Ο Βαλέριος πάντως είχε σταθεί στον πρόλογο του βιβλίου: “Η ηλεκτρονική κομπίνα είναι το πρόσχημα και όχι το κυρίως θέμα του μυθιστορήματος. Εδώ απλά υπηρετεί την αφήγηση. Ο ρόλος της είναι βοηθητικός. Η εποχή στην οποία αναφερόμαστε οι συναλλαγές μέσω του διαδικτύου ήταν σε νηπιακό στάδιο. Ακόμα και στο εξωτερικό δεν είχαν αναπτυχθεί επαρκώς οι διαδικασίες εσωτερικού ελέγχου, συνεπώς μια τέτοια κομπίνα θα μπορούσε να υλοποιηθεί μόνο από έναν άριστο Αναλυτή-Προγραμματιστή, ο οποίος θα προηγούνταν της εποχής του και θα ήταν πολύ δύσκολο έως αδύνατο να αποκαλυφθεί. Σήμερα βέβαια, τόσο με την αλματώδη ανάπτυξη του λογισμικού όσο και με την πρόοδο των μηχανισμών ελέγχου, τα πράγματα είναι διαφορετικά και μια τέτοια κομπίνα θα αποκαλυπτόταν σχετικά εύκολα”. 

Αυτά αναφέρει στον πρόλογό του ο Παναγιώτης Γιαννουλέας και ο Βαλέριος Γουηβέριος έχει κάθε λόγο να στέκεται στον πρόλογο αυτό. 

Άλλωστε τα περί ηλεκτρονικών κομπινών τα γνωρίζει καλά και πλέον ανησυχεί πως τα γνωρίζουν και άλλοι, που σχετίζονται με τις δοσοληψίες του. 

Να σημειωθεί ακόμα πως οι συνομιλούνττες περί λογισμικών μπορεί να είχαν διαβάσει το βιβλίο του Γιαννουλέα, αλλά είχαν αποφύγει να παραβρευθούν στην παρουσίασή του, για λόγους που δεν εξήγησαν. 

Ούτε βέβαια ο Βαλέριος είχε δώσει το “παρών” και μάλιστα είχε ενοχληθεί που παραβρέθηκε ο Μπρεκ, μαζί με την Ρετζίνα Κράιζερ, με την οποία πολλά τον συνέδεαν στο μακρινό παρελθόν και η τωρινή της εμφάνιση τον ενόχλησε, όπως και τον ανησύχησε, γιατί ήταν σίγουρος πως δεν ήταν τυχαία. 

Η καχυποψία του Βαλέριου είχε χτυπήσει κόκκινο για άλλη μια φορά και δεν ήταν καθόλου αβάσιμη, όσο και αν δεν τη συμμερίζονταν οι γύρω του, που ανέκαθεν τον θεωρούσαν υπερβολικά καχύποπτο. 

Αλλά και η σύντροφός του, Λεονίκη Ανδρειώτη, είχε αρχίσει να δυσφορεί με την καχυποψία του και ενημέρωσε τα αδέλφια της, Λέανδρο και Λεονάρδο, που, υποψιασμένοι όπως ήταν, σκέφτηκαν πως η καχυποψία του Βαλέριου σχετικά με τα λογισμικά στην προκειμένη περίπτωση δεν ήταν αβάσιμη, γι’ αυτό και ενημέρωσαν τους Λίντερμπεργκ αλλά και τους Χανδρειώτη, οι οποίοι είχαν διαβάσει και αυτοί το βιβλίο και είχαν κάνει και αυτοί ανάλογες σκέψεις. 

Ιδιαίτερα ο Ρούντολφ Λίντερμπεργκ, που μπορεί να ήταν χαμηλών τόνων αλλά έκανε τις πιο διεισδυτικές προσεγγίσεις, προσέγγισε ακόμη περισσότερο την προκειμένη περίπτωση σε βάθος που κανείς άλλος δεν φανταζόταν. 

-ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-