Στη νέα διοίκηση της ΓΣΕΕ σχηματίστηκε συγκυβέρνηση. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ μοίρασαν τις καρέκλες, τα πόστα και τους ρόλους. Τόσο μεγάλες ήταν τελικά οι «διαφορές» τους, που συγκρότησαν προεδρείο υποταγής στην κυβέρνηση της ΝΔ και στο κεφάλαιο, ενώ οι εργαζόμενοι υποφέρουν από την ακρίβεια και τις συνέπειες της πολεμικής εμπλοκής.

Ο ελεγχόμενος, εκατομμυριούχος Γ. Παναγόπουλος, εκλέχτηκε ξανά πρόεδρος της ΓΣΕΕ με τις ψήφους των συνδικαλιστών του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και μίας εκ των παρατάξεων του ΣΥΡΙΖΑ, στη συνεδρίαση του ΔΣ της ΓΣΕΕ.

Αποδεικνύεται έτσι περίτρανα ότι τα αγεφύρωτα χάσματα που τάχα χωρίζουν τα κόμματα τους, κλείνουν πολύ γρήγορα όταν είναι να κάνουν πλάτες στην  αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ. Η οποία βεβαίως συνεχίζεται ανεξάρτητα το ποιο κόμμα βρίσκεται στη κυβέρνηση.

Δεν αποτελεί λοιπόν μυστήριο ότι εκλέχτηκε ξανά ο πάμπλουτος πρόεδρος της ΓΣΕΕ. Τώρα μπορεί να πιάσει το νήμα από εκεί που το άφησε: Από την υπογραφή της κατάπτυστης «Κοινωνικής Συμφωνίας» - ταφόπλακας στις ΣΣΕ, την οποία όλοι μαζί (ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΣΥΡΙΖΑ) είχαν επικυρώσει υπό την υψηλή εποπτεία ΣΕΒ και Κεραμέως.

Οι ομοιότητες στη Μεσσηνία και στην ηγεσία του Εργατικού Κέντρου Καλαμάτας δεν είναι καθόλου τυχαίες. Ο πρόεδρος του ΕΚ, στέλεχος της ΝΔ εκλέχθηκε ξανά πρόεδρος μαζί με στελέχη της ΝΕ ΠΑΣΟΚ. Στο ΔΣ της ΓΣΕΕ εκλέχτηκε με το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ του Παναγόπουλου. Η δράση της συμβιβασμένης ηγεσίας του ΕΚ σε πλήρη αντιστοιχία με αυτή της ΓΣΕΕ έχει να επιδείξει πλούσιο έργο στην υπηρεσία της στήριξης της αντεργατικής πολιτικής και της εργοδοσίας, ανεξαρτήτου κυβέρνησης. Έλαμψε με την απουσία της από όλες τις μεγάλες μάχες των τελευταίων ετών, όπως τις τεράστιες κινητοποιήσεις για το έγκλημα στα Τέμπη. Σε συντονισμό με την ηγεσία της ΓΣΕΕ στήριξαν την «κοινωνική συμφωνία» της ντροπής, έκαναν απεργοσπασία απέναντι στον αγώνα ενάντια στο 13ωρο, χάρισαν τον κατώτατο μισθό στην κυβέρνηση και στους επιχειρηματικούς ομίλους.

Στους αγώνες που έδωσαν οι εργαζόμενοι στην Μεσσηνία ενάντια σε απληρωσιές και στο χτύπημα στη συνδικαλιστική δράση βρέθηκαν απέναντι από τους εργαζόμενους στηρίζοντας την εργοδοσία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση του Ασύλου ανιάτων όπου όχι μόνο δεν στήριξε τους απολυμένους εργαζόμενους που έφτιαξαν σωματείο, αλλά προκλητικά στάθηκε απέναντι από τις διεκδικήσεις επαναπρόσληψης. Την ίδια στιγμή οι εργαζόμενοι με τη στήριξη των σωματείων που πρόσκεινται στο ΠΑΜΕ και άλλων συνδικαλιστών, διεκδίκησαν και απέσπασαν διαδοχικές θετικές δικαστικές αποφάσεις που έκριναν παράνομες και καταχρηστικές τις απολύσεις επειδή ήταν ιδρυτικά μέλη της Διοίκησης του Σωματείου. Πριν μερικές μέρες επιδικάστηκε τεράστιο ποσό αποζημίωσης στους εργαζομένους για αποδοχές που δεν κατέβαλε η εργοδοσία του Άσυλου Ανιάτων, στο οποίο προεδρεύει ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας. Η απόφαση αυτή δικαιώνει εκ νέου τον αγώνα των εργαζομένων κόντρα στον πόλεμο που δέχτηκαν από την εργοδοσία και την ηγεσία του ΕΚ.

Για όλα αυτά οι εργαζόμενοι τους έχουν γυρίσει την πλάτη. Το απέδειξε και η Πρωτομαγιά, όταν στη συγκέντρωση που διοργάνωσε η συγκεκριμένη συμβιβασμένη ηγεσία, μαζεύτηκαν για άλλη μια φορά ελάχιστοι, προσβάλλοντας την φήμη του ΕΚ. Την ίδια στιγμή εκατοντάδες ήταν οι εργαζόμενοι, οι νέοι, με τα συνδικάτα τους, που πλημμύρισαν την Κεντρική πλατεία με σύνθημα «Καμία θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους τους».

Αυτοί είναι οι δύο κόσμοι στο εργατικό κίνημα. Από τη μία, ο κόσμος του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού, που θέλει τους εργαζόμενους θεατές, που θέλει συνδικάτα σφραγίδες και μηχανισμούς αναπαραγωγής νόθων αντιπροσώπων, το εργατικό κίνημα δεμένο στο άρμα της κυβέρνησης, της ΕΕ και των επιχειρηματικών ομίλων.

Από την άλλη, ο κόσμος των πραγματικών συνδικάτων που παλεύουν μέσα στους χώρους δουλειάς. Ο κόσμος της εργατικής τάξης που παίρνει την υπόθεση στα χέρια του.

Οι εργαζόμενοι και τα σωματεία τους πρέπει τώρα να πάρουν θέση μάχης. Να δυναμώσει η διεκδίκηση απέναντι στην πολιτική που μας θέλει φτηνούς, σιωπηλούς και συμβιβασμένους. Για να δυναμώσει η οργάνωση σε κάθε κλάδο και χώρο δουλειάς. Η ελπίδα βρίσκεται στα ζωντανά, μαχητικά, πραγματικά συνδικάτα της εργατικής τάξης. Στην οργάνωση, στον αγώνα, στη σύγκρουση με την κυβέρνηση, την πολιτική κεφαλαίου - ΕΕ που θυσιάζει τη ζωή μας για τα κέρδη και τους πολέμους τους.

Γιάννης Λαγογιάννης

Μέλος της Διοίκησης του Εργατικού Κέντρου Καλαμάτας