Ο Chris Smalls είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιατί έδειξε πως από το απόλυτο τίποτα κατάφεραν οι εργαζόμενοι, με μεγάλη υπομονή, με δύναμη, να φτιάξουν Σωματείο μέσα σε έναν οικονομικό κολοσσό,  την Amazon, η αξία της οποίας εκτιμάται στα 2,2 τρισ. δολάρια, όπως ειπώθηκε. Είναι χαρακτηριστική η αναφορά του ότι στις ΗΠΑ υπάρχει άγνοια όσον αφορά την οργάνωση των εργαζομένων για τη συλλογική διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους, ότι στο σχολείο δεν υπάρχει σχετικό μάθημα, ενώ σημείωσε ότι αυτό που γνώριζαν στην Αμερική είναι ότι στην Amazon δεν υπάρχει σωματείο μέχρι που ταξίδεψε στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στη Γαλλία, όπου είδε ότι οι εκεί εργαζόμενοι της Amazon είχαν δημιουργήσει τη δική τους συνδικαλιστική οργάνωση, οπότε αποφάσισε να φτιάξει κάτι ανάλογο στις ΗΠΑ. Στη συνέχεια ανέφερε ότι αυτό που συνειδητοποίησε μέσα από τον εργατικό αγώνα είναι ότι οι εργαζόμενοι, οι άνθρωποι γενικότερα, χωρίς αλληλεγγύη μεταξύ τους δεν μπορούν να πετύχουν τις διεκδικήσεις τους, γι’ αυτό και παράλληλα εντάχθηκε στον αγώνα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη και κατά της γενοκτονίας των Παλαιστινίων.

Για επανάσταση, η οποία ξεκινά από τον καθένα μας και όχι αναμένοντας τους άλλους να ξεσηκωθούν, μίλησε επίσης ο Chris Smalls, τονίζοντας ότι ακόμη και η συμμετοχή στη χθεσινή εκδήλωση ήταν μια μορφή αντίδρασης, αναγκαία για να γίνει κάτι μεγαλύτερο αύριο. 

Κλείνοντας ο Αμερικανός συνδικαλιστής και ακτιβιστής ανέφερε ότι η Αμερική ετοιμάζεται να γιορτάσει τα 250 χρόνια από την Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας της. Τόνισε όμως ότι ανά 250 χρόνια περίπου οι αυτοκρατορίες καταρρέουν και σε αυτό το πλαίσιο ευχήθηκε τα “χρόνια πολλά!” στο κράτος των ΗΠΑ... 

Ο Riccardo Petrarolo  περιέγραψε το πως ξεκίνησε η απεργία στο λιμάνι της Γένοβας, ως αντίδραση στη γενοκτονία των Παλαιστινίων από το Ισραήλ, στη στάση της φασιστικής, όπως τη χαρακτήρισε, ιταλικής κυβέρνησης Μελόνι και στη μεταφορά όπλων από διάφορα λιμάνια στο Ισραήλ. Ο γνωστός Ιταλός λιμενεργάτης υπογράμμισε ότι παρά τη μανιασμένη προσπάθεια του κράτους, των εφοπλιστών, των μέσων ενημέρωσης, να υπονομεύσουν, να ελέγξουν και να τελειώσουν αυτόν τον αγώνα, τα αποτελέσματα ήταν εντελώς διαφορετικά, η απεργία άρχισε να εξαπλώνεται σε όλο και περισσότερα λιμάνια, το ίδιο και η αντίδραση για τη γενοκτονία των Παλαιστινίων. Ο αγώνας τόνισε ότι οι συνεχίζεται, ότι για το φθινόπωρο οργανώνεται μεγάλη απεργία σε τουλάχιστον 35 λιμάνια της Ιταλίας και της Μεσογείου και ότι οι εργαζόμενοι πρέπει να έχουν αμετακίνητη στάση απέναντι στην εξουσία και τα συστήματα που τη στηρίζουν. 

Ο Αντώνης Νταλακογεώργος παρουσίασε διάφορα στοιχεία σχετικά με τις κινητοποιήσεις της ΠΕΝΕΝ την περασμένη χρονιά. Αγώνες που σημείωσε ότι ήταν σκληροί, δύσκολοι, γιατί απέναντί τους οι ναυτικοί είχαν να αντιμετωπίσουν ναυτιλιακές εταιρίες κολοσσούς και το κράτος που τις υπηρετεί, ωστόσο, συνέχισε, οι αγώνες στέφθηκαν με νίκες, γιατί η ανυποχώρητη στάση των απεργών ανάγκασε τους εργοδότες να πάνε στο τραπέζι του διαλόγου και να ικανοποιήσουν τα περισσότερα και βασικότερα αιτήματά τους. Αναφέρθηκε επίσης στην πρόσφατη αποστολή συνδικαλιστών από την Ελλάδα με προορισμό τη Ραμάλα της Παλαιστίνης και με σκοπό τη δια ζώσης εκδήλωση αλληλεγγύης. Αποστολή που σημείωσε ότι μπλοκαρίστηκε από το Ισραήλ στο αεροδρόμιο του Τελ Αβίβ, παρότι υπήρχαν όλες οι απαιτούμενες άδειες και ενώ οι αρμόδιες αρχές του ελληνικού κράτους είχαν εξαφανιστεί αντί να παρέχουν τις υπηρεσίες τους στους Έλληνες συνδικαλιστές, με τους οποίους μάλιστα είχε προηγηθεί συνεννόηση. 

Κλείνοντας ο Αντώνης Νταλακογεώργος τόνισε ότι αυτό που χρειάζεται σήμερα είναι ένα ακηδεμόνευτο, ανεξάρτητο, αδέσμευτο εργατικό κίνημα, το οποίο θα λειτουργεί από τα κάτω. Άφησε δε την αιχμή ότι αυτό το κίνημα πρέπει να κατευθύνεται από τη βάση του και όχι από κάποιον κομματικό σχηματισμό που εκείνο που τον ενδιαφέρει είναι ψήφοι για την είσοδό του στη Βουλή. 

Στ.Μ.