Θα αναφερθώ σ’ ένα περιστατικό που συνέβη αρκετά χρόνια πριν,  όχι τίποτα άλλο, αλλά για να καταλάβουν κάποιοι πως φτάσαμε στο σήμερα, που η τιμή του λαδιού δεν καλύπτει ούτε τα έξοδα της συγκομιδής του.

Το έτος 1987 η παραγωγή ελαιολάδου ήταν περιορισμένη στην Ελληνική επικράτεια κι ως εκ τούτου η τότε κυβέρνηση απαγόρευσε την εξαγωγή χύμα λαδιού και επιτρεπόταν μόνο να εξάγεται εμφιαλωμένο κι επώνυμο.

Αυτή η υπουργική απόφαση, εκτός των άλλων, είχε σα σκοπό ν’ αποκτήσει, επιτέλους, το Ελληνικό ελαιόλαδο μια κάποια ταυτότητα.

Αυτό, όμως, έγινε αιτία πολέμου από τους λαδέμπορους της εποχής εκείνης, που ήθελαν πάση θυσία να εξάγουν το χρυσάφι της Μεσσηνιακής γης σε χύμα μορφή.

Μπήκε τότε στην μέση και το μικρόβιο της πολιτικής, κι αντί η αντιπολίτευση να στηρίξει την προσπάθεια της κυβέρνησης, πήρε το μέρος των εξαγωγέων.

Το πράγμα είχε πάρει σοβαρές διαστάσεις στην περιοχή μας κι ένας άνθρωπος που υπερασπίστηκε με σθένος αυτή την προσπάθεια, ήταν ο τότε Δήμαρχος Καλαμάτας.

Έπεσαν επάνω του, λοιπόν, οι καθώς πρέπει «πατριώτες της συμφοράς» να τον φάνε, οπότε μια ημέρα χτύπησε το τηλέφωνο του χημείου και στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν ο κύριος Σταύρος Μπένος.

Μετά την καλημέρα ρώτησε, αν γνωρίζω το σάλο που είχε προκληθεί από την απαγόρευση του λαδιού σε χύμα μορφή και στη συνέχεια ακολούθησε ο εξής διάλογος:

-Φυσικά και το γνωρίζω κύριε Δήμαρχε και είμαι απόλυτα σύμφωνος μ’ αυτήν  την απόφαση, γιατί ενώ εξάγουμε κάθε χρόνο περίπου εκατό χιλιάδες τόνους λάδι στην Ιταλία, όσο σπούδαζα εκεί, δεν είδα πουθενά ούτε ένα λίτρο λάδι να γράφει πως είναι Ελληνικό.

-Επειδή το απόγευμα έχω μια συνέντευξη Τύπου πάνω σ’ αυτό το θέμα, δεν έρχεσαι κι εσύ κύριε Μπουσούνη να πεις δυο λόγια, που είσαι ο ειδικός;

-Γιατί όχι, κύριε Δήμαρχε, πολύ ευχαρίστως.

Στη συνέχεια, αφού με ευχαρίστησε, μου είπε την ώρα που θα γινόταν η λόγω συνέντευξη με τους δημοσιογράφους κι έκλεισε το τηλέφωνο.

Όταν βρέθηκα εκεί είπα το αυτονόητο, βέβαια, πως είναι αδιανόητο να εξάγεται το Μεσσηνιακό Ελαιόλαδο σε χύμα μορφή για να φτιάχνουν οι Ιταλοί τα παλιόλαδά τους και το δικό μας, που είναι χρυσάφι, να μη φαίνεται πουθενά.

Την επομένη ημέρα μπήκε φουριόζος μέσα στο χημείο ένας εξαγωγέας λαδιού, που τον είχα μόνιμο πελάτη και ρώτησε με έντονο ύφος:

-Τι ήταν αυτά που πήγες και είπες εχθές μαζί με τον Μπένο ρε;

-Μα είναι κρίμα κύριε «Νίκο» να εξάγεται το λάδι μας χύμα, για να φτιάχνουν οι άλλοι τα δικά τους και το δικό μας να παραμένει στην αφάνεια.

-Εγώ εξάγω τέσσερα βυτία το μήνα, δηλαδή, εκατό τόνους και με δέκα δραχμές το κιλό κέρδος κονομάω ένα εκατομμύριο, χωρίς να κάνω τίποτα. Οπότε τρελός παπάς βάφτισε τον Μπένο κι εσένα μαζί!!!!!

Στη συνέχεια έφυγε κι από τότε δεν ξαναπάτησε ποτέ το πόδι του στο χημείο, όχι μόνο αυτός αλλά και κάποιοι άλλοι, που βλέπουν το ελαιόλαδο ως εμπόρευμα της αρπαχτής κι όχι ως προϊόν που στηρίζει την οικονομία του τόπου μας!  

Δημήτρης Ν. Μπουσούνης: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.