“Η Ομάδα Αντιμετώπισης Καταστροφής Μεσσηνίας έχει ως έδρα της την Καλαμάτα. Την Τρίτη το απόγευμα, 5/9, ταξίδεψαν στον Βόλο όπου ξεκίνησαν να κάνουν αντλήσεις υδάτων από σπίτια. Το αρχικό πλάνο ήταν σε δύο ημέρες να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Ο Κώστας Βλαχονικολός, επικεφαλής της αποστολής, μαζί με άλλα δύο μέλη της ομάδας, βρίσκεται ακόμα στο πεδίο. Δεν έχουν περάσει ούτε 10 μέρες από την τελευταία πυρκαγιά στην οποία είχε λάβει μέρος, στην Ασπροπουλιά Μεσσηνίας. «Όταν επιχειρούμε σε πυρόσβεση έχουμε βάρδιες, προσπαθούμε να εναλλασσόμαστε. Αυτές τις μέρες όμως στις πλημμύρες, είμαστε διαρκώς σε επιφυλακή. Έχουμε μείνει μερόνυχτα χωρίς ύπνο. Η κούραση είναι τεράστια, απλά δεν την έχουμε καταλάβει ακόμα».

Η δική του ομάδα βρέθηκε στο χωριό Παλαμάς Καρδίτσας και η εικόνα που έχει χαραχθεί στο μυαλό του είναι τα ζωντανά ψάρια στην αυλή ενός σπιτιού. «Οι εικόνες είναι σοκαριστικές. Το 80% του χωριού έχει καταστραφεί. Δεν γνωρίζουμε καν τον αριθμό των νεκρών και των αγνοουμένων. Από αυτά που βλέπω εγώ ο κόσμος χωρίζεται σε δύο κατηγορίες: από τη μία είναι όσοι έχουν προλάβει λίγο να κοιμηθούν, να ξαποστάσουν, έχουν προλάβει να επεξεργαστούν τα δεδομένα και έχουν συνειδητοποιήσει σε έναν βαθμό το μέγεθος της καταστροφής. Όσοι δουλεύουν ακατάπαυστα και είναι άυπνοι, αυτοί ακόμα δεν έχουν καταλάβει τι ακριβώς έχει συμβεί».

Όπως και για τους συναδέλφους του, έτσι και για τον Κώστα, η πιο δύσκολη στιγμή ήταν να πείσει ένα ζευγάρι ηλικιωμένων να εγκαταλείψουν το σπίτι τους, καθώς όπως εξηγεί στην «Κ» η υγεία τους ήταν επιβαρυμένη και σε περίπτωση ανάγκης δεν θα μπορούσε να τους προσεγγίσει γιατρός.

Την Κυριακή οι ομάδες διάσωσης κλήθηκαν να πάνε σε μια φάρμα στη Ζηλευτή, έναν μικρό οικισμό των Τρικάλων. Ο αριθμός των προβάτων που κατάφεραν να σωθούν είναι αποθαρρυντικός, καθώς από τα 800 επιβίωσαν μόλις τα 80 από αυτά. Με τις σωστικές λέμβους τα μετέφεραν με ασφάλεια σε έναν στάβλο έξω από τα Τρίκαλα. Ο Αντώνης που είδε πολλά νεκρά ζώα και στα Μεγάλα Καλύβια σχολιάζει πως ένας από τους λόγους που εκκενώθηκε το χωριό ήταν και ο κίνδυνος να αποτελέσουν πηγή μολύνσεων. 

Για τον Κώστα ολοκληρώνεται σχεδόν μια εβδομάδα από τη στιγμή που έφυγε από το σπίτι του και όπως λέει, έχει έρθει η στιγμή να γυρίσει πίσω «Δεν είναι η δουλειά μας αυτή, είμαστε όλοι μας εθελοντές. Οι οικογένειές μας είναι συμπαραστάτες, μας στηρίζουν γιατί γνωρίζουν πόσο αγαπάμε αυτό που κάνουμε. Ήρθε όμως και για εμάς η ώρα να επιστρέψουμε. Τουλάχιστον προς το παρόν».