Εξαιρετική παράσταση ομολογουμένως με ένα έργο κλασικό και δυσπρόσιτο ενός κορυφαίου δημιουργού. Έργο με απαιτήσεις εν ολίγοις και με συντελεστές που ανταποκρίθηκαν στις απαιτήσεις αυτές με επάρκεια.

Τονίζω την επάρκεια των συντελεστών ως προς το αποτέλεσμα που προέκυψε χωρίς να διεκδικώ δάφνες κριτικού, άλλωστε το σημείωμα αυτό δεν είναι κριτική εκ μέρους μου παρά μόνο οι εντυπώσεις μου από μια παράσταση που είχε συζητηθεί ποικιλοτρόπως από τη στιγμή που ανακοινώθηκε και πριν ακόμα ξεκινήσουν οι πρόβες. 

Οι Βάκχες χαρακτηρίζονται ως “τραγωδία του μυστικισμού, της έκστασης και της βαρβαρότητας”. Και τα στοιχεία αυτά συνυπάρχουν αρμονικά και με ευρηματικότητα στην παράσταση που σκηνοθέτησε ο Πάνος Παπακωνσταντίνου, καθηλώνοντας το κοινό στο αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. 

Η μετάφραση είναι του Γιώργου Χειμωνά, που μη ξεχνώντας και την ιδιότητά του ως ψυχίατρος, έδωσε ξεχωριστή βαρύτητα στην λειτουργικότητα του λόγου, συμβάλλοντας καθοριστικά στην ανάδειξη των όσων ο Ευριπίδης θέλει να εκφράσει μέσω των ηρώων του στην τραγωδία του αυτή.

Αυτά τα λίγα και σταματώ εδώ, επισημαίνοντας πως ανάμεσα στους εξαιρετικούς ηθοποιούς που έλαβαν μέρος, Πανταζάρας, Καλτσίκη, Πάνου και άλλοι ήταν και ο Γιάννης Κόραβος,  στο ρόλο ενός από τους αγγελιοφόρους. Έχω την αίσθηση πως θα ακούμε συχνά πλέον για τις ερμηνείες του το επόμενο διάστημα.