Υπόθεση Υπ’ Αριθ. 2

…Και μ’ άρπαξες απ’ τα μαλλιά και μου έσκισες το φόρεμα και όρμησες επάνω μου λέγοντας «σ’ αρέσει τώρα, αυτό δεν ήθελες μ’ αυτά που φόρεσες…», τον προκάλεσε κύριε πρόεδρε, είχε μεθύσει…

Υπόθεση Υπ’ Αριθ. …

Και σαν Υπόθεση Υπ’ Αριθ. Άγνωστο ή Άπειρο με αντιμετωπίζεις.

Το πρόβλημά σου είμαι εγώ, η ύπαρξή μου σε προκαλεί, από την αρχή,

είτε είσαι θρησκεία, είτε πολιτεία,

είτε είμαι μάνα, κόρη ή αδελφή.

Και θέλεις να με υποτάξεις, να με φυλακίσεις, κι αν δε σου κάνω,

να με εξαφανίσεις.

Γιατί όσα τραγούδια κι αν γράφεις για ‘μένα,

οι νότες σου είναι μαχαιριές στο κορμί μου.

Όσα ποιήματα κι αν μου χαρίσεις,

τα λόγια σου είναι μελανιές στο πρόσωπό μου.

Όση αγάπη κι αν μου υποσχεθείς,

τα χάδια σου είναι αλυσίδες στα πόδια μου.

Με τα χέρια δεμένα με σέρνεις πίσω σου

και συνεχώς μαστιγώνεις τα άλογά σου, να τρέξουν πιο γρήγορα.

Τα όνειρά μου, η ζωή μου όλη, γδέρνονται στην άσφαλτο.

Κοίτα τα ίχνη του αίματος, χάνονται στο χώρο και στο χρόνο,

βαθιά μέσα στην ψυχή μου.

Δε θέλω να μου δώσεις δικαιώματα, είναι ήδη δικά μου.

Από την αρχή, μέσα στον κήπο της Εδέμ ή επάνω στον Ουράνιο Στύλο

στην Αλεξάνδρεια, στο Τόκυο ή στο Βερολίνο,

εγώ δηλώνω Εύα ή Ιζανάμι,

Υπατία, Σουζάκο ή Ρόζα.

Κι ας μην ψάξεις να βρεις μιαν άλλη αιτία πέρα απ’ την πατριαρχία.

Κι ας φοβάσαι να το πεις, είναι γυναικοκτονία, από μισογυνισμό, σεξισμό και έμφυλη βία,

όχι από πάθος, τιμή, κακιά στιγμή.

Κι οι θύτες είναι εκεί, στο σπίτι, στη δουλειά, στο τμήμα.

Κι εγώ είμαι το θύμα.

Νίκη Κόκλα