Το πεδίο σύγκρουσης πάντως ήταν η Μάνη, όπου όλες οι πλευρές είχαν συμφέροντα και μάλιστα συγκρουόμενα μεταξύ τους.
Εν ολίγοις όλοι εναντίον όλων.
Παρόλα αυτά και μπροστά στις δυσκολίες που εμφανίστηκαν χωρίστηκαν αναγκαστικά ανά δύο σε Γουηβεράκους-Μανεστράκους και Γουηβέριους-Γιακαυλούτσι.
Η σύγκρουση θα ήταν μέχρις εσχάτων αν και επί της ουσίας ούτε οι ίδιοι ήξεραν τι τους χώριζε και το χειρότερο ήταν πως δεν ενδιαφερόντουσαν να μάθουν.
Τους αρκούσε η μεταξύ τους συγκρουσιακή κατάσταση.
Ήταν ένας παραλογισμός αυτή η σύγκρουση ασφαλώς αλλά…
Αυτό το “αλλά” όμως ήταν που έδινε στη σύγκρουση αυτή άλλη διάσταση.
Για την κατάσταση αυτή ο γράφων δεν γνώριζε λεπτομέρειες για το πόσο σημαντική ήταν και ας επέμεινε η Τερέζα Χανδρειώτη, συνεπικουρούμενη από τον ενοχλητικό συγγενή της Ντόντο Χανδρειώτη, που όμως δεν τον χώνευαν ούτε ο Ερμόλαος ούτε ο Ειρηναίος Χανδρειώτης, πατέρας και θείος αντίστοιχα, αλλά ούτε και ο εξάδελφός της, Ρένος.
Ο γράφων είχε μάθει για τον Ντόντο εξαιτίας της παρουσίας του στη συζήτηση για την ΕΚΕΚΕΚΕ, όπου με τον τρόπο του ο Ντόντος είχε στηρίξει τον Βαλέριο Γουηβέριο κατηγορώντας τον όμως εμμέσως, όπως διαπίστωσε και η Λεονίκη Ανδρειώτη.
Αυτός λοιπόν ο Ντόντος δεν ήταν μόνο αντιπαθητικός αλλά και ενοχλητικός και έγινε περισσότερο όταν άρχισε να μιλάει για τα απομνημονεύματα της Βερενίκης Γιακαυλούτσι και την επιστροφή της Μπρέιτσελ Γουηβέμπερ.
Οι Ανδρειώτηδες και οι Χανδρειώτηδες ένιωθαν πλέον την παρουσία του ως απειλή και γι’ αυτό φρόντισαν να τον ξεφορτωθούν, αλλά τελικά δεν ήταν και τόσο τυχεροί.
-ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-
