Εκεί ήταν που ο Μαχαραγιάς Καραμπατιάμα λειτούργησε σαν συνδετικός κρίκος αλλά προσωρινά, όπως καταλάβαιναν όλες οι πλευρές. 

Η πρωτοβουλία Κράους και Καρλ Φον Λίντερμπεργκ για το συνέδριο περί οικονομίας είχε φέρει όλους τους εμπλεκόμενους σε δύσκολη θέση και τελικά είχαν αναγκαστεί να συμβιβαστούν, αφού ήθελαν πάση θυσία να έχουν παρουσία και συμμετοχή στις δραστηριότητες του συνεδρίου και βέβαια να καταθέσουν τις απόψεις τους και να ενισχύσουν ακόμα περισσότερο τα συμφέροντά τους, που άλλωστε ήταν το σημαντικότερο που τους ενδιέφερε. 

Γι’ αυτό και φάνηκαν πρόθυμοι να συμβάλουν σε ό,τι τους ζητήθηκε, ενώ ήταν προφανής η ενόχλησή τους για την υπερδραστήρια παρουσία του Λέοντα Ανδρειώτη. 

Δεν γινόταν ωστόσο να αντιστρέψουν αυτή την κατάσταση και έτσι αναγκάστηκαν να την αποδεχτούν, όσο και αν τους ενοχλούσε. 

Εκείνο που καταλάβαιναν περισσότερο όλες οι πλευρές ήταν πως υποχρεωτικά πλέον θα χρειαζόταν να συνυπάρξουν, ιδιαίτερα τώρα που τα κοινά τους συμφέροντα σε κύπρο και Ινδία επεκτείνονταν και στη Νότια Κορέα. 

Στο παρόν πάντως επιβαλλόταν να συνυπάρξουν για το συνέδριο περί οικονομίας, αν και οι Λίντερμπεργκ δεν έδειχναν διατεθειμένοι για “άσκοπες” συνεργασίες και τη συνεργασία τους με όλους τους “άλλους” τη θεωρούσαν εν τέλει άσκοπη. 

Ωστόσο όλοι τους, από κάθε πλευρά, πόνταραν στον ενεργό ρόλο της Νέδουσας Γουηβέριου, που θέτοντας το συνέδριο υπό την αιγίδα της είχε κάνει αισθητή την παρουσία της σε όλα τα επίπεδα. 

-ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-