Τελικά η παρουσίαση του βιβλίου δεν ήταν αυτό που νόμιζα. Ήταν κάτι ακόμη πιο ενοχλητικό -από την ενοχλητική για κάποιους επιχείρηση επιβολής της άποψης ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ο ηγέτης που χρειάζεται σήμερα η χώρα για να προοδεύει. 

Όσοι είμασταν στην εκδήλωση αυτή ακούσαμε, κυρίως από τον εικαστικό και συγγραφέα -ιδιότητες που αναγράφονταν στην πρόσκληση για την εκδήλωση- Θανάση Λάλα, μια από τις πιο γνωστές προσωπικότητες της δημοσιογραφίας τις τελευταίες δεκαετίες, μαρτυρίες αδιανόητες, πέρα από την ελάχιστη έστω σοβαρότητα και υπευθυνότητα. 

Φωτεινή Τομαή, Παναγιώτης Περδικέας 

Μαρτυρίες κυρίως γύρω από τον Θεόδωρο Πάγκαλο, ως υπουργό Εξωτερικών. 

Ενώ μάλιστα ειπώθηκαν πράγματα για τον Πάγκαλο που δεν θα μπορούσαν να περιποιούν τιμή για την τόσο εθνικά σημαντική θεσμική ιδιότητα που είχε, όσοι έκαναν τις συγκεκριμένες αναφορές περιέγραψαν το πρόσωπο αυτό ως κάτι σπουδαίο και με σημαντική προσφορά στη χώρα! 

Πιο χαρακτηριστική η μαρτυρία του Θανάση Λάλα, ο οποίος και στον προφορικό λόγο μαγνητίζει το κοινό, όπως το έκανε με τους αναγνώστες των συνεντεύξεών του. 

Είπε λοιπόν ο Λάλας ότι ως δημοσιογράφος του συγκροτήματος Λαμπράκη επισκεπτόταν τον Πάγκαλο, ύστερα από συνεννόηση με τον διευθυντή τότε Σταύρο Ψυχάρη, στο υπουργείο Εξωτερικών κάθε Τρίτη πρωί. 

Ο δημοσιογράφος περιέγραψε την εικόνα του Πάγκαλου ως εξής: Ήταν ξυπόλητος στο γραφείο του, διάβαζε στις εφημερίδες ό,τι τον ενδιέφερε και τις πέταγε όπως όπως πίσω του, όπου είχε υπήρχε βουνό με πεταμένες εφημερίδες!

Στο γραφείο του υπουργού Εξωτερικών αυτό!

Σε μια επίσκεψή του, ο Πάγκαλος είπε στον Λάλα, πάντα ξυπόλητος μέσα στο γραφείο του, να μην τρομάξει από αυτό που θα δει σε λίγο και να μην το πει σε κανέναν -επισήμανε ότι όσο ήταν εν ζωή δεν το είχε πει. 

Πράγματι μετά από λίγο μπήκε κάποιος στο γραφείο, τον οποίο ο Λάλας δεν κατονόμασε, ο Πάγκαλος τον πλησίασε ξυπόλητος, του είπε ότι του έχει ζητήσει επί μακρόν να αφήσει τη διπλωματική θέση που έχει στις Βρυξέλλες για να πάει και κάποιος άλλος διπλωμάτης και του σβούριξε μια σφαλιάρα επειδή δεν τον είχε ακούσει ακόμη!

Ναι, αυτά ειπώθηκαν σε δημόσια εκδήλωση, η οποία και πραγματοποιήθηκε στο Πολεμικό Μουσείο Καλαμάτας. Προηγήθηκαν αλλά και ακολούθησαν και άλλα, τα οποία εξηγούν εύγλωττα γιατί δεν υπάρχει εμπιστοσύνη ούτε στην εξωτερική πολιτική, ούτε στους πολιτικούς, ούτε στους θεσμούς, αλλά και γιατί εδώ και πολλά χρόνια η χώρα δεν διακρίνεται για το διπλωματικό της κύρος αλλά για τη διπλωματική της ενσωμάτωση στα συμφέροντα ισχυρών κρατών του πλανήτη. 

Το βιβλίο της Φωτεινής Τομαή έχει τίτλο «Σκόρπια κι ανάλεκτα» και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις “Παπαζήση”. 

Η ίδια μιλώντας για τον Θόδωρο Πάγκαλο είπε ότι είχε στενή συνεργασία μαζί του, ότι ήταν ευφυέστατος, ιδιαίτερα μορφωμένος, την εμπιστεύτηκε και τον εμπιστεύτηκε. Μίλησε επίσης θετικά για τον Γιώργο Κατρούγκαλο, όχι όμως για τον Νίκο Κοτζιά, ενώ υπαινίχθηκε πως και με τον Γιώργο Παπανδρέου η συνεργασία της δεν ήταν αυτή που θα έπρεπε. 

Η Φωτεινή Τομαή ήταν για σχεδόν 30 χρόνια διευθύντρια της Υπηρεσίας Διπλωματικού Αρχείου του υπουργείου Εξωτερικών, το οποίο και ανασύστησε, όπως αναγνωρίζεται γενικά. 

Σε μια τέτοια εκδήλωση δεν θα μπορούσε φυσικά να μην ακουστεί το όνομα του Αντώνη Σαμαρά, το οποίο η Φωτεινή Τομαή ανέφερε τελευταίο, αλλά το κοινό αμέσως χειροκρότησε! 

Είπε συγκεκριμένα ότι ο Σαμαράς ήταν εκείνος που της εμπιστεύτηκε τη συγκεκριμένη θέση στο υπουργείο Εξωτερικών. 

Στο κοινό ήταν, μεταξύ άλλων, ο πρώην δήμαρχος και πρώην περιφερειάρχης, Παναγιώτης Νίκας, ο οποίος όταν ακούστηκε, εν μέσω χειροκροτημάτων, το όνομα του Αντώνη Σαμαρά, γύρισε σε άτομα που κάθονταν πίσω του, σχολιάζοντας με νόημα “λέω και ‘γω…”. 

Τι ακριβώς εννοούσε ο πρώην περιφερειάρχης δεν ξέρω, αναρωτιέμαι όμως εγώ, ο Σαμαράς πόσο κόσμο έχει τελικά εμπιστευτεί, εξυπηρετήσει, βοηθήσει κ.λπ… Να τους έχει άραγε μετρήσει ποτέ;

Τέλος, στην εκδήλωση έκανε σύντομη παρέμβαση η αντιδήμαρχος Καλαμάτας Πιπίνα Κουμάντου, που ανέφερε ότι η Φωτεινή Τομαή είχε βοηθήσει τον πατέρα της, δήμαρχο Παναγή Κουμάντο, να βρει στα αρχεία του Foreign Office την αυθεντική διακήρυξη της Μεσσηνιακής Γερουσίας προς τας Ευρωπαϊκάς Αυλάς, που αποτελεί το πρώτο διπλωματικό κείμενο της Ελληνικής Επανάστασης, το οποίο εστάλη μετά την απελευθέρωση της Καλαμάτας, στις 23 Μαρτίου 1821. 

Στ.Μ.