Όπως σημειώνεται στη σχετική ανακοίνωση του ΚΚΕ, “το ζήτημα του εργάσιμου χρόνου, όχι τυχαία, αποτέλεσε από νωρίς βασικό σημείο σύγκρουσης ανάμεσα στους εργάτες και τους καπιταλιστές. Η ίδια η Πρωτομαγιά, συνδέθηκε ήδη από τον 19ο αιώνα με τους αιματοβαμμένους αγώνες των εργατών για μείωση του εργάσιμου χρόνου, ζήτημα που έχει να κάνει με την ανάγκη τους για ανάπαυση που ήταν και παραμένει και σήμερα κρίσιμη για την ίδια τους την επιβίωση.

Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Ο ίδιος ο Μαρξ απέδειξε επιστημονικά ότι το ζήτημα του εργάσιμου χρόνου είναι άρρηκτα δεμένο με την ένταση της εκμετάλλευσης των εργατών στην παραγωγή, που είναι και η πραγματική πηγή των κερδών. Γι’ αυτό και οι καπιταλιστές προσπαθούν με κάθε μέσο να επιμηκύνουν τον εργάσιμο χρόνο, αυξάνουν την εντατικοποίηση, εισάγουν νέες τεχνικές μεθόδους και μηχανήματα για να ανεβαίνει η παραγωγικότητα της εργασίας, ώστε τελικά το τμήμα του εργάσιμου χρόνου για το οποίο πληρώνεται ο βιομηχανικός εργάτης για τα προς το ζην τα δικά του και της οικογένειάς του, να μειώνεται αναλογικά ως προς τον απλήρωτο χρόνο που στην πράξη δουλεύει για το αφεντικό του και τον καρπώνεται αυτός ως υπεραξία. Τα ζητήματα λοιπόν που σχετίζονται με τον εργάσιμο χρόνο, βρίσκονται στη ρίζα της ανειρήνευτης πάλης ανάμεσα στην εργατική τάξη και στους καπιταλιστές, ανάμεσα σε εκμεταλλευόμενους και εκμεταλλευτές.

Σήμερα, στην εποχή της ρομποτικής, των κβαντικών υπολογιστών και της τεχνητής νοημοσύνης, αντί να αξιοποιούνται αυτά τα επιτεύγματα για να μειωθεί ο εργάσιμος χρόνος, για να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής της εργατικής τάξης, αξιοποιούνται από τους καπιταλιστές για μεγαλύτερο ξεζούμισμα των εργατών, για την χειραγώγηση και καταστολή τους, για το αιματοκύλισμα των λαών στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Τα ωράρια δουλειάς που κόβονται και τεντώνονται δημιουργώντας 10ωρα από τη μία και 4ωρα από την άλλη, ρυθμίζονται με βάση τα εκάστοτε συμφέροντα των μονοπωλίων κάνοντας την ζωή των εργατών λάστιχο και βάσανο. Τελικά η πραγματική τροχοπέδη για την κοινωνική πρόοδο σήμερα είναι ο ίδιος ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής.

Είναι ανάγκη, λοιπόν, να δυναμώσει ο αγώνας των εργατών για τα σύγχρονα δικαιώματά τους, να πάρει το περιεχόμενο και τον προσανατολισμό που χρειάζεται για να ανατραπεί η πολιτική του κεφαλαίου που τους τσακίζει τη ζωή. Να ανοίξει ο δρόμος για την σοσιαλιστική κοινωνία, όπου οι πραγματικοί παραγωγοί του πλούτου θα διαφεντεύουν το μέλλον τους και η ανάπτυξη της γνώσης και της τεχνικής θα αξιοποιούνται αποκλειστικά για τη ριζική βελτίωση της ζωής του ανθρώπου κι όχι όπως σήμερα για τα συμφέροντα μια τάξης παράσιτο”.