Σε αυτό το σημείο και μπροστά στο κάποτε σπίτι του Καζαντζάκη, που πια ανήκει σε άλλον, στάθηκε ο Ντεσπεράντος Καζαντζάκης και την πλακέτα που βρίσκεται στον αύλειο χώρο του σπιτιού διάβασε. 

Αυτό έκανε κάθε φορά που επισκεπτόταν την Αίγινα, που άλλωστε θεωρούσε πατρίδα του, όπως εκμυστρευόταν σε όσους εμπιστευόταν και ο γράφων είναι ένας απ’ αυτούς. 

Αυτή η επιστροφή ωστόσο είχε προκύψει πολύ απότομα, όπως και ο ίδιος τόνισε στον γράφοντα και ύστερα από πρόσκληση της Νέδουσας Γουηβέριου, η οποία στην πρώτη νεότητά της είχε γνωρίσει τον σπουδαίο κρητικό συγγραφέα και είχε συζητήσει πολλές φορές μαζί του όταν βρισκόντουσαν και οι δύο στο νησί. 

Ο Ντεσπεράντο Καζαντάκης, ως αυθεντικός Γουηβέριος, που ήθελε να λέει πως είναι, είχε μάθει πολλά για τον σπουδαίο συγγραφέα, ύστερα από πίεση της γηραιάς αρχόντισσας και σκόπευε να γράψει βιβλίο γι’ αυτόν, ύστερα από το ταξίδι που θα πραγματοποιούσε το επόμενο διάστημα στη Σομαλιλάνδη, την οποία γνώριζε πολύ καλά και συμφωνούσε με την αναγνώρισή της από το Ισραήλ, ανεξάρτητα από τους λόγους που αυτή γινόταν. 

Ήταν ολοφάνερη πλέον η ίντριγκα που στηνόταν με πρόσχημα την αναγνώριση της Σομαλιλάνδης από το Ισραήλ.

Στο βάθος πίσω από την αναγνώριση αυτή κρυβόταν η αναγνώριση της Γουηβερίας. 

Μπορεί να μη συζητείτο επισήμως αλλά αυτή η αναγνώριση ερχόταν, επέμενε ο Άτζιο Μπιλ.

-ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-