Του Παναγιώτη Νίκα
Ο αείμνηστος Κων. Καραμανλής, με την ένταξή μας στην Ε.Ε, 45 χρόνια πίσω, είχε αναφερθεί στον κίνδυνο του εθνικού πνιγμού, αν δεν μάθουμε να “κολυμπάμε’’, δηλαδή να ενεργούμε σύμφωνα με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και κανόνες.
Οι Δήμοι της χώρας προχωρούν σε πλήρη κινητοποίηση στις 16 Δεκεμβρίου, διεκδικώντας την ουσιαστική ανεξαρτησία, αυτονομία και ενίσχυση της τοπικής αυτοδιοίκησης.
Της Μαργαρίτας Πουλοπούλου
Την οργή και την αγανάκτηση των συγγενών των νεκρών των οποίων τα κόκαλα φυλάσσονται σε οστεοθυρίδες και στην πρόσοψη υπήρχαν οι φωτογραφίες των δικών τους ανθρώπων προκάλεσε το γεγονός ότι -ενώ έγιναν οι εργασίες για νέες κλειδαριές στα οστεοφυλάκια- οι φωτογραφίες δεν τοποθετήθηκαν εκ νέου στις θέσεις τους αλλά σε… κάδο ανακύκλωσης.
Του Μιχάλη Αντωνόπουλου
Στον Δήμο Καλαμάτας φωτογραφίες αποβιωσάντων από οστεοφυλάκια βρέθηκαν πεταμένες στους κάδους απορριμμάτων.
Μια εικόνα ντροπής για μια πόλη που διαφημίζει στολισμούς, πανηγύρια και δεξιώσεις, κλιματικά συμβόλαια και άλλα πομπώδη επιτεύγματα, αλλά αδυνατεί να δείξει τον στοιχειώδη σεβασμό στους νεκρούς της.
ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΝΑΣ ΛΑΟΣ
Σωτήρης Βλάχος
Το 1ο Συνέδριο της Κουμμουνιστικής Διεθνούς το 1919 ήταν προσπάθεια σύνδεσης των επαναστατικών εξελίξεων που σάρωναν την Ευρώπη. Το 2ο Συνέδριο το 1920 ανέδειξε ότι είχαν ήδη συντελεστεί σημαντικές επιτυχίες προς αυτή την κατεύθυνση.
Του Φίλιππου Παπαδημητρίου
Ασφαλώς όλοι θα θέλαμε ο τόπος μας να είναι κάτι σαν μία μεσογειακή και παραθαλάσσια Ελβετία. Όλοι θα θέλαμε τον πλούτο, τις υποδομές, την ευνομία, την άμεση δημοκρατία και την οργάνωση που απολαμβάνει ο μέσος Ελβετός. Ένα από τα βασικά συστατικά της επιτυχίας της Ελβετίας είναι φυσικά το σιδηροδρομικό της δίκτυο, το κορυφαίο του πλανήτη που καλύπτει όλη την επικράτεια της με ασφαλή, άνετα, φθηνά, και, κυρίως, συχνά τρένα. Χωρίς τον σιδηρόδρομο αναμφίβολα η Ελβετία δεν θα ήταν όπως την ξέρουμε. Δεν θα αποτελούσε παγκόσμιο βιομηχανικό, εμπορικό, επιχειρηματικό, διπλωματικό κι τουριστικό κέντρο, αλλά μία μικρή κι ασήμαντη κτηνοτροφική κι αγροτική ορεινή χώρα. Όμορφη, αλλά πτωχιά κι εξαθλιωμένη, σαν την Βοσνία ίσως.
“Οι εικόνες των τελευταίων ημερών, με νέους αγρότες τραυματισμένους, ηλικιωμένους ανθρώπους να δέχονται χημικά και αστυνομικές δυνάμεις να απαντούν με βία σε ανθρώπους που παλεύουν απλώς για να ζήσουν από τη γη τους, δεν τιμούν κανέναν.
ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΝΑΣ ΛΑΟΣ
Του Σωτήρη Βλάχου
Από την πρώτη μέρα, το εργατικό κράτος που θα στηθεί μετά την επανάσταση θα ξεκινήσει να γίνεται λιγότερο κράτος. Αυτό προϋποθέτει τη καθημερινή εδραίωση της νέας τάξης πραγμάτων, τη συνεχή επίλυση προβλημάτων που ταλάνιζαν τις μάζες μέσα στον καπιταλισμό και την εξουδετέρωση της αντίστασης των τάξεων που ανατράπηκαν.
Του Γιάννη Πάζιου
Γραμματέας Τομέα Ψηφιακής Πολιτικής & Δικτύων
ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής
Τα Ελληνικά Ταχυδρομεία δεν είναι μια ακόμη κρατική εταιρεία. Είναι ο Φορέας Καθολικής Ταχυδρομικής Υπηρεσίας της χώρας, ο μοναδικός θεσμός που έχει νομική υποχρέωση να φτάνει σε κάθε πολίτη, σε κάθε χωριό, σε κάθε νησί, πέντε ημέρες την εβδομάδα, ανεξάρτητα από το κόστος, τον όγκο εργασίας ή το εμπορικό συμφέρον. Δεν είναι courier. Δεν είναι ένα απλό κατάστημα εξυπηρέτησης. Είναι ο τρόπος με τον οποίο το κράτος διασφαλίζει πως κανείς δεν μένει χωρίς πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες επικοινωνίας και συναλλαγής.
Του Παναγιώτη Νίκα
Από προσωπική υποχρέωση, επισκέπτομαι συχνά ένα μικρό χωριό στη μεσσηνιακή πεδιάδα, με κατοίκους 15 ηλικιωμένους και μικροσυνταξιούχους, χωρίς τακτική συγκοινωνία, με τα παιδιά τους ξενιτεμένα, το καφενείο κλειστό και την καμπάνα να ηχεί μόνο για τις κηδείες. Τέτοια περίπου είναι η ζοφερή εικόνα στα χωριά της εγκατάλειψης, είτε βρίσκονται στη μεσσηνιακή πεδιάδα, είτε στον Ταΰγετο ή τον Πάρνωνα είτε στην ορεινή Αρκαδία. Αυτός ο κόσμος, της λεγόμενης τρίτης ή τέταρτης ηλικίας, παραμένει στο πατρογονικό χωριό από επιλογή ή από οικονομική αδυναμία μετοίκησης σε αστικό κέντρο, αναμένοντας τη στοιχειώδη και προφανώς την οφειλόμενη κρατική ή δημοτική συνδρομή.