Η Συνδιάσκεψη ξεκίνησε με χαιρετισμούς-ομιλίες του προέδρου του Νομαρχιακού Τμήματος της ΑΔΕΔΥ Μεσσηνίας, Δημήτρη Φαββατά, και του προεδρεύοντα της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΑΔΕΔΥ, Δημήτρη Μπράτη. Μεταξύ των ομιλητών χθες ήταν ο καθηγητής, εργατολόγος Αλέξης Μητρόπουλος, που τόνισε για το νόμο Χατζηδάκη ότι οι διατάξεις του για τα ζητήματα της συνδικαλιστικής δράσης και του δικαιώματος της απεργίας “δεν έχει προηγούμενη στην Ευρώπη. Στοχεύει στην τιθάσευση των κοινωνικών αγώνων και στην εκπειθάρχηση του εργατικού δυναμικού στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα. Επισφραγίζει τη γενικευμένη απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και την αδυναμία του συνδικαλιστικού κινήματος να αντισταθεί αποτελεσματικά σε μια αγορά εργασίας με γενικευμένη ευελιξία και με πρωτοφανής σε όγκο όλο και πιο απαξιωμένη και φθηνότερη μερική απασχόληση, στην όλο και φθηνότερη πλήρη απασχόληση, στις ποικιλώνυμες μορφές νεανικής ειλωτίας, στον παγωμένο για χρόνια κατώτατο μισθό, στην πλήρη απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων και στην έμμεση θέσπιση του δικαιώματος της ανταπεργίας. Για όλα αυτά χρειάζονται συνδικάτα χωρίς το όπλο του απεργιακού αγώνα, κατά τους σχεδιαστές του νόμου, χωρίς αξιόλογη παρέμβαση, χωρίς κοινωνικό χώρο για δράση. Αυτός άλλωστε ήταν και ο στόχος των δανειστών και των ηγεσιών του διακομματικού πολιτικού μνημονιακού τόξου”. 

Ο Αλέξης Μητρόπουλος σημείωσε ότι αυτός ο “πρωτόγνωρος σε σκληρότητα” νόμος Χατζηδάκη, βρήκε προετοιμασμένο έδαφος από τον προηγούμενο νόμο Αχτσιόγλου-Τσακαλώτου 4512, του 2018. Αυτοί οι δύο νόμο, είπε ο καθηγητής οδηγούν στο “δραστικό περιορισμό του δικαιώματος στην απεργία που στις περισσότερες περιπτώσεις θα οδηγήσει στην κατάργησή του”. Όπως πρόσθεσε, αυτό “βρίσκει δυστυχώς, κατά τη δική μου άποψη, το συνδικαλιστικό κίνημα απροετοίμαστο, την κοινωνία σε υποχώρηση, τις κοινωνικές μάζες στη χειρότερη δυνατή κατάσταση και φοβισμένες από την πανδημία, τα χρέη και την οικονομική κρίση. Και δυστυχώς ούτε οι προοδευτικές συλλογικότητες ούτε οι ηγεσίες της αριστεράς φαίνεται να έχουν συνειδητοποιήσει ακόμη τι ακριβώς θα συμβεί στη χώρα μας μετά την ψήφιση του νόμου 4808 και τι κακό προξένησε η πολυετής μνημονιακή διακυβέρνηση, τι υποχρεώσεις, δεσμεύσεις και δουλείες έχει φορτώσει στο λαό, δυστυχώς στο κίνημα και τις μελλοντικές γενιές. Όπως και με το νόμο 4512 του 2018 έτσι και με το νόμο Χατζηδάκη αποδείχτηκε ότι το κοινοβούλιο έχει μετατραπεί πλήρως σε υπάκουο νομοθετικό σώμα των δανειστών. Γιατί πρόκειται για ένα ακραίο νεοφιλελεύθερο μανιφέστο ιδεών, αρχών και θεσμών, που φιλοδοξεί δυστυχώς να μετατρέψει τη χώρα σε μία εθνική ΕΟΖ, Ελεύθερη Οικονομική Ζώνη, σε κρατίδιο πλήρους νεοφιλεύθερου οικονομικού Ελ Ντοράντο. Τα άρθρα 82 και 95, του νόμου 4808 με τίτλο ρυθμίσεις συλλογικού δικαίου ουσιαστικά καταργούν το συνδικαλισμό το νόμο 1264, ο οποίος σε συγκεκριμένες πολιτικές, κοινωνικές, εργασιακές συνθήκες ήτανε τομή στα κοινωνικά πράγματα”.