Η εμφάνιση της ομάδας και η απόδοσή της στην Τούμπα, που αντανακλούν τη δουλειά που γίνεται, το πλάνο που υπάρχει και εν τέλει έφεραν το θρίαμβο απέναντι στον ΠΑΟΚ αποτελούν τον απόλυτο «καθρέπτη» της τελευταίας ειδικά αναφοράς στη δήλωση του κόουτς.

Η Καλαμάτα στην έδρα του «Δικέφαλου του Βορρά» μπήκε να κάνει το δικό της παιχνίδι, να τον παίξει στα ίσα (!!!) χωρίς κόμπλεξ, χωρίς φόβο, χωρίς καμία σκοπιμότητα, με καθαρό 4-3-3, γραμμές στην ευθεία, με κίνηση μπρος πίσω, χωρίς να φορτώσει την αμυντική γραμμή (όπως έκανε με τον Παναθηναϊκό), προπονημένη, διαβασμένη και ικανή να εκμεταλλευτεί στο έπακρο τα πλεονεκτήματά της και τις ποδοσφαιρικές αρετές που βγάζουν οι παίκτες της.

Με θέσεις, την απόλυτη 4άδα στην άμυνα, ήταν σοβαρή, συγκεντρωμένη όλο το 90λεπτο.

Ο Βασίλιεβιτς εμπνέει εμπιστοσύνη στο σχήμα και παρέμεινε στη θέση του.

Εξαιρετικός στο κέντρο της άμυνας ο Ροντρίγκεζ, έχει «δέσει» για τα καλά με το Στρούγγη.

Αποκάλυψη παιχνίδι με παιχνίδι ο Αλόνσο. Εξελίσσεται στον πιο ραγδαία βελτιωμένο παίκτη της ομάδας με πολύ, καλή και σωστή δουλειά στο αριστερό άκρο, ανασταλτικά αλλά και με στηρίγματα στην επίθεση. Αθόρυβος και ουσιαστικός, δεν πρόλαβε να διώξει καλά τη μπάλα στο 1-1 του ΠΑΟΚ (δεν είχε την καλύτερη θέση το σώμα του…), αλλά έβγαλε καταπληκτική ασίστ στον Κορμινόφκσι για να ολοκληρώσει το ΕΠΟΣ της Τούμπας (1-3).

Ο Ντιαρά μπροστά από την αμυντική 4άδα, δεν ήταν ο καλύτερος φέτος που έχουμε δει αλλά με τρεξίματα και τοποθετήσεις γέμιζε τον άξονα, πανταχού παρών, αποτελεσματικοί δίπλα του οι Πινέϊρο, Χάμζα.

Η Καλαμάτα από το πρώτο λεπτό, απλώθηκε στο γήπεδο, δεν κλείστηκε και έβαλε στον αντίπαλο δύσκολα. Βραχυκύκλωσε τον ΠΑΟΚ που δεν περίμενε ίσως τέτοια… αντιμετώπιση μέσα στην έδρα του.

Ειδικά στο α΄ μέρος η Καλαμάτα ήταν πανώτερη ομάδα του γηπεδούχου.

Σε όλο τον αγώνα είχε τον έλεγχο αλλά ειδικά στο α΄45λεπτο, ο ΠΑΟΚ ήθελε, δε μπορούσε!!!

Οι μελανόλευκοι με την πίεση ψηλά που άσκησαν, το πρες, το… δικό τους τρόπο που έλεγε ο Χριστοφιλέας για την παραμονή, πέτυχαν να αποσυντονίσουν έως εκνευρίσουν αγωνιστικά τον αντίπαλο, προκαλώντας σταδιακά νευρικότητα που έφτανε μέχρι και την εξέδρα.

Ο ΠΑΟΚ ήταν κανονικός μόνο στο πρώτο 10λεπτο του β΄ μέρους που πραγματικά, έπαιξε, έβαλε τη μπάλα κάτω, από τα πλάγια έκανε επιθέσεις, απείλησε. Στο διάστημα αυτό η Καλαμάτα ούτε πανικό είχε, ούτε άλλαξε την τακτική της, προσπαθούσε να κλείνει διαδρόμους σωστά, στάθηκε και τυχερή, αλλά είχε πάντα στο μυαλό της πως θα… φύγει μπροστά εκμεταλλευόμενη μεταξύ άλλων το όπλο της την ταχύτητα στην επίθεση και την ικανότητα φυσικά των προωθημένων της (Βάργκας, Μορέϊρα κυρίως αλλά και Κορμινόφσκι που είχε τη σωστή κίνηση στην επίθεση).

Η αντεπίθεση παρέμεινε το κρυφό… όπλο και σε μια τέτοια έγινε το 1-2, λίγο μετά ο ΠΑΟΚ έμεινε (σωστά) με 10, το ματς τελείωσε εκεί.

Η συνέχεια δεν ανήκει στην Καλαμάτα μόνο αριθμητικά, αλλά και τακτικά, αφού ήξερε να κρατάει μπάλα, να κόβει ρυθμό, να ελέγχει, δουλεμένη ομάδα και συνεχίζει…

Με αυτοπεποίθηση παράλληλα ενθουσιασμό ατενίζει με μεγαλύτερη αισιοδοξία τη συνέχεια, αρκεί να παραμείνει πιστή στο… δόγμα-παραμονής Χριστοφιλέα που αποδίδει, προσγειωμένη και συνεπής.

Παίζοντας 11 εναντίον 11 έβγαλε καλύτερη εικόνα από τον ΠΑΟΚ και αυτό αποτελεί κεφάλαιο για τα δύσκολα ματς που επίσης έρχονται με ΟΦΗ, Ολυμπιακό και το κομβικό με Ηρακλή (η συνέχεια στην Αττική λοιπόν). Αγωνιστική παρακαταθήκη που πρέπει να «κεφαλαιοποιήσει» διώχνοντας κάθε εσωστρέφεια και πατώντας ακόμα πιο πολύ στα σίγουρα.

Με μια πάσα οι καλαματιανοί έβγαιναν με αξιώσεις και ρυθμό στην πλάτη του αντιπάλου(!!!), γενικά δε ρίσκαραν, δεν είχαν υπερβολές στο παίξιμό τους, λάθη βέβαια έγιναν σε πάσες, οι αυτοματισμοί άλλωστε σε μια νέα ομάδα που δεν παύει η Καλαμάτα ακόμα να είναι, θα εξασφαλισθούν μέσα από τα παιχνίδια, σωστές κάθετες πάσες, με όλο το υλικό στη διάθεση της τεχνικής ηγεσίας η ομάδα είναι δυνατή και φυσικά… αρέσει…

Έχει αξία και αυτό, όπως και το πρωτάθλημα πολύ-πολύ δρόμο ακόμα...

Γ.Τ.