύεται μέσα από μικροσυμβιβασμούς, φόβο, σιωπή, ιδιοτέλεια. Μέσα από ανθρώπους «κανονικούς», πρόθυμους να κλείσουν τα μάτια τους, για να σωθούν οι ίδιοι. Το έγκλημα δεν είναι μόνο δικό του αλλά συλλογικό.

Στην σκηνοθεσία αυτής της παράστασης, μας ενδιαφέρει να φωτίσουμε τον μηχανισμό, πώς το γελοίο γίνεται απειλητικό, πώς η βία ντύνεται με λόγια τάξης και ασφάλειας, πώς η εξουσία μαθαίνει να παίζει θέατρο. Γιατί όπως μας προειδοποιεί ο Μπρεχτ «Η μήτρα που γέννησε το τέρας είναι ακόμα γόνιμη.

Ο «Αρτούρο Ούι» είναι μια φάρσα που σταματά να είναι αστεία. Ένα γέλιο που κολλάει στο λαιμό.

Σ’ ένα κόσμο όπου όλα μπορούν να αγοραστούν - ακόμα και η αλήθεια - ένας μικρός εγκληματίας μαθαίνει να μιλά, να ποζάρει, να απειλεί... Και σιγά-σιγά γίνεται «αναγκαίος».

Η παράσταση αυτή δεν αναζητά ιστορικές αναλογίες, αναζητά μηχανισμούς: πως ο φόβος γίνεται κανονικότητα, πως η βία γίνεται θέαμα, πως η σιωπή βαφτίζεται ουδετερότητα. Ο Μπρεχτ μας καλεί όχι απλώς να δούμε, αλλά να κρίνουμε. Και ίσως - αν δεν είναι αργά - να αναγνωρίσουμε τη στιγμή πριν το γέλιο μετατραπεί σε κραυγή.