Ανάμεσά τους βρίσκονταν και εννέα Μεσσήνιοι. Παιδιά της γης της ελιάς και της θάλασσας, άνθρωποι απλοί, εργάτες και αγρότες, που κουβαλούσαν στην καρδιά τους την αγάπη για τον τόπο και την ελπίδα για έναν κόσμο δίκαιο. Από την Καλαμάτα, την Σαϊδόνα, την Πύλο και την Τριφυλία, ξεκίνησαν κάποτε τα βήματά τους. Και εκεί οφείλουν σήμερα να επιστρέψουν, όχι με σώμα, αλλά με τιμή.

Οι δήμοι της Μεσσηνίας από όπου κατάγονταν έχουν ιστορικό και ηθικό χρέος να τιμήσουν αυτούς τους εννέα. Να δώσουν το όνομά τους σε δρόμους και πλατείες, να τοποθετήσουν μνημεία, να διοργανώσουν εκδηλώσεις μνήμης στα σχολεία. Γιατί η μνήμη δεν είναι παρελθόν· είναι πράξη αντίστασης στο σήμερα. Είναι ο τρόπος που μια κοινωνία δηλώνει ποιες αξίες επιλέγει να κρατήσει ζωντανές.

Οι 200 της Καισαριανής μάς καλούν να σταθούμε αντάξιοι. Να κάνουμε την ιστορία τους φως. Και να αποδείξουμε πως η Μεσσηνία δεν ξεχνά τα παιδιά της που έπεσαν για την ελευθερία και την κοινωνική δικαιοσύνη, γιατί η Μεσσηνία ήταν στην πρώτη γραμμή των αγώνων (θυμηθείτε το σιλό το 1934, τις διαδηλώσεις των σταφιδοπαραγωγών στην Τριφυλία το 1936…).

Να μην ξεχνάμε

Μπάμπης Βακαλόπουλος 

Ανένταχτος Αριστερός 

Παλιό στέλεχος του ΚΚΕ εσωτερικού