Ουδείς εδικαιούται αντιρρήσεων και ας είχε εγκολπωθεί ήδη το άβατο των επιθυμιών. 

Στο λιμάνι οι όμορφες γυναίκες με τη διάχυτη περιπάθεια στο βλέμμα, είχαν ετοιμαστεί για τις εξαίσιες συνουσίες που το καλοκαίρι είχε υποσχεθεί. 

Η αίσθηση της επιθυμίας ήταν ασυγκράτηση ενώ τα πλήθη συνωθούντο με μια διάσπαρτη διαύγεια να διατυμπανίζεται στα φλογερά τους βλέμματα. 

Κάποιος ηχηρός απόηχος γινόταν εντονότερος καθώς το πλοίο αποβίβαζε τους επιβάτες του. 

Τότε εκ του πλησίον ακούστηκε η ιαχή, “ιδού αυτός”. 

Ο γράφων ένιωσε όλα τα μάτια πάνω του, η άλλη αίσθηση ήταν ήδη δεδομένη, στου ηχηρού ορίζοντα το διηνεκές και ο γράφων επιχαίρεται και χαιρετά προς τα πλήθη που τον χαιρετούν. 

Είναι το Γαύριο και η υψιπέτεια αρμόζει στις παρούσες περιστάσεις. 

Όλα θα ειπωθούν και η αύρα των ονείρων θα επαληθεύσει για άλλη μια φορά τη διάχυτη καύλα στο νησί της Άνδρου.

Και δεν χαιρετίζουν τον γράφοντα τα πλήθη αλλά τις αιθέριες υπάρξεις από το ένδοξο πλοίο - υπερωκεάνιο των ονείρων “Άνδρος” που έχουν εξέλθει από αυτό και χαιρετούν την αφιξή τους στο θεσπένιο νησί των γλυκών αντιθέσεων, όπως αποκαλείται η Άνδρος από τους γνωρίζοντες και μυημένους σ’ αυτήν. 

Ανάμεσα σε αυτούς περιλαμβάνεται και ο γράφων και δεν το κρύβει, αντίθετα το διατυμπανίζει με κάθε ευκαιρία. 

Έχει επιστρέψει λοιπόν για άλλη μια φορά στην Άνδρο και πρόκειται για μια επιστροφή με ιδιαίτερη σημασία. 

Να σημειωθεί μάλιστα ότι επιστρέφει μόνος, χωρίς να συνοδεύεται από την Τερέζα Χανδρειώτη, η οποία του εμπιστεύτηκε το σπίτι της για να μείνει όσο θα βρίσκεται στο νησί. 

Και το σπίτι της βρίσκεται στην εξαίσια Χώρα της Άνδρου. 

Ο γράφων αποφασίζοντας να αποστασιοποιηθεί απ’ όλες τις εξελίξεις διάλεξε την Άνδρο, στην οποία κάθε φορά επέστρεφε, επίσης και για να επισκεφθεί το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή, όπου έως τις 27.9 παρουσίασε έκθεση γλυπτικής της Ζερμέν Ρισιέ, πρωτοπόρου αλλά άγνωστης καλλιτέχνιδος με εντυπωσιακό ωστόσο εικαστικό έργο. 

-ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-