Σάββατο, 19 Μαρτίου 2022 10:29

Ο Άγγελος Μπούρας στον “Αυτόχειρα” του Νικολάι Έρντμαν

Ο Άγγελος Μπούρας στον “Αυτόχειρα” του Νικολάι Έρντμαν

Συνέντευξη στη Μαρία Νίκα

Καταγωγή από Αρφαρά, παιδικά χρόνια στην Καλαμάτα, σταθερός τόπος διακοπών η Καρδαμύλη. Ο ηθοποιός Άγγελος Μπούρας μπορεί να ζει μόνιμα στην Αθήνα αλλά τον βλέπουμε και στη Μεσσηνία. Αφορμή για να μιλήσουμε ήταν η νέα παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου, που κάνει πρεμιέρα 23 Μαρτίου στη σκηνή Κοτοπούλη-REX, σε σκηνοθεσία Γιώργου Παπαγεωργίου. Στον «Αυτόχειρα» του Ρώσου συγγραφέα Νικολάι Έρντμαν, ο Άγγελος Μπούρας υποδύεται τον πατέρα Ίκλυτ. 

Ρώσος συγγραφέας στο Εθνικό; Δε λογοκρίθηκε;

Είχε λογοκριθεί στην εποχή του. Το έργο γράφτηκε το 1928, αλλά δεν ευτύχησε, ανέβηκε πολύ αργότερα. Λογοκρισία. Είδατε, σχεδόν εκατό χρόνια μετά πώς συνδέονται τα πράγματα; Είναι γενικά ένα έργο πολύ επίκαιρο. Πρωταγωνιστής ο Σεμιόν (Μανώλης Μαυροματάκης), ένας άνθρωπος άνεργος. Μέσα από μια παρεξήγηση με τη γυναίκα του, βγαίνει η φήμη ότι θέλει να αυτοκτονήσει. Και τότε κάτι παράλογοι, «γκογκολικοί» τύποι, αρχίζουν να διεκδικούν το λόγο της αυτοκτονίας του, για δικούς του, προσωπικούς λόγους ο καθένας. Εκεί φαίνεται όλη η διαφθορά της κοινωνίας, της εκκλησίας, του εμπορίου, των γραμμάτων, των τεχνών. Και το περιγράφει καταπληκτικά ο Έρντμαν.

 

«Αυτόχειρ!». Αν δεν ξέρεις το έργο, ακούγοντας τον τίτλο, υποθέτεις ότι πρόκειται για δράμα…

Είναι μια κωμωδία ζωής. Και στη ζωή εμπεριέχονται τα μεγαλύτερα δράματα, αλλά επειδή τα δράματα μας ξεπερνούν, τα αντιμετωπίζουμε με έναν κωμικό τρόπο. Η παράσταση ανεβαίνει μετά από δύο χρόνια πανδημίας, μιας «ανέπαφης επικοινωνίας». Το να ξαναβρισκόμαστε τόσοι άνθρωποι πάνω στη σκηνή και να μοιραζόμαστε αυτή την αναίτια χαρά του παίζειν, για μένα είναι πάρα πολύ συγκινητικό. Περισσότερο από το να παίξω ένα ρόλο. Όλο αυτό το διάστημα που το θέατρο ήταν «σε αναστολή», ήταν και μια ευκαιρία να σκεφτούμε τη μοναδικότητά του.

Βλέπαμε παραστάσεις στο διαδίκτυο, που δεν έχει καμία σχέση με το ζωντανό.

Καμία σχέση. Ήταν νομίζω μια ανάγκη να συντηρήσουμε κάτι, ήταν θέατρο με συντηρητικά. Το θέατρο είναι κάτι ζωντανό, γίνεται στο «εδώ και τώρα», έχει ανάσες, τον ιδρώτα του ηθοποιού και τη ζωντανή ματιά του θεατή. Δε μπορεί να γίνει μέσω μιας οθόνης.

 

Υποδύεστε τον πατέρα Ίκλυτ. Τι τύπος είναι;

Είναι ένας από αυτούς τους πολλούς που προσπαθούν να πείσουν τον Σεμιόν να αυτοκτονήσει. Αυτός για χάρη της Εκκλησίας, για την πίστη. Θέλει και αυτός το μερίδιό του στη δόξα. Εδώ ο Έρντμαν καυτηριάζει τη διαφθορά της Εκκλησίας, μέσω του Ίκλυτ, μιας φιγούρας στα όρια του γκροτέσκο, όπως και οι υπόλοιπες. Δεν είναι ακριβώς ρόλοι, είναι τύποι ανθρώπων που τους συναντάμε δίπλα μας, αλλά, επειδή οι άνθρωποι κρυβόμαστε, δε φαίνεται τόσο πολύ το «μεγαλείο» αυτό της διαφθοράς και της ανάγκης τους να εξουσιάσουν.

 

 

Αλλάζετε χαρακτήρες, μεταμορφώνεστε εύκολα. Έχετε πει «όχι» σε ρόλους που δεν σας άρεσαν;

Όσο μεγαλώνω δε με ενδιαφέρουν τόσο οι ρόλοι αλλά το με ποιους θα παίξω. Έχω πει «όχι» σε συνεργασίες, όχι τόσο σε ρόλους. Προτιμώ δηλαδή να κάνω έναν μικρότερο ρόλο με έναν σκηνοθέτη που θαυμάζω, και που ξέρω ότι θα με συγκινήσει και θα με παρακινήσει να ανακαλύψω κάτι καινούργιο για τον εαυτό μου, παρά να παίξω έναν μεγάλο ρόλο με κάποιον ή κάποιους που δεν εκτιμώ ή που οι δουλειές τους δεν με αντιπροσωπεύουν και δεν έχω τίποτε να κερδίσω από αυτές όχι οικονομικά αλλά ως ηθοποιός.

 

Έχετε ασχοληθεί και με τη σκηνοθεσία. «Τα χαΐρια μας εδώ» με τη Σταυρούλα Μπαρδουνιώτη, στο ρόλο της Αγγέλας Παπάζογλου -με στήριξη της Πειραματικής Σκηνής- ήταν από τις ωραιότερες παραστάσεις που έχουμε δει στην Καλαμάτα. Βοήθησε και ο χώρος που την παρουσιάσατε, το καφενείο «Ελλάς…

‘Ηταν μια ευτυχής συνάντηση με τη Σταυρούλα, με την οποία γνωριζόμαστε από τη Σχολή του Θεάτρου Τέχνης. Με πήρε τηλέφωνο, συναντηθήκαμε και μου έδωσε αυτό το κείμενο. Της λέω, πάμε να το κάνουμε. Κατεβαίνω στην Καλαμάτα και βρίσκω πόρτες κλειστές από το ΔΗΠΕΘΕ για την παραγωγή ή στο να μας νοικιάσουν χώρους - τα ποσά ήταν απαγορευτικά. Ένα μεσημέρι, γυρνώντας από τη θάλασσα, κι ενώ σκεφτόμουν τι θα κάνουμε, περνώντας τυχαία έξω από το «Ελλάς», το βλέπω και λέω: «Αυτό είναι! Έτοιμο σκηνικό»…

 

Κάνατε επίσης καλλιτεχνική διεύθυνση, στο Μικρό Γκλόρια και το Μικρό Άνεσις. Πώς ήταν; 

Μου έκανε πολύ καλό, και ως ηθοποιό, γιατί κατάλαβα πόσο σημαντικό είναι, εκτός από τον εαυτό σου, να φροντίζεις και τους ανθρώπους γύρω σου, αυτούς που καλείς να μοιραστούν το όνειρό σου. Να δημιουργείς ένα κλίμα εμπιστοσύνης. Αυτό ήταν το αρχικό μου μέλημα, όσοι έρθουν στο θέατρο να βρεθούν σε ένα περιβάλλον εμπιστοσύνης, όπου θα πληρώνονται, γιατί δεν είναι αυτονόητο σε μικρά θέατρα να πληρώνεσαι, οι περισσότεροι δουλεύουν με ποσοστά. Νομίζω ότι όσο ήμουν εκεί, το κατάφερα. Ήταν μια πολύ σημαντική περίοδος της ζωής μου, αλλά έληξε κάπως άδοξα, γιατί με τον συνεργάτη μου, παραγωγό, που ξεκινήσαμε μαζί και ονειρευτήκαμε, τελικά διαφωνήσαμε και χώρισαν οι δρόμοι μας. 

 

Τα σχέδιά σας για το καλοκαίρι;

Ο «Αυτόχειρ» θα παίζεται μέχρι 15 Μαΐου. Το καλοκαίρι, καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα συνεχιστεί η «Ελένη» που κάναμε με τον Βασίλη Παπαβασιλείου, καθότι πέρυσι, λόγω των πυρκαγιών, δεν παίξαμε στην Επίδαυρο, αν και ήμασταν εκεί. Κάναμε μέχρι και τη γενική δοκιμή, αλλά η παράσταση ματαιώθηκε. Είχα και κάποιες άλλες προτάσεις για το καλοκαίρι, αλλά επειδή είναι ο Βασίλης Παπαβασιλείου, τον οποίο θεωρώ ό,τι πιο σημαντικό αυτή τη στιγμή στο θέατρο, δεν θα μπορούσα παρά να είμαι μαζί του σε οτιδήποτε μου έλεγε. Είναι ο άνθρωπος που ό,τι και να μου δώσει, από το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο δεν υπάρχει περίπτωση να μην είμαι κοντά του. Είναι ο άνθρωπος που με μαγεύει, με «παραμυθιάζει». Κι έχω μεγάλη ανάγκη να «παραμυθιάζομαι» με τη δουλειά μου.

 

Φωτογραφίες - τρέιλερ Χρήστος Συμεωνίδης