Έζησε εκεί κατά καιρούς, ως τον θάνατό του, στις 2/11/1977, ημερομηνία που ο γράφων θυμάται καλά, γιατί σχετίζεται με τη σφοδρή καταιγίδα που έπληξε Αθήνα και Πειραιά και είχε 39 νεκρούς ως θλιβερό απολογισμό.

Μια μέρα αργότερα πολλά χρόνια πριν, το 1898, ύστερα από 229 χρόνια κατοχής, αποχώρησαν από την Κρήτη οι τελευταίοι Τούρκοι στρατιώτες. 

Εκεί βρισκόταν και ο Βέρος Γουηβέριος, που στις 9/12 του ίδιου έτους υποδεχόταν στη Σούδα τον διορισμένο Ύπατο Αρμοστή πρίγκιπα Γεώργιο, με τον οποίο θα είχε μια καλή συνεργασία αλλά για λίγο. 

Γιατί, ως ισχυρογνώμονες και αυταρχικοί χαρακτήρες που ήταν, δύσκολα θα μπορούσαν να συνυπάρξουν.

Άλλωστε ήταν κάτι που δεν βρισκόταν στις επιδιώξεις τους. 

Μετά τη φυγή του από την Κρήτη ο Βέρος Γουηβέριος περιπλανήθηκε άσκοπα και τυχοδιοκτικά, όπως πάντα το συνήθιζε, για να βρεθεί το 1912 να συμμετέχει ως απελευθερωτής και με το τιμητικό βαθμό του πλωτάρχη στην απελευθέρωση του Αγίου Όρους

Η παραμονή του ωστόσο στη χερσόνησο του Άθω αργότερα ως μοναχού δεν ήταν και τόσο αθώα τελικά, αν και ο ίδιος φρόντιζε να περνά όσο το δυνατόν πιο απαρατήρητος

Από το Άγιον Όρος έφευγε κατά καιρούς και επέστρεφε όταν ολοκλήρωνε αυτά που ήθελε να κάνει. 

Στον Άγιον όρος ήταν που συνάντησε και τον Πηγάσιο Ναμπούκο, πατέρα της Θάλειας, με τον οποίο και συνεργάστηκαν εκτός Αγίου Όρους, όπως και με τον Ιωνά Δραγουμάνο. 

Ο Πηγάσιος πάντως έφυγε από το Άγιον Όρον μετά τον θάνατο του Βέρου Γουηβέριου και έκτοτε αγνοείται η τύχη του

Αυτά διάβασε στο χαρτί που υπήρχε στον φάκελο που του έδωσε η Νέδουσα ο γράφων και έμεινε με ακόμα περισσότερες απορίες. 

-ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-