Με μια Λουδοβίκεια συμπεριφορά ο σημερινός Λουδοβίκος Μακρόν πέρασε με φάστ τρακ διαδικασίες από την βουλή το νομοσχέδιο κόλαφο για τους εργαζομένους, καλή ώρα όπως πέρασαν και τα δικά μας μνημόνια με σύνταξη στα 67 και στα 72 και μισθούς πείνας γιατί έτσι έλεγαν τα «αναγκαία» μνημόνια που εφαρμόζονταν για το καλό μας.

Στην Γαλλία λοιπόν κάποιοι αποφάσισαν ότι θα πρέπει να δουλεύεις 2 χρόνια παραπάνω για να πάρεις σύνταξη χωρίς καν να ρωτήσουν κανέναν. Και παίρνουν τώρα μια απάντηση που εμείς τουλάχιστον αδυνατούμε να αντιληφθούμε πως μπορεί να ελεγχθεί.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Μακρόν προσπάθησε να το κάνει. Αναγκάστηκε όμως σε άτακτη φυγή μπροστά σε ένα τσουνάμι διαδηλώσεων.

Επανέρχεται σήμερα δείχνοντας αποφασισμένος να πάρει τα πράγματα στα άκρα. Το ζήτημα όμως είναι τι θα προκύψει από αυτή την προσπάθεια.  

Στη γενική απεργία της 7ης Μάρτη μόνο στο Παρίσι είχαμε 700.000 διαδηλωτές.

Σε ολόκληρη τη Γαλλία είχαμε συμμετοχή που η αστυνομία, εκτίμησε στα 1,28 εκατομμύρια.

Τα συνδικάτα όμως εκτίμησαν τη συμμετοχή στα τριάμισι εκατομμύρια.

Από τότε οι κινητοποιήσεις είναι συνεχείς.

Απέναντι στον Μακρόν έχει συμπτυχθεί ένα τεράστιο μέτωπο όλων των εργατικών συνομοσπονδιών, ακόμα και όσων θεωρούνταν υποταγμένα για δεκαετίες τώρα.

Στην μάχη μπαίνουν συνεχώς και περισσότεροι εργαζόμενοι όλων των ηλικιών. Με πιο σημαντικό στοιχείο τη συνεχώς αυξανόμενη συμμετοχή μαθητών, φοιτητών, νέων εργαζομένων.  

Τα σχέδια του γαλλικού κεφαλαίου που προσπαθεί να φέρει σε πέρας ο Μακρόν πρέπει να ανατραπούν.

Το έχει ξανακάνει η εργατική τάξη της Γαλλίας μέσα από αναπάντεχα αποφασιστικές αντιδράσεις στους από τα πάνω σχεδιασμούς.

Είναι απολύτως ικανή να το ξανακάνει. Ο  Μάης του ’68  που συντάραξε τον καπιταλιστικό κόσμο στα μέσα μάλιστα μιας πρωτοφανούς για τα καπιταλιστικά δεδομένα ανάπτυξης, στοιχειώνει ξανά την «δημοκρατική» Ευρώπη.

Ο Δημήτρης Κουτσούμπας βρέθηκε στο Παρίσι για να στηρίξει τις μεγάλες διαδηλώσεις και πολύ καλά έκανε. Καλό θα ήταν όμως να κάνει την πιο εξόφθαλμη διαπίστωση: είναι ο κοινός αγώνας των συνδικάτων η μεγάλη δύναμη σήμερα της γαλλικής εργατικής τάξης. Μιας τάξης που έσπρωξε και τις πιο συντηρητικές (για να χρησιμοποιήσουμε τον πιο ελαφρύ όρο) ηγεσίες στο δρόμο του αγώνα, δείχνοντας ότι όταν τα πράγματα φτάσουν στα άκρα είναι οι εργαζόμενοι που επιβάλλουν τη θέληση τους. Το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ έχουν διαγράψει από την πολιτική τους αντίληψη αυτές τις δυνατότητες.

Η σεκταριστική στάση ΚΚΕ και ΠΑΜΕ των τελευταίων χρονών είναι αυτή που δεν έχει φέρει στο κόμμα τους ανθρώπους που θα έπρεπε αφού εμφανίζεται σε πορείες και συγκεντρώσεις σαν αυτοεξόριστο.

Με έναν Σύριζα που έχει βάλει πολύ νερό στο κρασί του μετα την συνθηκολόγηση του 2015, θα έπρεπε το ΚΚΕ να αποτελεί τον κύριο πόλο μιας αντίδρασης έχοντας ανεβάσει πολύ ψηλά τα ποσοστά του.

Σε αντίθεση με το ΚΚΕ, στη Γαλλία ένας Μελανσόν φαίνεται ότι ταρακούνησε το πολιτικό σύστημα της χώρας αφού κατάφερε να ενώσει την αριστερά υστέρα από χρόνια. Και δεν την ένωσε πάνω σε πρόγραμμα διαχείρισης του καπιταλισμού αλλά πάνω σε ένα πρόγραμμα ρήξης με τον καπιταλισμό, κάτι που το ΚΚΕ αρνείται να δει και συνεχίζει να αποκαλεί το κόμμα του Μελανσόν αστικό κόμμα.

Είναι ο Μελανσόν που παροτρύνει την εργατική τάξη σε αντίσταση ενάντια στη αστική τάξη. Και είναι πολύ δυστυχές το γεγονός ότι ο Δημήτρης Κουτσούμπας που έκανε την εξαιρετική κίνηση να πάει Γαλλία και να απευθυνθεί στους διαδηλωτές, δεν επεδίωξε να δει τον Μελανσόν. Οι προϋποθέσεις για αριστερό πανευρωπαϊκό μπλοκ είναι τώρα πιο πραγματικές από ποτέ.

ΥΓ: Το πιο πάνω κείμενο ήταν έτοιμο για δημοσίευση όταν πήραμε τις πρώτες πληροφορίες για το τι εξελίχθηκε στην πανγαλλική απεργία και κινητοποίηση της Τρίτης, 28 Μαρτίου. Οι πρώτες εκτιμήσεις μιλούν για ξεπέρασμα κάθε προηγούμενης συμμετοχής και αγωνιστικότητας. Αλλά και για ξεπέρασμα κάθε προηγούμενου βίας από μέρους των δυνάμεων καταστολής.