Ο γράφων κατάλαβε πως πίσω από την ατμόσφαιρα αυτή βρισκόταν η γηραιά αλλά με ατσάλινη πυχγμή αρχόντισσα, Νέδουσα Γουηβέριου, που ήδη είχε επιστρέψει δυναμικά στο προκήνιο, κάνοντας μάλιστα απροκάλυπτα εντυπωσιακή επίδειξη της εξωστρέφειάς της. 

Η αλλαγή ήταν τόσο έντονη που δεν περνούσε απαρατήρητη, μονομιάς το σκηνικό είχε αλλάξει και η έντονη εορταστική όψη είχε προκαλέσει ενθουσιασμό αλλά και απορίες πώς και γιατί είχε προκύψει αυτή η αλλαγή και ποιες σκοπιμότητες ενδεχομένως να υπήρχαν γι’ αυτήν που δεν ήταν άμεσα ορατές. 

Κοινή αίσθηση πάντως ήταν πως η γηραιά αρχόντισσα είχε κάνει δυναμική παρέμβαση δίνοντας σαφείς οδηγίες ως την παραμικρή λεπτομέρεια. 

Και άλλωστε δεν ήταν καθόλου περίεργο που πάντα ήθελε να ελέγχει τα πάντα και αυτό έκανε και αυτή τη φορά. 

Ο γράφων, που είχε απαλλαγεί -προσωρινά άραγε;- από την σκιά που τον ακολουθούσε, δεν έδωσε περισσότερη σημασία σ’ αυτήν και αφέθηκε στην εορταστική ατμόσφαιρα, όπως και όλοι άλλωστε. 

Ένιωθε την ανάγκη να το κάνει και το έκανε. 

Και έτσι πέρασαν τα Χριστούγεννα, όπου τα ρεβεγιόν έδωσαν και πήραν και κυρίαρχο θέμα σε αυτά ήταν το πάρτι της πρωτοχρονιάς που θα γινόταν στο αρχοντικό της γηραιάς αρχόντισσα;, όπου ήταν όλοι και όλες προσκεκλημένοι. 

Η βραδιά προμηνυόταν συναρπαστική και γεμάτη εκπλήξεις, όπως τεχνηέντως είχε διαδοθεί. 

Ο γράφων, χωρίς να ξέρει λεπτομέρειες, ήταν σίγουρος για τις εκπλήξεις αυτές. 

-ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-