Έκτοτε στοιχειώνει για τα καλά την αμερικανική μυθολογία. 

Τα χρόνια περάσαν, ο Φιντέλ έφυγε από τη ζωή, χωρίς ωστόσο ποτέ να ανατραπεί και αποφεύγοντας αποτελεσματικά όλες τις απόπειρες εναντίον του έκτοτε. 

Καθώς διαβάζει για την ημερομηνία αυτή, ο γράφων τη βρίσκει και στο αρχείο του Εμπέρογλου όπου και αναφέρεται στο γεγονός με ιδιαίτερα αιχμηρό τρόπο, όπως και για τη συνεργασία του στην Κούβα με τον Δραγουμάνο. 

Το πιο σημαντικό πάντως, όπως διαπιστώσει ο γράφων, είναι πως ο Εμπέρογλου και ο Δραγουμάνος ήταν υπέρ του Κάστρο στην υπόθεση αυτή και η εν λόγω διαπίστωση κάνει τον γράφοντα να ξαφνιαστεί ως προς το ρόλο των δύο τυχοδιωκτών, που μάλλον δύσκολο θα ήταν να έχουν έχουν φιλική διάθεση ως προς το καθεστώς Κάστρο στην Κούβα. 

Καθώς ψάχνει ωστόσο ο γράφων στις σημειώσεις του αρχείου βρίσκει φράσεις όπως “ζήτω η επανάσταση” και επίσης “ζήτω ο Τσε και ο Φιντέλ”

Δεν ξέρει πλέον τι να υποθέσει και αναζητά τη βοήθεια της Τζένης, που δηλώνει άγνοια, τονίζοντας ωστόσο πως ο Μάξιμος Εμπέρογλου, εκείνη την εποχή, όπως της είχε εκμυστηρευτεί ο νονός και θείος της, Ευλάμπιος Μανουράτογλου, που είχε υπάρξει συνεργάτης του, βρισκόταν στην Κούβα όλο τον Απρίλιο, ενώ λίγο νωρίτερα ήταν στις ΗΠΑ και κυρίως στη Φλώριντα. 

Για να χαλαρώσει απ’ όλα αυτά, ο γράφων φεύγει για τη Στούπα, αποδεχόμενος την πρόσκληση του Μπρεκ για να συζητήσουν για τη τηλεσειρά με τον τίτλο “Αμάν με αυτή τη Μάνη πια”, που ως γνωστόν είναι τίτλος σε άρθρα και ομιλίες του πολύ καιρό πριν. 

Στην Στούπα και στο MYLÓ, όπου γίνεται η συνάντηση, ο γράφων, εκτός από τον Μπρεκ, συναντά και τους Φρεντζ Χαϊβάνερ, τον Μπρι Φρι αλλά και τον συγγραφέα φίλο του, Παναγιώτη Γιαννουλέα, που βρισκόταν εκεί και υπέγραφε βιβλία του στους αναγνώστες του που το ζητούσαν. 

-ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-