Ο Βασίλης Κοσμόπουλος πριν αναγνώσει το απόσπασμα είπε: “Όντας ιδιαίτερα συγκλονισμένος από την στρατιωτική εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και ιδιαίτερα ανήσυχος για το μέλλον της ανθρωπότητας επιτρέψτε μου να σας διαβάσω ένα απόσπασμα από το μυθιστόρημα του βραβευμένου το 1961με Νόμπελ λογοτεχνίας ΙΒΟ ΑΝΤΡΙΤΣ «Το Γεφύρι του Δρίνου»:

• Ήταν εκείνες οι τρεις δεκαετίες κάποιας ειρήνης και ευημερίας, όταν πολλοί νόμιζαν πως βρήκαν τον τρόπο, τον αλάθητο, ώστε να γίνει πραγματικότητα το πανάρχαιο όνειρο για την ολόπλευρη ανάπτυξη του ατόμου με ελευθερία και πρόοδο. Τότε που στα μάτια εκατομμυρίων ανθρώπων ο δέκατος ένατος αιώνας άπλωνε τις πολύπλευρες κι απατηλές ευλογίες του και δημιουργούσε την αυταπάτη της άνεσης, της σιγουριάς και της ευτυχίας για όλους και για τον καθένα, με φτηνά αγαθά και αγορές με πίστωση.
• Ο κόσμος έβρισκε δουλειά, κέρδιζε χρήματα κι αισθανόταν ασφαλής. Κι αυτά ήταν αρκετά για να κυλήσει κι εδώ η ζωή, η εξωτερική ζωή, «στο δρόμο της προόδου και της ανάπτυξης». Όλα τα άλλα καταχωνιάστηκαν, στριμώχτηκαν σ’ εκείνη τη σκοτεινή γωνιά της συνείδησης, όπου συνεχίζουν να υπάρχουν, ν’ αναδεύονται και να σιγοβράζουν, όλα τα αρχέγονα αισθήματα και οι πίστες οι ακλόνητες που λατρεύουν οι φυλές, οι θρησκείες και οι κάστες των ανθρώπων. Εκεί βαθιά, φαινομενικά νεκρά και παραχωμένα, προετοιμάζουν για τους καιρούς που θα έρθουν, για χρόνους μακρινούς και ανύποπτους, αλλαγές και συμφορές ανήκουστες, που δίχως αυτές φαίνεται πως οι λαοί δε μπορούν να ζήσουν, και πιο πολύ τούτος εδώ ο τόπος, ο δικός μας.