Δεν υπάρχουν λόγια να πει κανείς στις οικογένειες των αδικοχαμένων ανθρώπων αλλά και σ’ αυτούς που θα μείνουν ανάπηροι σ’ όλη τους τη ζωή.

Απίστευτα είναι κι όσα βγήκαν στη φόρα για την κατάντια των Ελληνικών Σιδηροδρόμων και του τρόπου λειτουργίας αυτού του μέσου μεταφοράς.

Να σημειωθεί πως κάποια χρόνια πριν ξεπουλήθηκαν, στην κυριολεξία, τα Ελληνικά τρένα στους Ιταλούς, με μόνο κριτήριο την ανανέωση του τροχαίου υλικού και μέχρι τώρα δεν ξέρουμε αν άξιζε τον κόπο.

Όπως ακούσαμε, όμως, εκείνο που έγινε εκ των υστέρων ήταν να διώξουν μεγάλο μέρος από το έμπειρο προσωπικό των σιδηροδρομικών και να τους αντικαταστήσουν από άσχετους ανθρώπους, που αμείβονται με μπλοκάκια.

Αυτό, προς γνώση όλων εκείνων που κόπτονται υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων, γιατί, όπως λένε, οι επενδυτές όχι μόνο διατηρούν τις θέσεις εργασίας αλλά και τις αυξάνουν.

Το θέμα, όμως, εδώ δεν είναι οι επενδυτές και το τι κάνουν αυτοί στον τόπο μας, αλλά αν υπάρχουν μηχανισμοί που να ελέγχουν όλους αυτούς τους «κυρίους», που λυμαίνονται ανενόχλητοι τον ιδρώτα του Ελληνικού λαού.

Πώς είναι δυνατόν, όμως, από τη μια μεριά να κάνεις τεμενάδες στον κάθε κεφαλαιοκράτη, προκειμένου να του ξεπουλήσεις τα ασημικά της χώρας μας κι από την άλλη να τον τιμωρείς, όταν δεν κάνει κάτι σωστά; 

Το ιδεολόγημα του κυρίου Πρωθυπουργού είναι, να περάσουν τα πάντα στους ιδιώτες, γιατί έτσι επιτάσσει η οικονομία της αγοράς και γι’ αυτό επαίρεται!!!    

Θ’ αναφέρω εδώ, όμως, αυτούσιο το σκεπτικό του Ζοζέ Σαραμάγκου γύρω από το τι σημαίνει ιδιωτικοποίηση κι ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του…    

Λέει, λοιπόν, ο ποιητής:  

ΜΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΧΑΡΑ.

«Μου φαίνεται πως είναι μια χαρά. Να ιδιωτικοποιηθεί το Μάτσου Πίτσου, το σαντ σαν, η καπέλα Σιστίνα. Να ιδιωτικοποιηθεί ο Παρθενώνας, ο Νούνο Γκονσαλβες, ο καθεδρικός ναός της Σαρτρ, η αποκαθήλωση του Antonio orestalcore,  το πρόσωπο της Δόξας του Σαν Ντιάγκο ντε Κομποστέλα, η Κορδιλίερα των Άνδεων.

Να ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα η θάλασσα κι ο ουρανός, το νερό κι ο αέρας, η δικαιοσύνη και ο νόμος, το σύννεφο το περαστικό, το όνειρο, προπάντων αν είναι ημέρα και με τα μάτια ανοιχτά.

Και σαν κερασάκι στην τούρτα όλων των ιδιωτικοποιήσεων, ιδιωτικοποιήστε τα κράτη παραδίδοντας μια κι έξω την εκμετάλλευσή τους σε ιδιωτικές εταιρίες με διεθνή διαγωνισμό. Εκεί βρίσκεται η σωτηρία του κόσμου.

Και τώρα, μια που μπήκατε στον κόπο, ιδιωτικοποιήστε και την πουτάνα την μάνα που σας γέννησε».  

Βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας 1998!

Όλα αυτά που ζούμε τούτες τις ημέρες προκαλούν στον κάθε λογικό άνθρωπο, αν μη τι άλλο θλίψη και πόνο!

Δημήτρης Ν. Μπουσούνης: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.