Του Θανάση Παντέ

Ήταν ένα περίεργο όνομα αυτό, το Ημαθόων Γουηβέριος-Γιακαυλούτσι και πολλά ερωτήματα προκαλούσε περί τίνος πρόκειται. 

Του Θανάση Παντέ

Είπε πως την έλεγαν Ντεντέαγατς και μια εσάνς Αλεξανδρούπολης έμοιαζε να την ακολουθεί παραπέμποντας και στα δέντρα της βελανιδιάς που στην ομώνυμη πόλη έφταναν κάποτε ως τη θάλασσα και θεωρείται ακόμα πως υπήρχαν και στο σημείο που χτίστηκε η πόλη. 

Του Θανάση Παντέ

“Χαμός στο ίσωμα” λοιπόν προέκυψε στη Μάνη καθώς Γουηβέριοι και Γιακαυλούτσι αποφάσισαν να αποστασιοποιηθούν απ’ αυτήν. 

Του Θανάση Παντέ

Εκείνος που άκουγε στο όνομα Θεόπλαστος Μερέσιος και παρέπεμπε το όνομά του στον σημαντικότερο μαθητή και διάδοχο του Αριστοτέλη, Θεόφραστο Ερέσιο, καμία σχέση δεν είχε μαζί του πλην της Ερεσού Λέσβου. 

Του Θανάση Παντέ

Ο Ιάσων Γουηβέριος ήταν βέβαιος πως ο έρωτάς του για τη Λουτσία Γιακαυλούτσι θα εκπληρωνόταν και μάλιστα σύντομα, αλλά διαψεύστηκε και μάλιστα εντελώς αναπάντεχα και ενώ θεωρούσε πως το έντονο φλερτ που της έκανε θα έβρισκε πλέον ανταπόκριση. 

Του Θανάση Παντέ

Η Λουτσία Γιακαυλούτσι είχε τη φήμη της μοιραίας γυναίκας και ο Ιάσων Γουηβέριος έπεσε θύμα της γοητείας της και μάλιστα σε υπερθετικό βαθμό, αφού την ερωτεύτηκε μονομιάς όταν την είδε. 

Του Θανάση Παντέ

Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται τις περισσότερες φορές. 

Αυτή είναι η βάση της φιλοσοφίας που ο Ιάσων Γουηβέριος έχει και πάνω σε αυτήν στηρίζει όλες του τις κινήσεις. 

Του Θανάση Παντέ

Η Πρωτοβουλία του Καραμπατιάμα να ενημερώσει τους δύο συγγραφείς Μιχάλη και Παναγιώτη Γιαννουλέα, μόνο ανυστερόβουλη δεν ήταν. 

Του Θανάση Παντέ

Οι απόκριες θεωρεί ο γράφων πως είναι σημαντικότατες γιορτές και αξίζουν γενναιόδωρης εκτιμήσεως σε όλη τη διάρκειά τους, ιδιαίτερα από την Τσικνοπέμπτη έως και την Καθαρά Δευτέρα, όπου είναι και η κορύφωσή τους. 

Του Θανάση Παντέ

Η απαίτηση της Αμάλατζι Γουηβέριου Πλήξμπουργκ καθώς και του συντρόφου της Κόθονος Γουηβέριου Πλήξμπουργκ να αναζητήσουν πριγκιπικά δικαιώματα στη Μάνη και συγκεκριμένα στην επικράτεια Γουηβέρακων-Μανεστράκων ενθαρρύνθηκε από τον Καρλ Φον Λίντερμπεργκ και μάλιστα με ιδιαίτερη επιμονή.