Οι επιθέσεις όμως του αστικού Τύπου λειτουργούσαν πια αντίθετα από τις προθέσεις τους. Η πρώτη σημαντική ένδειξη αυτού του γεγονότος ήταν τα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών στην Πετρούπολη, την ατμομηχανή της επανάστασης. Ο Ν. Σουχάνοφ, αριστερός Μενσεβίκος Διεθνιστής, υποστηρικτής της ομάδας του Μαρτόφ, μια σημαντική προσωπικότητα της εποχής, αλλά και χρονικογράφος των γεγονότων, θα αναφέρει:

«Οι SR (εσέροι), (το ένα από τα δύο αριστερά κόμματα των οποίων οι ηγεσίες είχαν ήδη ξεπουλήσει τις επαναστατικές δυνατότητες), κράτησαν την πρώτη θέση με το 37% των ψήφων, σε σύγκριση όμως με τις εκλογές του Μαΐου δεν ήταν νίκη αλλά  μια ουσιαστική υποχώρηση…

«Οι νικητές του Ιουλίου οι Καντέτοι (το κόμμα της αστικής τάξης) κράτησαν επίσης τις δυνάμεις τους από τις περιφερειακές εκλογές: πήραν το ένα πέμπτο των ψήφων…

«Η λίστα των δικών μας μενσεβίκων πήρε ένα άθλιο 23,000 ψήφων. Οι υπόλοιποι απλά δεν ήταν υπολογίσιμοι….

«Αλλά ποιος ήταν ο πραγματικός νικητής; Ήταν οι μπολσεβίκοι οι οποίοι μόλις πρόσφατα είχαν τσαλαπατηθεί στη λάσπη, κατηγορούμενοι για προδοσία και δωροδοκία…

«Από πού είχαν ξεφυτρώσει πάλι; Τι είδους παράξενη, διαβολική γοητεία ήταν αυτή; Στις εκλογές του Αυγούστου στην πρωτεύουσα οι μπολσεβίκοι πήραν κοντά 200,000 ψήφους, δηλαδή το 33%». (Τάκης Μαστρογιαννόπουλος, «Η Άνοδος και η Πτώση των Εργατικών Διεθνών», Γ κύκλος, η 3η Κουμμουνιστική Διεθνής, Α Τόμος).

Στις εκλογές για τα συνοικιακά δημοτικά συμβούλια την ίδια περίοδο στη Μόσχα, από 34 χιλιάδες, οι μπολσεβίκοι πήδησαν στις 82, το 47% των ψήφων.

Σε κείμενο του ο Λένιν, γραμμένο τον Σεπτέμβρη, θα χρησιμοποιήσει τον τίτλο, «Η κρίση ωρίμασε», και θα εκτιμήσει ότι:

«Αυτή η ψηφοφορία στις εκλογές για τα Δημοτικά Συμβούλια της Μόσχας αποτελεί γενικά ένα από τα πιο καταπληκτικά συμπτώματα της βαθύτατης στροφής των διαθέσεων σε πανεθνική κλίμακα».

Την ίδια περίοδο που οι μάζες έκαναν σαφή την σημαντική αλλαγή στις διαθέσεις τους, η αντεπανάσταση θα συγκαλέσει Κρατική Εθνική Συνδιάσκεψη με στόχο την αναβολή της Συντακτικής Συνέλευσης για αλλαγή του συντάγματος, τη συνέχιση του Ιμπεριαλιστικού Πολέμου και τη συντριβή των μπολσεβίκων και του μαζικού κινήματος.

Μαζί με τους εκπροσώπους των καντέ, των αστών δηλαδή, συμμετείχαν και εκπρόσωποι των δύο άλλων εργατικών κομμάτων, των εσέρων και των μενσεβίκων, των εργατικών συνδικάτων, του στρατού, ανάμεσά τους και ο στρατηγός Κορνίλοφ, που θα ηγείτο της προσπάθειας για πραξικόπημα ενάντια στον Κερένσκι, τον αρχηγό της προσωρινής κυβέρνησης. Η συνεργασία των προθύμων της εποχής θα διασπάτο από το βαθύ κράτος στης αστικής κυβέρνησης που αποφάσιζε ότι η προσωρινή αστική κυβέρνηση δεν ήταν επαρκής για να διασώσει το σύστημά τους.

Αυτό που θα επαναληφθεί από τότε αμέτρητες φορές, η ανατροπή δηλαδή από το βαθύ κράτος κάθε κυβέρνησης που όσο και αν υπόσχεται πίστη στο σύστημα δεν μπορεί να τιθασέψει το κίνημα όταν αυτό βγαίνει αποφασιστικά στο δρόμο των διεκδικήσεων, ήταν η τελευταία οργανωμένη, μεγάλη προσπάθεια της αντίδρασης πριν τον Οκτώβρη.

Δεν χωρούσαν πια μισόλογα για τον ρόλο που ο κάθε ένας επέλεγε σε αυτές τις ιστορικές στιγμές. Ο Λένιν θα αναφέρει:

«Πόσο αφάνταστα βρωμερό ρόλο λακέ έπαιξε η Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή των Σοβιέτ, δηλαδή οι εσέροι και οι μενσεβίκοι που κυριαρχούν μέσα σ΄ αυτή, στην υπόθεση της αναβολής της σύγκλησης της Συντακτικής Συνέλευσης…

«Οι μενσεβίκοι και οι εσέροι έτρεξαν δουλικά πίσω από τους καντέτους, σύρθηκαν σαν τους σκύλους όταν τους σφύριξε το αφεντικό…»

Μετά την ήττα του Ιούλη του 1917 – Μόνοι οι μπολσεβίκοι στην πορεία για επανάσταση