Η μύγα έχει πάει διακοπές. Δεν έχει έτσι “νέα” να σας δώσει. Σχολιασμένα ή ασχολίαστα. Για να μη χαλάσει όμως το προξενιό, ξέρω πόσο πολύ περιμένετε να τη διαβάσετε, θα κάνει κάτι άλλο για σας.

Μη σας αφήσει έτσι. Κάθε Τετάρτη, Κυριακή ξέρει ότι είσαστε εδώ. Για να καλύψει λοιπόν το κενό θα σας διηγηθεί μια ιστορία... Τόσο μα τόσο αληθινή, σαν παραμύθι.

Μια φορά και ένα καιρό σε μια πόλη μεγάλη, ήταν μια ομάδα μικρή, που είχε μάλιστα την έδρα της, σε ένα μέρος λίγο πιο δίπλα από την πόλη.

Γάργαρο, γάργαρο το ποταμάκι, αργοκυλάει το γαλάζιο του νεράκι... Παιδιά από την περιοχή, ντόπια, ντελικάτα, φιλόδοξα επέλεγε μόνο η μικρή ομάδα να έχει, έτσι η δόλια πορευόταν, χωρίς μεγάλα λόγια, βαρύγδουπες κινήσεις, τεράστιες φιλοδοξίες έντιμα και οργανωμένα, το πλάνο αυτό δεν το άλλαζε ο πρόεδρός της.

Τον ελέγαν Μερακλή... Ήταν και... μερακλής του ποδοσφαίρου, αλλά καμιά φορά άνοιγε το στόμα του και δεν ήξερε τί έλεγε.Σε σημείο που ενώ πολλοί τον αγαπούσαν για την προσφορά του στη μικρή ομάδα και αναγνώριζαν τον αγώνα του, άλλοι τόσοι δεν είχαν την καλύτερη εντύπωση γι΄αυτόν.

Η μικρή ομάδα τα πήγαινε καλά, σε αυτό που ήθελε και ζητούσε γιατί είχε προπονητή σοβαρό και καλό τον Ψηλό. Και το μεγάλο της αστέρι ήταν ένας παικταράς μπροστά, που τα έβανε συνεχώς, τα παστέλωνε και ας μη σου γέμιζε το μάτι με το παρουσιαστικό του.

Σαν σκόρερ, ήταν... ολκής σε όποια κατηγορία μάλιστα έπαιζε, τον έβλεπαν τα αντίπαλα δίχτυα και τρέμανε!!! Ερασιτέχνης, ερασιτέχνης αλλά έκανε θραύση.

Ήταν ένας... Άγγελος πραγματικός για τη γραμμή κρούσης της μικρής ομάδας, επάνω του βάσιζε αυτή ουσιαστικά την πορεία της.

Καλό παιδί, άψογος χαρακτήρας και από σωστή οικογένεια. Εργατική. Δεν είχε όνειρα πολλά στην καριέρα του ο παικταράς, να παίξει εκτός της πόλης, να φτάσει ψηλά, να διακριθεί, να πάρει λεφτά να κονομήσει από το ποδόσφαιρο.

Βοηθούσε παράλληλα και στην οικογενειακή επιχείρηση. Βασιλάκης Καίλας σου λέω... (Αυτό δεν το λέει το παραμύθι, το πρόσθεσε η μύγα).

Λεφτά έριχναν σωρό στα πόδια του κάτι διοικούντες που είχαν ομάδες... πύργους ολόκληρους, άλλοι με κάτι... μάγουλα να, μέχρι και η Αφροδίτη τον... καλούσε κοντά της από το νησί της (στα δεξιά της Μεσογείου, όπως βλέπουμε...).

Αυτός τίποτα. Εκεί... Πιστό σκυλί, δουλειά και μπάλα, ψωμί και ελιά και έχει ο Θεός. Δόξαζε τον τόπο του και αυτό του έφτανε.

Και κάτι νταραβεριτζήδες που τον είχαν πλησιάσει να βγάλουν λεφτά από τις μαγικές του επιθετικές ικανότητες τον παράτησαν...

Πώς όμως έρχεται το πράμα... Όσα φέρνει η ώρα δε σου φέρνει ο χρόνος... Έλεγε ο μακαρίτης ο Κατσιφάρας, με Ανδρέα και θαύμα γίνεται. “Κοιμάσαι θυρωρός πολυκατοικίας, ξυπνάς υπουργός!!!” (Μύγα και αυτό...)

Ένα βράδυ λοιπόν (...επιστρέφω στο παραμύθι) που βρεχε, δεν ξέρω αν... μονότονα, τα έτσουξε και λίγο παραπάνω ο Μερακλής, άρχισε να λέει και να μη σταματάει εκείνο το ριμάδι το στόμα για κάτι παράγοντες μιας άλλης ομάδας.

Της μεγάλης ομάδας της πόλης!!! Πού να την πιάσεις αυτή στο στόμα σου; Κάτσε καλά... Σε φάγανε. Δε θα μπορείς καν να σταθείς στην πόλη. Έτσι και έγινε...

Έφτασαν οι κουβέντες στα αυτιά ενός εκ των διοικητικών προυχόντων της μεγάλης ομάδας, σχέση με... παπά είχε αυτός, το διέδωσε σε όλους το παραλήρημα του Μερακλή. Γίνηκε συμβούλιο...

Τα πήρε στο κρανίο, έτερος διοικητικός προύχοντας της μεγάλης ομάδας επίσης, τον έλεγαν Ραβδή, όνομα και πράμα. “Τελείωσε” αυτός... Αρκετά μας μπαίνει κάτω από τη μύτη...

Ήταν βλέπετε που είχε προηγηθεί εμπλοκή με το γήπεδο που χρησιμοποιεί στην πόλη η μικρή ομάδα αλλά θέλει να ξανακάνει δικό της η μεγάλη, για να στεγάσει εκεί περιουσιακά της στοιχεία...

Τί θα κάνουν, τί θα κάνουν, έβαλαν σκοπό λοιπόν στη μεγάλη ομάδα να βουτήξουν τον παίκτη-Άγγελο της μικρής. Έτσι, θα αποδυναμωθεί αυτή και σιγά-σιγά θα έρθει ο μαρασμός και το τέλος.

“Μας αδειάζει και τη γωνιά να πάει στον τόπο της, να συνεχίσει εκεί τη μοίρα της”.

Κάποιος έπρεπε όχι μόνο να πιάσει τον παίκτη, αυτό το ανέλαβε ο Ραβδής, αλλά για να προκληθεί και ντόρος είπαν να βάλουν στο παιχνίδι και... συμβολαιογράφο.

Άλλωστε, σα συμβόλαιο εξόντωσης ήταν η όλη διαδικασία, της μικρής ομάδας. Υπήρχε ο άνθρωπος... Κατάλληλος και δοκιμασμένος στις “αποστολές” να αναλάβει να διαδόσει το γεγονός στην πόλη.

Να το παρουσιάσει ως ξαφνικό ενδιαφέρον της μεγάλης ομάδας για τον παίκτη που έβγαζε μάτια...

“Και πως δεν τον είδαμε τόσο καιρό”. “Και γιατί να μην του δώσουμε την ευκαιρία”. “Και γιατί ένα δικό μας παιδί από την πόλη να μη δοκιμάσει...”. Και τέτοια πολλά.

Αν ήταν να γίνει, θα είχε γίνει το προξενιό. Από την αρχή που φτιαχνόταν η μεγάλη η ομάδα. Να τον είχε ζητήσει να βγάλει μαζί της προετοιμασία και να έχουν όλοι να λένε, να ζήσουν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα για τη δικαίωση των κόπων, της προσπάθειας και όλα αυτά τα σάλια και τα μέλια που συνοδεύουν τέτοιες ανάλογες περιπτώσεις.

Μια άλλη νύχτα, καλή, αργά πολύ αργά, φώτα άναβαν ξαφνικά στην πολη. Κινητικότητα στις 2 η ώρα... Ο παίκτης τους σήκωσε όλους, έλαβε λέγει μήνυμα ήρθε η ώρα να ανοίξω φτερά να πετάξω στην ομάδα τη μεγάλη.

Να πας του είπαν με μιας στη μικρή, να πας... αγόρι μας και καλό σου ταξίδι, να μας βγάλεις όλους ασπροπρόσωπους.

Στο μεταξύ την έπεσαν στον Μερακλή και οι δικοί του, τί είναι αυτά που έκανες, αυτά που είπες, ήταν λάθος σου μεγάλο, δεν έπρεπε. Βγες και ζήτα συγνώμη...

Επέστρεψε στα συγκαλά του και αυτός, δίκιο έχετε το παράκανα και εγώ. Το χοντρό το νταλαβέρι είχε στο μεταξύ αρχίσει για τα καλά γύρω από τον παικταρά.

Που να πήγαινε το μυαλό, ότι τον πρόεδρο της μικρής έχουν βάλει ήδη στο κάδρο και του πετάνε βελάκια. Αυτός δεν ζήτησε τίποτα, αρκεί το παιδί να φύγει... Έτσι πίστευε πως το μαζεύει και με τα λεγόμενά του...

Έλα όμως που ο Ραβδής, ο οποίος ξεκίνησε την ιστορία και τρωγόταν με τα ρούχα του, αν δεν κατάφερνε να πετάξει έξω τη μικρή ομάδα δε θα ηρεμούσε - έτσι είναι αυτά παιδιά, το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό -  δεν ανταποκρινόταν στις οχλήσεις, να τελειώσει η μετακίνηση του παίκτη.

Άφαντος. Πάει να χαλάσει η δουλειά. Ρε καλέ μου, ρε χρυσέ μου, ο συμβολαιογράφος παλιά καραβάνα, διαχειρίστηκε τα γραφόμενα κατά τέτοιο τρόπο που, ας πάει και το παλιάμπελο, μη γινούμε και ρεζίλι σκέφτηκαν στη μεγάλη ομάδα, μπήκε μπροστά ο Μεγάλος της, ο πρόεδρος των προέδρων, πάρτε τον να τελειώνουμε.

Να μην έχουμε κανένα να μας σχολιάζει. Να έχει να λέει για μας. Όχι πως δεν τον ήθελε στην ομάδα του αν και κάποια στιγμή που τον ρώτησαν είπε ποιός;

Ότι πουν οι προπονητάδες, συμπλήρωσε, σε αυτούς πέφτει λόγος.Ο Μεγάλος βλέπετε τα λεφτά έβανε... Οι προπονητάδες μια φορα, άλλες φυσικά επιλογές είχαν κατά νου, συγκυρία όμως να δεις... Στιγμή να σου πετύχει.

Η μεγάλη η ομάδα λαβωμένη ήτανε και με απουσίες πολλές και βαρβάτες, έγινε και έτσι η δουλειά, συνομώτισε κυριολεκτικά το σύμπαν και ο παικταράς, κοίτα μην το δεις από του πουθενά, να γράφει ιστορία....

Γιατί παιδιά το παραμύθι εδώ τελειώνει και έτσι δεν ξέρουμε τί απόγινε με τον παικταρά...

Α... Κάθε ιστορία έχει πάντα και τον... κακό της, που στην περίπτωσή μας, είναι ο Θεόρατος, άνθρωπος στο περιβάλλον της ομάδας της μεγάλης που δεν είδε με καθόλου καλό μάτι την μετακίνηση.

“Δεν έχουμε εμείς, τα δικά μας τα παιδιά να προωθήσουμε; Θα κοιτάμε τα ξένα από το κάτω ράφι (που είναι όμως καλά, λέει το παραμύθι)” και κοίταγε να χαλάσει ή να υποβαθμίσει τη δουλειά.

Ίσως γι’ αυτό και ότι έγινε έμεινε κρυφό, αλλά εγώ το ανακάλυψα και σας το διηγήθηκα το παραμύθι...

Βάλετε καλά στο νου τώρα εσείς πως:

Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική. Το παρόν αποτελεί προιόν μυθοπλασίας. Τα πρόσωπα, τα ονόματα οι καταστάσεις είναι φανταστικά...

Τα λέμε...

Η μύγα...