Ειδικότερα η Βέτα Πανουτσάκου τόνισε: “Θέλουμε να εκφράσουμε τη στήριξή μας, ως Εκτελεστική Επιτροπή της ΑΔΕΔΥ, στον πρόεδρο του Νομαρχιακού Τμήματος, τον Δημήτρη Φαββατά, απέναντι στην αγωγή και στη δίωξη θα λέγαμε που του έχει ασκηθεί από τον Μητροπολίτη, για ένα ζήτημα το οποίο αναδεικνύει πάρα πολλές αρνητικές πλευρές που βιώνουν οι εργαζόμενοι. Θέλουμε να εκφράσουμε τη στήριξή μας, θέλουμε να εκφράσουμε την απαίτησή μας να παρθεί πίσω η αγωγή που έχει κατατεθεί εναντίον του, για ένα ζήτημα το οποίο θα έπρεπε σε μια πολιτεία που δείχνει ελάχιστο σεβασμό για  τους εργαζόμενους να το έχει λύσει μόνη της χωρίς καν παρεμβάσεις συνδικαλιστικές. Δηλαδή μιλάμε για τις απολύσεις οι οποίες έγιναν στο ίδρυμα “Η Στέγη της Εκκλησίας”, απολύσεις οι οποίες δεν έχουν παρθεί πίσω στο σύνολό τους και για τις οποίες ο πρόεδρος του Νομαρχιακού Τμήματος, όπως και άλλοι εργαζόμενοι συνδικαλιστές, έκαναν το αυτονόητο, να σταθούν απέναντι και να απαιτήσουν την ανάκλησή τους. Για αυτόν τον αυτονόητο ρόλο του συνδικαλιστικού κινήματος και ενός συνδικαλιστή δεν μπορεί να υπάρχει δίωξη και πόσο μάλλον αγωγή εξοντωτική. Εκφράζουμε την απαίτησή μας να παρθεί πίσω και ταυτόχρονα θέλουμε να πούμε ότι ποτέ η Εκκλησία δεν στέκεται εκδικητικά και εξοντωτικά απέναντι σε κανέναν, εμείς έτσι θέλουμε να πιστεύουμε. 

Με αφορμή αυτό το ζήτημα θέλω να αναδείξω άλλες δύο πλευρές. Πρώτον, ότι τα ζητήματα αυτά που ήρθαν στην επιφάνεια, των πληρωμών που δεν ήταν σωστές στους εργαζόμενους, ζητήματα που απαίτησαν οι εργαζόμενοι με την ίδρυση του Σωματείου τους και τα οποία επιβεβαιώθηκαν και από την Επιθεώρηση Εργασίας, θα έπρεπε να είχαν λυθεί εάν είχαμε στοιχειώδη λειτουργία στο ύψος των απαιτήσεων των Επιθεωρήσεων Εργασίας και ενός εργατικού δικαίου που θα προστάτευε τους εργαζόμενους. Δεν μπορεί οι εργαζόμενοι για τις απολύσεις να τρέχουν στα δικαστήρια και ακόμα αυτές οι αποφάσεις να μην γίνονται αποδεκτές ή τέλος πάντων να μη βρίσκουν λύση. 

Η δεύτερη πλευρά που θέλω να αναδείξω είναι ότι και εδώ στη Μεσσηνία, όπως σχεδόν σε όλη την Ελλάδα, ιδρύματα προστασίας των πασχόντων δυστυχώς δεν υπάρχουν κρατικά. Σε όλη την Ελλάδα είναι ζήτημα να βρούμε μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού τέτοια ιδρύματα. Είναι στα χέρια της Εκκλησίας, επομένως και με μεγαλύτερο σεβασμό πρέπει να λειτουργούν απέναντι και στους εργαζόμενους που έχουν αυτά και εκφράζουμε την απαίτησή μας στο ζήτημα αυτό της πρόνοιας και της κοινωνικής μέριμνας να βρει τη θέση που χρειάζεται στην κρατική μέριμνα, στη δημόσια και δωρεάν κρατική μέριμνα. Με αυτό σχετίζονται και οι έλεγχοι, με την τεράστια υποστελέχωση των υπηρεσιών που οι αρμόδιοι υπάλληλοι που ελέγχουν αυτά τα ιδρύματα. Από την πλευρά της Περιφέρειας και της κοινωνικής μέριμνας υπάρχει μόνο μία υπάλληλος, μία μόνο κοινωνική λειτουργός, αρμόδια για να ελέγχει τέτοιου είδους ιδρύματα για τη λειτουργία τους. 

Η σημασία που δίνουμε είναι μεγάλη γιατί δεν μπορούμε να δεχτούμε καμία συνδικαλιστική δίωξη, πόσο μάλλον δίωξη για τέτοιους λόγους. Λέμε και ξαναλέμε ότι πρέπει και οι απολύσεις να παρθούν πίσω και να σταματήσει η αγωγή και η δίωξη απέναντι στον πρόεδρο του Νομαρχιακού Τμήματος”. 

Ο Δημήτρης Μπράτης είπε: “Ο κάθε πολίτης έχει δικαίωμα να ασκεί ένδικα μέσα αλλά την Εκκλησία την έχουμε στο μυαλό μας κάπως διαφορετικά. Το να απαιτείς από έναν πρόεδρο Νομαρχιακού Τμήματος 150.000 ευρώ είναι σαν να του ζητάς 10 ετήσιους μισθούς. Και οι εργαζόμενοι δεν έχουμε τίποτα άλλο να ζήσουμε. Από μόνο του αυτό είναι τραγικό. Από την άλλη όμως μεριά πρέπει να πούμε ότι εδώ που είμαστε όλοι εκφράζουμε την ομόθυμη βούληση της Εκτελεστικής Επιτροπής να στηρίξουμε τον πρόεδρο του Νομαρχιακού Τμήματος. Δουλειά του είναι να υπερασπίζεται  τους εργαζόμενους, τους απολυμένους, τους κατατρεγμένους, αυτούς που έχουν ανάγκη. Αν δεν υπήρχαν και τα σωματεία να στηρίζουν αυτούς τους εργαζόμενους ποιος θα τους στήριζε; Θα πάμε στο νόμο Χατζηδάκη που λέει ο καθένας κάνει ατομική σύμβαση; Και εγώ από την πλευρά μου θέλω να καλέσω τον Μητροπολίτη να ανακαλέσει την εξοντωτική αγωγή και υπάρχουν τρόποι ο καθένας να απαντήσει για οτιδήποτε κατηγορείται, εντός ή εκτός εισαγωγικών, στον δημόσιο διάλογο. Ο Δημήτρης Φαββατάς δεν εξέφρασε τον εαυτό του, προφανώς είναι πρόεδρος ενός οργάνου, έχει βγάλει ανακοινώσεις γι’ αυτά το Νομαρχιακό Τμήμα, έχει βγάλει ανακοινώσεις το Εργατικό Κέντρο, έχουν γίνει επερωτήσεις στη Βουλή γι’ αυτό το ζήτημα τότε και έχει απαντήσει ο τότε υπουργός εργασίας ότι όταν έγιναν λάθη, υπήρξαν παραλείψεις και ούτω καθεξής. Η δίωξη ουσιαστικά στρέφεται εναντίον όλου του συνδικαλιστικού κινήματος και εμείς απ’ την πλευρά μας έτσι θα το αντιμετωπίσουμε κάτω κάτω. Γι’ αυτό η έκκληση και η δική μου είναι να ανακληθεί η αγωγή και η Μητρόπολη έχει τη δυνατότητα και το ίδρυμα και το Διοικητικό Συμβούλιο να απαντήσει σε όσα αναφέρονται στην επιστολή που κατατέθηκε στο Δημοτικό Συμβούλιο”. 

Ο Γιώργος Πετρόπουλος είπε: “Είναι αδικαιολόγητη πραγματικά η αγωγή και εξοντωτική θα έλεγα, η οποία ασκήθηκε. Και μάλιστα ασκήθηκε εις βάρος του γιατί ο Δημήτρης Φαββατάς έκανε απλά το καθήκον του. Το καθήκον που του επιβάλλεται από τη ψήφο των συναδέλφων του και τη συνείδησή του. Δηλαδή το καθήκον της υπεράσπισης των εργασιακών, μισθολογικών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζομένων. Έκανε αυτό που πρέπει, αυτό που θα έπρεπε να κάνουν όλοι. Και γι’ αυτό ο Δημήτρης ΦΑββατάς διώκεται. Η δίωξη αυτή στην πραγματικότητα -η αγωγή αυτή που έχει χαρακτηριστικά δίωξης- κατά τη γνώμη μας επιχειρεί στο πρόσωπο του Δημήτρη Φαββατά να εκφοβίσει το σύνολο των εργαζομένων, το σύνολο των συνδικαλιστών, που σε πολύ δύσκολες συνθήκες, συνολικά στη χώρα, προσπαθούν να αναδείξουν ζητήματα που αφορούν τους εργαζόμενους και να υπερασπιστούν τους εργαζόμενους, όπου εμφανίζεται κάθε φορά ασυδοσία. 

Στο πρόσωπο του Δημήτρη Φαββατά, συνηγορώ και εγώ, είμαστε όλοι διωκόμενοι και γι’ αυτό δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να το ανεχθούμε. Θα είμαστε στο πλευρό του σε κάθε στιγμή. 

Καλώ και εγώ από τη δική μου μεριά τον Μητροπολίτη Μεσσηνίας, στο πλαίσιο της καταλλαγής, της ανεκτικότητας και της χριστιανικής αγάπης που έχει να κάνει με το πλαίσιο της εκκλησίας ή τουλάχιστον θα έπρεπε να έχει να κάνει με το πλαίσιο της Εκκλησίας, να αποσύρει την αγωγή και νομίζω ότι υπάρχουν δυνατότητες και τρόποι και μέσα από τη συζήτηση να επιλυθούν αυτά τα προβλήματα”. 

Στ.Μ.