Οι κανόνες της ΕΚΤ επιβάλλουν στις ελληνικές τράπεζες αυστηρά κριτήρια κινδύνου- δηλαδή προσέξτε που δανείζετε. Το αποτέλεσμα είναι η χρηματοδότηση να κατευθύνεται αποκλειστικά σε μεγάλους μονοπωλιακούς ομίλους (π.χ. ενέργεια, μεγάλος τουρισμός, ναυτιλία) που θεωρούνται "ασφαλείς", αποκλείοντας τη μικρομεσαία παραγωγή και ενισχύοντας έτσι τη συγκέντρωση του κεφαλαίου.

Η εκταμίευση των δόσεων από τα ευρωπαϊκά κονδύλια, είναι δεμένη με την απαίτηση για αποδιάρθρωση της αγοράς εργασίας που έχει κύρια να κάνει με την ελαστικοποίηση των ωραρίων, τις συλλογικές συμβάσεις και το κόστος -μισθούς.

Κάθε κόμμα που δεσμεύεται να κυβερνήσει εντός του πλαισίου της Ευρωζώνης, του Συμφώνου Σταθερότητας και των κανόνων της ΕΚΤ, είναι αναγκασμένο να εφαρμόσει αυτές τις πολιτικές. Οι υποσχέσεις των ΠΑΣΟΚ, και ΕΛ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα, για οικονομική ανακούφιση των ανθρώπων, δεν μπορούν να έχουν καμιά τύχη. Και το μεγάλο ερώτημα είναι: Είναι δυνατόν να μην το γνωρίζουν;

Το  ΠΑΣΟΚ και το Νέο Κόμμα Τσίπρα (ΕΛ.Α.Σ.), κάνουν διακηρύξεις χωρίς αντίκρισμα.

Η ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική και Νομισματική Ένωση λειτούργησε υπέρ του μονοπωλιακού κεφαλαίου του ευρωπαϊκού πυρήνα. Τελεία και παύλα. Είναι όμως η μέγιστη ουτοπία να πιστεύεις ότι έξω από αυτήν υπάρχει δυνατότητα οικονομικής ανάπτυξης. Στην περίπτωση της Ελλάδας τι θα σήμαινε η έξοδος από την ευρωζώνη που στα σίγουρα δεν θα γίνει με φιλικό τρόπο; Θα την τσάκιζαν άμεσα.  Υπάρχουν ένα σωρό τρόποι με τους  οποίους μπορούν να στραγγαλίσουν την ελληνική οικονομία. Το έδειξε και το κλείσιμο των ελληνικών τραπεζών το 2015.

Το παράδειγμα του ΣΥΡΙΖΑ (2015-2019), απέδειξε ιστορικά ότι δεν μπορείς να κάνεις βήμα χωρίς την έγκριση των θεσμών. Παρά τις αρχικές διακηρύξεις για κατάργηση της λιτότητας, όταν τους έκλεισαν τις στρόφιγγες, τους ανάγκασαν να υπογράψουν το 3^ο μνημόνιο, τη μείωση των συντάξεων, τη διευκόλυνση των ιδιωτικοποιήσεων και τον περιορισμό του δικαιώματος της απεργίας. Ο Σύριζα φάνηκε εντελώς παροπλισμένος διότι εγκατέλειψε το πολιτικό του πρόγραμμα, το πρόγραμμα σύγκρουσης με το ευρωπαϊκό κεφάλαιο.

Το αρχικό πρόγραμμα του Σύριζα περιείχε τη μέθοδο για να αντιμετωπιστεί η κατάσταση -πανευρωπαϊκό Συνέδριο της Αριστεράς για ακύρωση του χρέους, εθνικοποιήσεις τραπεζών κλπ, δηλαδή σύγκρουση με το σύστημα. Δεν εφαρμόστηκε.

Θα ήταν μια σύγκρουση εύκολη υπόθεση; Όχι δεν θα ήταν. Αλλά τίποτε εύκολο δεν υπάρχει για την αριστερά στην εξουσία στον καιρό της κρίσης. Και όχι μόνο αυτό. Το δίλημμα είναι, είτε σύγκρουση με τις δυσκολίες της, είτε συνολική καταστροφή. Για να παραφράσουμε τον Μαρξ που στο κομμουνιστικό μανιφέστο γράφει ότι, «Η ιστορία της ανθρωπότητας δεν είναι παρά η ιστορία της πάλης των τάξεων που κατέληγε είτε σε επαναστατικό μετασχηματισμό της κοινωνίας γενικά, είτε σε από κοινού καταστροφή των ανταγωνιζόμενων τάξεων».

Ας δούμε και ποιες είναι οι συγκεκριμένες προτάσεις του ΠΑΣΟΚ, (π.χ. για πιλοτική 4ήμερη εργασία 32-35 ωρών χωρίς μείωση μισθού) ή οι «7 δεσμεύσεις προοδευτικής διακυβέρνησης» του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα.

Είναι δυνατό στο ΠΑΣΟΚ να πιστεύουν ότι μπορούν να εφαρμόσουν αυτό το πρόγραμμα χωρίς την έγκριση των Θεσμών και του Ευρωπαϊκού Κεφαλαίου; Και είναι δυνατό στις σημερινές συνθήκες κρίσης του καπιταλισμού, οι θεσμοί να έδιναν την έγκριση τους για κάτι τέτοιο; Και όμως το λένε. 

Ας δούμε και ποιες είναι οι εφτά δεσμεύσεις του Σύριζα:

1. Δέσμευση για Ζωή με Αξιοπρέπεια: Εστίαση στη δημιουργία μιας ισχυρής «ασπίδας» απέναντι στην ακρίβεια και στην ουσιαστική ενίσχυση του κόσμου της εργασίας. Πώς;
2. Δέσμευση για Ισχυρή Δημοκρατία: Στόχος η διασφάλιση της διαφάνειας, η ενίσχυση των θεσμών χωρίς σκιές, και η προστασία της «δημοκρατίας της καθημερινότητας». Γιατί δεν υπάρχει διαφάνεια; Ποιες είναι οι σκιές στους θεσμούς και πώς θα εξαλειφθούν;
3. Δέσμευση για Δίκαιη Οικονομική Ανάπτυξη: Προώθηση ενός οικονομικού μοντέλου που διανέμει δίκαια τον πλούτο και μειώνει τις κοινωνικές ανισότητες. Ωραία ευχή. Πώως πραγματοποιείται; Μόλις αναφέραμε πόσο μπορούν να κάνουν οτιδήποτε έξω από την έγκριση της ΕΚΤ.
4. Δέσμευση για Ισχυρό Κοινωνικό Κράτος: Ανασυγκρότηση και θωράκιση των δημόσιων δομών της Υγείας (ΕΣΥ) και της Παιδείας. Θέλει χρήμα. Καλά θα ήταν να μας πουν πού θα βρεθεί μέσα στα πλαίσια των ευρωπαϊκών περιορισμών;
5. Δέσμευση για μια Ανθεκτική Ελλάδα σε έναν Κόσμο Διαρκών Κρίσεων: Προστασία των πολιτών και της χώρας από την ενεργειακή ανασφάλεια και τις ακραίες συνέπειες της κλιματικής αλλαγής. Πώς θα γίνει ανθεκτική η Ελλάδα; Αν συνεχίσει ο πόλεμος στην Ουκρανία; Αν συνεχίσει το μπλοκάρισμα της ροής πετρελαίου; Πώς;
6. Δέσμευση για Ψηφιακή και Τεχνολογική Κυριαρχία: Ανάπτυξη εθνικών τεχνολογικών υποδομών, διασφαλίζοντας αυστηρές ρήτρες κυριαρχίας στα ψηφιακά δεδομένα. Όποιος κατάλαβε κατάλαβε.
7. Δέσμευση για μια Ισχυρή Ελλάδα που χτίζει Γέφυρες Ειρήνης: Επαναφορά μιας πολυδιάστατης και ενεργητικής εξωτερικής πολιτικής με νέα εθνική πυξίδα, μακριά από τη λογική του «δεδομένου συμμάχου». Πώς θα κτιστεί η πολυδιάστατη και ενεργητική εξωτερική πολιτική στη Μέση Ανατολή και στην Ουκρανία; Τι θα είναι αυτή; Και πάλι, όποιος κατάλαβε κατάλαβε.

Ο Τσίπρας ισχυρίζεται ότι έμαθε πολλά από την πρώτη του θητεία. Δεν μπορούμε να το αμφισβητήσουμε αυτό, τουλάχιστον στο τι λες για να μην μπορούν να σου πουν άλλα υποσχέθηκες και άλλα έκανες. Έτσι, στην ασάφεια πρωταθλητές: ισχυρή «ασπίδα» απέναντι στην ακρίβεια, διασφάλιση της διαφάνειας, η ενίσχυση των θεσμών χωρίς σκιές, η προστασία της «δημοκρατίας της καθημερινότητας», Προώθηση ενός οικονομικού μοντέλου που διανέμει δίκαια τον πλούτο και μειώνει τις κοινωνικές ανισότητες.

Αν το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου και ο Σύριζα του Τσίπρα είχαν δώσει ελπίδες με προγράμματα που δεν είχαν δοκιμαστεί, σήμερα όλα όσα υπόσχονται είναι ήδη δοκιμασμένα και μάλιστα σε χειρότερη εκδοχή από τα αρχικά.

Στις δύσκολες εποχές που ζούμε για το κίνημα, είναι τελικά δυνατόν τα μέλη αυτών των κομμάτων να μην μπορέσουν να βάλουν ένα δικό τους στίγμα στην πολιτική αυτών των κομμάτων;