Σε μια εποχή όπου η έμφυλη βία δεν είναι στατιστική αλλά καθημερινό τραύμα, το να παρουσιάζεται μια γυναίκα ως «αντάλλαγμα» δεν είναι χιούμορ. Είναι κανονικοποίηση της βίας. Και όταν αυτή η κανονικοποίηση φέρει τη σφραγίδα του Δήμου, δεν μπορείς παρά να απογοητεύεσαι.

Παραδοσιακά και ιστορικά, οι Απόκριες υπήρξαν χώρος ανατροπής ρόλων, σάτιρας της εξουσίας, ελευθερίας από τα στερεότυπα. Όχι ωμής αντιγραφής και αναπαραγωγής τους. Όχι αισθητικοποίησης πρακτικών που η κοινωνία παλεύει καθημερινά να αποβάλει.

Και αυτό αποκτά ακόμη βαρύτερο νόημα σε μια πόλη που μετρά τα δικά της τραύματα, τις δικές της ιστορίες έμφυλης βίας. Σε μια χώρα όπου οι γυναικοκτονίες, η κακοποίηση και η εμπορευματοποίηση του σώματος δεν ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας, αλλά της πραγματικότητας.

Η πλάκα έχει όρια.

Και όταν οι θεσμοί χάνουν το μέτρο, δεν γελοιοποιούνται απλώς.

Εκθέτουν την κοινωνία που υποτίθεται πως υπηρετούν.

Οι αξίες μιας διοίκησης φαίνονται όχι σε όσα λέει, αλλά σε όσα θεωρεί αποδεκτά.

Γιοβάνα Γκίζα

Συμβούλιο Κοινότητας Καλαμάτας