Από τη συζήτηση προκύπτει μια βαθιά αντιφατική πραγματικότητα. Από τη μία πλευρά, οι δημότες της Καλαμάτας καταβάλλουν ένα διόλου ευκαταφρόνητο πολιτιστικό τέλος, ενώ, όπως δήλωσε ο κ. Πρόεδρος, ο Δήμος προχώρησε και σε έκτακτη χρηματοδότηση ύψους 42.000 ευρώ πέρυσι (με πρόβλεψη για αντίστοιχο ποσό και φέτος). Από την άλλη πλευρά, ο ίδιος ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής, κ. Φίλιππος Σοφιανός, περιέγραψε δημόσια ένα θέατρο που βγάζει μια «φτωχομπινεδιάρικη» εικόνα, περιορίζεται αναγκαστικά σε παραστάσεις δύο ηθοποιών, αδυνατεί να προσελκύσει συνεργάτες, έχει μηδενική διαφήμιση και σημειώνει χαμηλές πτήσεις στα εισιτήρια.

Το επιχείρημα ότι «το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. δεν είναι θεατρικός επιχειρηματίας για να κρίνεται από τα εισιτήρια» απαντά μόνο στο μισό πρόβλημα. Ο πολιτισμός πράγματι δεν είναι εμπορικό προϊόν. Όταν όμως δαπανώνται χρήματα των δημοτών για παραγωγές μέτριας απήχησης στις οποίες το κοινό γυρίζει την πλάτη, το ερώτημα είναι πολιτικό και ουσιαστικό. Γιατί αγνοείτε επιδεικτικά το ζωντανό, δοκιμασμένο θεατρικό δυναμικό της ίδιας μας της πόλης;

Στην Καλαμάτα δραστηριοποιούνται τοπικές θεατρικές ομάδες που έχουν αποδείξει διαχρονικά την αξία τους. Ανεβάζουν παραστάσεις υψηλότατου καλλιτεχνικού επιπέδου, με αισθητική, μεράκι και επαγγελματισμό που συχνά ζηλεύουν ακόμη και επαγγελματικοί θίασοι. Οι ομάδες αυτές έχουν πετύχει ό,τι ακριβώς αδυνατεί να πετύχει σήμερα το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Έχουν κερδίσει την αγάπη και την εμπιστοσύνη του Καλαματιανού κοινού, το οποίο στηρίζει έμπρακτα τις δουλειές τους και γεμίζει τις αίθουσες επειδή πραγματικά το αξίζουν.

Δυστυχώς, η στάση της διοίκησης απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους χαρακτηρίζεται από διαρκή απαξίωση. Δεν έχουμε ξεχάσει πως, όταν ανέλαβε καθήκοντα Καλλιτεχνικού Διευθυντή ο κ. Σοφιανός, η «ΦΑΡΙΣ» είχε προγραμματίσει συνάντηση γνωριμίας και συζήτησης με τα προεδρεία των θεατρικών ομάδων της πόλης, η οποία τελικά ακυρώθηκε. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε τον λόγο, ειδικά αν αναλογιστούμε τη φράση που αποδόθηκε στον κ. Σοφιανό σε δημοσιογραφική συνέντευξη στο ραδιόφωνο της ΕΡΤ, ότι δηλαδή «οι ερασιτεχνικές θεατρικές ομάδες ανεβαίνουν στη σκηνή για να κάνουν την πλάκα τους».

Η απάντηση, λοιπόν, έρχεται αβίαστα: Όχι, κύριε Διευθυντά. Οι άνθρωποι του θεάτρου στην Καλαμάτα δεν ανεβαίνουν στη σκηνή για να κάνουν την πλάκα τους. Αγαπούν βαθιά το θέατρο και καταθέτουν τον χρόνο τους, το μεράκι τους, την αγάπη τους και την ίδια τους την ψυχή.

Και ποια είναι η ανταμοιβή τους από τη δημοτική αρχή; Όχι μόνο δεν επιδιώκεται καμία ουσιαστική συνεργασία ή συμπαραγωγή μαζί τους, αλλά ο Δήμος δεν τους παραχωρεί καν δωρεάν αίθουσα για να παρουσιάσουν το έργο τους! Οι τοπικές ομάδες αναγκάζονται (εκτός του μεγάλου κόστους που χρειάζεται για να ανέβει μια άρτια, καλή παράσταση) να πληρώνουν και ένα σεβαστό αντίτιμο για τη χρήση των δημοτικών χώρων, την ίδια στιγμή που, από ευγένεια και θεσμική συνέπεια, αναγράφουν πάντοτε στα έντυπα και τις αφίσες τους ότι οι παραστάσεις πραγματοποιούνται «με τη στήριξη του Δήμου Καλαμάτας».

Πρόκειται λοιπόν για τον απόλυτο παραλογισμό.

Από τη μία, διατίθενται δεκάδες χιλιάδες ευρώ για παραγωγές του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. που δεν πείθουν το κοινό και δεν φέρνουν έσοδα. Από την άλλη, οι ντόπιες θεατρικές δυνάμεις που παράγουν αληθινό πολιτισμό και φέρνουν τον κόσμο στο θέατρο αντιμετωπίζονται ως απλοί «ενοικιαστές» αιθουσών, χωρίς καμία ουσιαστική στήριξη από την αυτοδιοίκηση.

Κύριοι της διοίκησης της «ΦΑΡΙΣ» και του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ., η επανασύνδεση του κόσμου με το Δημοτικό Θέατρο δεν θα έρθει με κλειστές πόρτες και με εσωστρέφεια. Αντί να αναρωτιέστε πώς θα στήσετε παραστάσεις με ελάχιστα μέσα, ανοίξτε επιτέλους το θέατρο στους δημιουργούς της Καλαμάτας. Η συνεργασία μαζί τους και η έμπρακτη στήριξή τους δεν είναι χάρη. Είναι υποχρέωση απέναντι στον πολιτισμό αυτού του τόπου και σεβασμός στα χρήματα των δημοτών.

Με εκτίμηση

Ανδρέας Βρυώνης

Δημότης Καλαμάτας / Θεατρόφιλος