Δυστυχώς σήμερα η μόνη επιδίωξη και ευχή των συμπολιτών μας και εμάς των ίδιων είναι να μείνουμε υγιείς! Απλά να ζήσουμε! Σίγουρα είναι η μεγαλύτερη αξία, αλλά μόνο αυτό; Δεν μπορούμε να περιμένουμε άραγε τίποτε άλλο εδώ που μας έφτασαν και με τη βοήθεια της δικής μας ψήφου; Να μην έχουμε να περιμένουμε τίποτε από αυτή τη ζωή; Ούτε σπίτι να μπορούμε να αποκτήσουμε, ούτε καν να νοικιάσουμε, όσο για αυτοκίνητο όλα τα σαράβαλα της Βουλγαρίας εμείς τα έχουμε. 

Διακοπές δεν μπορούμε να πάμε (οι πιο πολλοί), λίγα χρήματα στην άκρη για μια ώρα ανάγκης ουτε καν. Να βγούμε μια μέρα έξω θα μας φάει δυο τρία μεροκάματα η ταβέρνα και οι δυο τρεις καφέδες. Ταξίδι να πάμε να δούμε ένα συγγενή πρέπει να μετράμε φράγκο φράγκο το ευρώ μας και αν δεν βρεθεί στο δρόμο κανένας ξεχασμένος λογαριασμός να πληρώσουμε… 

Κι όμως, απαθείς και ατάραχοι δεχόμαστε το άδειασμα της ζωής μας λες και δεν έχουμε την παραμικρή άμυνα να βγούμε και να πούμε ένα όχι.

Είναι απολύτως βέβαιο ότι σε εμάς στηρίζονται και μας περνάνε ό,τι τους κατέβει και όποια βλακεία σκεφτούν, ίσως και έτσι για πλάκα, για να γελάνε μεταξύ τους στα μπιστρό του Κολωνακιού! 

Τι να πεις; Και σε ποιον; Δεν θα μας σώσουν ούτε οι ατάκες που κοιτάμε στα κινητά όλη μέρα! Και τα έχουμε κάνει τα μάτια μας να κοιτάνε αυτά συναυλίες, ομιλίες και συνταγές! Ούτε θα ζωντανέψουν οι δράκοι που ζωγραφίζουμε στα ποδάρια μας για να σηκωθούν και να φάνε όλους αυτούς τους Μαυρογιαλουρους που καταπίνουν την πατρίδα μας! 

Το δε βαριέσαι αδερφέ είναι ελληνική εφεύρεση, όμως πάει, βαρεθήκαμε και όλους αυτούς τους αχόρταγους που ανεβάσαμε στο γκουβέρνο, αλλά και την ίδια τη ζωή μας, που δεν της δίνουμε καμιά σημασία, μαζί με τη χώρα μας και το μέλλον των παιδιών μας !

θΟΔΩΡΟΣ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΣ