Τους άκουγε και ένοιωθε πως βρισκόταν ήδη σε χαοτική κατάσταση και έτσι θυμήθηκε την ταινία των αδελφών Ταβιάνι, το “Χάος”. 

Αυτά τα περί χάους βέβαια δεν τα λάμβανε σοβαρά υπόψιν απ’ όπου και αν προέρχονταν. Άλλωστε η υπερβολή τις περισσότερες φορές καταλήγει σε γραφικότητα, που και αυτή φτάνει στα όρια του γελίου και δυστυχώς στο πολιτικό σκηνικό η γελοιότητα περισσεύει με όσους επικαλούνται το χάος για να κρυφτούν μέσα σε αυτό, ελπίζοντας πως θα επιβιώσουν. 

Για την ομήγυρη βέβαια όλα αυτά ήταν απλώς ένα παιχνίδι, χαοτικό πάντως από κάθε άποψη, που ωστόσο επιβεβαίωνε ενστικτωδώς τη θεωρία του χάους, που έτσι κι αλλιώς υπάρχει.