Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο απουσιάζει. Η Ευρώπη μιλά για «αυτοσυγκράτηση» αφού το δίκαιο έχει ήδη παραβιαστεί. Έτσι, το διεθνές δίκαιο υποβιβάζεται από δεσμευτικό κανόνα σε γενική ευχή.

Μαζί με τους κανόνες πλήττεται και ο πολιτισμός μας. Ένας πολιτισμός που στηρίχθηκε στην ιδέα ότι η ισχύς οφείλει να έχει όρια και ότι οι άνθρωποι δεν είναι παράπλευρες απώλειες.

Σε έναν κόσμο με ανοικτά μέτωπα παντού, οφείλουμε να μη κανονικοποιήσουμε το ανθρωπιστικό έγκλημα και τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη και στη Δυτική Όχθη. Η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα. Είναι συνενοχή.

Και τι να κάνουμε;

Να μη δεχτούμε ότι το άδικο είναι «αναγκαίο κακό». Να μη μετράμε το διεθνές δίκαιο με βάση την ιδεολογία του άλλου. Να επιμένουμε στη μνήμη, στη λογοδοσία και στους κανόνες.

Για χώρες όπως η Ελλάδα, με ανοικτές πληγές διεθνούς δικαίου, αυτό δεν είναι θεωρία. Είναι ζήτημα επιβίωσης.

Χωρίς κανόνες, η «δικαιοσύνη» γίνεται όπλο των ισχυρών. Και το τίμημα το πληρώνουν πάντα οι λαοί και τα παιδιά.