Η σφαγή των Μηλίων αποτελεί την κορύφωση της αλαζονείας και του κυνισμού των ισχυρών Αθηναίων, που, με συμπαντική νομοτέλεια, οδήγησε στην “τίσιν”, την “νέμεσιν”, τη θεία τιμωρία της Σικελικής καταστροφής τους. Όμως, αυτές και άλλες διαπιστώσεις του μεγάλου ιστορικού Θουκυδίδη δεν έγιναν παραδείγματα και διδάγματα για τους ανθρώπους ανά τους αιώνες, όπου το “δίκαιο του ισχυρού” πάντα κυριαρχούσε και κυριαρχεί, παρά τους ποταμούς αίματος και ανείπωτων εγκλημάτων κατά του ανθρώπου και της ανθρωπότητας.
Να προβληματισθούμε, λοιπόν, για την αλαζονεία και την “ύβριν…” των ισχυρών στα, σχετικά πρόσφατα, τελευταία 100 χρόνια, όπου, με πρόσχημα διάφορα ιδεολογικά φληναφήματα, θεώρησαν πως η δύναμη μπορεί από μόνη της να νομιμοποιεί την οποιαδήποτε απάνθρωπη και εγκληματική πράξη. Οι αποικιακοί πόλεμοι, η επιθετικότητα της χιτλερικής Γερμανίας, η εισβολή στη Βουδαπέστη και την Πράγα, όπως και στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, την Ουκρανία και τη Βενεζουέλα, καθώς και η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, μαζί με την απειλή για την Ταϊβάν και τη Γροιλανδία κ.ά., αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα ενός αμέτρητου καταλόγου εγκλημάτων των εκάστοτε ισχυρών κατά των αδυνάτων και γενικά κατά του ανθρώπου και της ανθρωπότητας.
Είναι αλήθεια πως, μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και την μεγάλη ανθρωποσφαγή εκατομμυρίων ανθρώπων, συγκροτήθηκε η Κοινωνία των Εθνών, με σκοπό τη θέσπιση διεθνών κανόνων, τη διεθνή συνεννόηση, τη νομιμότητα και την Ειρήνη. Πριν περάσει όμως 15ετία αυτή κατάρρευσε από την αλαζονεία των τότε ισχυρών και την πρόταξη των συμφερόντων τους. Ο εξίσου καταστροφικός, δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, οδήγησε στη δημιουργία του ΟΗΕ και δυστυχώς στη σταδιακή αδυναμία και απαξίωσή του, αποδεικνύοντας πως οι εκάστοτε ισχυροί της γης περιφρονούν κάθε ηθική επιταγή και κατευθύνονται μόνο από την αλαζονεία της δύναμης, την αναζήτηση αύξησής της και την εξυπηρέτηση των οικονομικών επιδιώξεών τους.
Με την ιστορική γνώση μπορούμε να αναλύσουμε και να εξηγήσουμε, αλλά και προοπτικά να προβλέψουμε την κατάληξη στο χρόνο των προσωρινά ισχυρών, που χρησιμοποιούν τη δύναμη της επιβολής και της αδικίας . Όμως, για την κατάληξη δεν αρκεί μόνο ο μύθος της “νεμέσεως”, που μπορεί να οδηγεί και στην παθητικότητα. Επιπλέον, η συγκεκριμένη γνώση οδηγεί στην κριτική σκέψη και στην αντιμετώπιση της προπαγάνδας, που αποτελεί σήμερα το μεγάλο όπλο της χειραγώγησης και του ελέγχου της σκέψης και της συμπεριφοράς των λαών.
Και η πατρίδα μας; Είναι βέβαιο πως πορευόμαστε σε μια περίοδο πρωτοφανούς ανασφάλειας, αβεβαιότητας, κατάλυσης και περιφρόνησης της διεθνούς νομιμότητας. Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια θύελλα κάθε μορφής φανατισμών και επιδίωξης αναθεωρήσεων, παγιωμένων καταστάσεων και συνθηκών. Η εποχή που διανύουμε είναι η πλέον δύσκολη και επικίνδυνη από διεθνή άποψη εδώ και 75 χρόνια. Επιπλέον, επιβάλλεται να συνειδητοποιήσουμε πως η ταύτιση με την αυθαιρεσία της δύναμης ποτέ δεν παρέχει βεβαιότητα προστασίας μας. Ας το έχουμε αυτό υπόψη.
Στον καιρό, λοιπόν, της μεγάλης αστάθειας που βιώνουμε, η ενίσχυση των θεσμών και των κρατικών μας δομών, η αποφυγή κάθε μορφής λαϊκισμού και η ανασύνταξη της χώρας μας αποτελούν προϋποθέσεις για την αποφυγή εθνικών περιπετειών. Κυρίως όμως η ενότητα του λαού μας, όπως και η αυστηρή προσήλωση στο διεθνές δίκαιο και τις Ευρωπαϊκές αξίες πρέπει να καθοδηγούν και να προσδιορίζουν την απαρέγκλιτη πορεία μας.
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
