Τα σχόλια αφορούσαν το πριγκιπικό ζεύγος του Μονακό. 

Σχολίαζε τη ζωή του ζεύγους για να καταλήξει να μονολογεί για τη θλιβερή δική του καθημερινότητα. 

Είχαν μια αίσθηση παραίτησης τα λόγια του και μια πίκρα συγχρόνως για το πως κάποιοι άλλοι μπορούν και περνούν καλύτερα απ’ αυτόν. 

Τον άκουγε και ένιωθε μια δυσφορία να τον κυριεύει. 

“Πόσο να αντέξει κανείς τη ασημαντότητα της μιζέριας;” σκέφτηκε. 

“Ο καθένας και η μιζέρια του…”, ολοκλήρωσε τη σκέψη του. 

Θ.Π.