Όπως και η αναπόφευκτη επιστροφή στην οικογένεια-δυναστεία των Γουηβέριων, το ίδιο σκοτεινή ήταν.

Και δεν ήταν διόλου τυχαία αυτή η σκοτεινότητα που ο γράφων επιχειρούσε, τουλάχιστον αυτό φιλοδοξούσε να κάνει, να φωτιστεί εκ μέρους του όσο περισσότερο γινόταν. 

Αν γινόταν βέβαια, γιατί υπήρχε και αυτό το ενδεχόμενο και μάλιστα σε πολύ έντονο βαθμό.

Τόσο που να προκαλεί περαιτέρω αμφιβολίες στον γράφοντα. 

Παρόλα αυτά ο γράφων, εν μέσω θέρους και ενίοτε με καύσωνα, συνέχισε να εντρυφεί στα όσα η βιογραφία του Ιωνά Δραγουμάνου περιείχε και που για τις λεπτομέρειές της ο δρόμος ήταν ακόμα μακρύς. 

Εκείνο που διαπίστωνε καθώς εντρυφούσε στο υλικό αυτής της βιογραφίας ήταν πως ολοένα και λιγότερα γνώριζε για το πρόσωπο που βιογραφούσε. 

Δεν αισθανόταν πάντως βιογράφος με την ακαδημαϊκή σημασία, ούτε άλλωστε τον ενδιέφερε αυτή η εκδοχή

Μακριά από αυτόν κάθε επίσημη εκδοχή στη προσέγγιση ενός προσώπου που θα μπορούσε να θεωρηθεί οριστική.

Ο γράφων άλλωστε δεν θα μπορούσε να συμφιλιωθεί μαζί της. 

Και ενώ όλα τα προηγηθέντα συμβαίνουν, ο Μπρέκ με τον Φρέντζ Χαϊβάνερ, βρίσκουν τηλεφωνικά τον Μπι Φρι και τον προσκαλούν στη Στούπα και συγκεκριμένα στο MYLÓ. 

Έκπληκτοι τον ακούνε να τους λέει πως σε λίγο θα είναι κοντά τους, μιας και βρίσκεται ήδη στη Στούπα, διαμένοντας στο κάμπινγκ της περιοχής.

Στη συνάντηση που γίνεται λίγο αργότερα, ο Μπι Φρι δέχεται την πρόταση να πρωταγωνιστήσει στην τηλεσειρά, που τελικά θα έχει τον τίτλο “Αμάν με αυτή  τη Μάνη πια”, φράση που ο Μπρεκ, ως γνωστόν, δανείστηκε από τον γράφοντα. 

-ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-