Δευτέρα, 09 Φεβρουαρίου 2026 09:18

Η ελληνική γλώσσα

Η ελληνική γλώσσα

Του Δημήτρη Ν.Μπουσούνη

Για όσους δε γνωρίζουν, η 9η Φεβρουαρίου εκάστου έτους είναι αφιερωμένη στην Ελληνική γλώσσα κι αυτό δεν έγινε τυχαία. Οφείλεται στο γεγονός ό,τι έχει ιστορία 3.500 χρόνων, ξεκινώντας από την Γραμμική Β και θεωρείται μητέρα πολλών άλλων γλωσσών του Δυτικού, κυρίως, κόσμου.

 

Εύλογο είναι, λοιπόν, να είμαστε υπερήφανοι εμείς οι Έλληνες, γι’ αυτόν τον πολύτιμο θησαυρό που μας κληρονόμησαν οι πρόγονοί μας, αλλά κάποιοι στην πράξη τον περιφρονούν.

Ντρέπονται, φαίνεται, να γράψουν στα Ελληνικά το επώνυμο ή το λογότυπο της εταιρίας τους μπροστά στην είσοδο των καταστημάτων τους και το γράφουν στα ξένα.

Το ίδιο κάνει σε σημαντικό βαθμό τόσο το Ελληνικό Δημόσιο αλλά και τα ΜΜΕ της χώρας μας. «Ρεϊντιούμ» σου λένε επιταχτικά και με πείσμα κι όχι ράδιο ή ραδιόφωνο.    

Κάποιοι ισχυρίζονται, πως αυτό εξυπηρετεί τους ξένους, που έρχονται στη χώρα μας για τουρισμό. Εντάξει, αλλά η ταμπέλα του κάθε φούρνου της γειτονιάς που γράφει «bakery», σε μέρη που δεν υπάρχει τουρισμός, ποιους εξυπηρετεί;

Ας πάει, λοιπόν, ο οποιοσδήποτε να κάνει το ίδιο στη Γαλλία, την Ιταλία, την Αγγλία κλπ και τότε να δούμε αν πατήσει το πόδι του κάποιος από τους υπηκόους αυτών των κρατών εκεί μέσα.

Καλό θα ήταν εις ένδειξη σεβασμού απέναντι στην γλώσσα μας, να καθιερωθεί δια νόμου η αναγραφή της οποιασδήποτε πινακίδας στα Ελληνικά κι από κάτω, αν είναι αναγκαίο, να γίνεται η μετάφραση στην οποιαδήποτε γλώσσα επιθυμεί ο καθένας ενδιαφερόμενος.    

Από την μεριά μου τώρα ας επιτραπεί, επ’ ευκαιρία αυτής της λαμπρής ημέρας για την Ελληνική γλώσσα, ν’ αφιερώσω το ακόλουθο πόνημα:

 

     Χαίρε της έκφρασης ζωή, της ύπαρξης στολίδι, κληρονομιά αμύθητη στην γλώσσας μας παιχνίδι. Του λόγου θεία δύναμη μ’ αστείρευτη αξία, χωρίς εσένα δεν μπορεί να ζήσει η κοινωνία!

 

Εσύ εκφράζεις της ψυχής τα πιο γλυκά στολίδια, εσύ μιλάς για έρωτες, γι’ αγάπες και παιχνίδια. Με σένα στέλνω προσευχές, με σένα τραγουδάω, με σένα δείχνω τη χαρά, τη λύπη σαν πονάω.

 

Στα πάντα δίνεις την πνοή, στους κάμπους, στα βουνά μας, στους τάφους των προγόνων μας και στην κληρονομιά μας. Είσαι η πατρίδα μου η γλυκιά γλώσσα μ’ αγαπημένη, με τα δικά σου τα φτερά γυρνώ στην οικουμένη.

 

Σ’ έχω μαζί μου συντροφιά σε όλη τη ζωή μου, όταν εσύ μ’ απαρνηθείς, θα σβήσει η ύπαρξή μου!

 

Δημήτρης Ν. Μπουσούνης Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.   

 

 

 

 



Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Κομμουνιστική Διεθνής – Το 4ο Συνέδριο