Ζούσε σε ρηχά παγωμένα νερά, κολυμπούσε αργά και τρεφόταν σχεδόν αποκλειστικά με θαλάσσια φύκια. 

Η εξόντωσή της προσδιορίζεται στα τέλη του 18ου αιώνα. 

Ο Φρεντς Χαϊβάνερ άκουσε όσα έλεγαν οι άλλοι και είχε ενθουσιαστεί. 

Πάντα ενθουσιαζόταν όταν άκουγε για οτιδήποτε εξωφρενικό και δεν δίσταζε να εκφράζει τον ενθουσιασμό του. 

Αυτή τη φορά ο ενθουσιασμός του ήταν εντονότερος από ποτέ, καθώς άκουσε τη συζήτηση στο MYLÓ στη Στούπα, λίγα μέτρα πιο μακριά από το σπίτι του συγγραφέα Παναγιώτη Γιαννουλέα, που πρόσφατα είχε διαβάσει τα βιβλία του και είχε ενθουσιαστεί. 

Ιδιαίτερα τον είχε ενθουσιάσει η “Δηλητηριάστρια της Μάνης” και γι’ αυτό άλλωστε είχε βρεθεί στη Στούπα, αποδεχόμενος πρόσκληση του Μπρεκ.

Βρέθηκε λοιπόν στη Στούπα, για λίγο, αφού ο απώτερος σκοπός του για το καλοκαίρι ήταν να ταξιδέψει και σε άλλα μέρα. 

Και αφού ενθουσιάστηκε με την περιοχή και δικαιολόγησε τον Γιαννουλέα για τα όσα εγκωμιαστικά γράφει στα βιβλία του γι’ αυτήν, άρχισε να σκέφτεται να σοβαρά όσα είχε ακούσει για τη θαλάσσια αγελάδα του Στέλλερ. 

Ήταν η δεύτερη φορά που άκουγε γι’ αυτήν.

Η πρώτη ήταν ένα άλλο καλοκαίρι στη Στεμνίτσα, στο χωριό του Μπι Φρι, που πλέον είχε αρχίσει να διαπρέπει ως ηθοποιός με εξειδίκευση πρωταγωνιστή στους βοηθητικούς ρόλους. 

Καθώς σκεφτόταν τη θαλάσσια αγελάδα του Στέλλερ θυμήθηκε πως είχε ακούσει στη Στεμνίτσα για τον Στελερίτη Μπράχνερ και ρώτησε τον Μπρεκ, που δεν ήξερε να του απαντήσει, ενώ τηλεφώνησε και στον Μπι Φρι, που τον βρήκε στην Επίδαυρο. 

-ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-