Σε μια εποχή που οι λεγόμενες κοινωνικές σχέσεις ταυτίζονται και συμπορεύονται με τις αποκαλούμενες “δημόσιες σχέσεις” ο Γιώργος με τον αυθορμητισμό της αυθεντικότητάς του πρότασσε την κοινωνικότητα του ως απάντηση και ως τρόπο ζωής. 

Η κοινωνικότητα αυτή που τον διέκρινε συνδυάστηκε εξαιρετικά με την επαγγελματική του ιδιότητα, αυτή του ξενοδοχοϋπαλλήλου. 

Αγαπούσε τη δουλειά του ο Γιώργος και την υποστήριζε όπως και τους συναδέλφους του. 

Διετέλεσε άλλωστε και πρόεδρος του Σωματείου Ξενοδοχοϋπαλλήλων Μεσσηνίας, συμβάλλοντας καθοριστικά στη διεκδίκηση των αιτημάτων τους. 

Μα πάνω απ’ όλα ο Γιώργος αγαπούσε και νοιαζόταν για την οικογένειά του και τους φίλους του και σε αυτούς ΄”ξόδευε” μεγάλο μέρος, το μεγαλύτερο θα έλεγα, της κοινωνικότητάς του. 

Δεν είναι θεωρώ υπερβολή να ειπωθεί πως ο Γιώργος Τσιχριτζής αντιπροσώπευε την αυθεντική τουριστική συνείδηση στη Μεσσηνία και χωρίς αυτόν πια η συνείδηση αυτή θα είναι ολότελα διαφορετική πλέον. 

Από τη γνωριμία μου μαζί του κρατώ τις ατελείωτες συζητήσεις μας πίνοντας καφέδες αλλά και τηλεφωνικά και εκείνο που με στενοχωρεί είναι που δεν θα τον βλέπω πια να πραγματοποιεί τον καθημερινό του περίπατο πρωί και απόγευμα στην παραλία της αγαπημένης του Καλαμάτας. Την πόλη στην οποία γεννήθηκε και έζησε και θεωρούσε ως πόλη της ζωής του. 

Καλό ταξίδι φίλε Γιώργο!