Μιλούσαν γι’ αυτόν και όχι για τη Νέα Δημοκρατία ως κυβέρνηση και έδειχναν έναν ενθουσιασμό πρωτόγνωρο, που τον ξάφνιασε, έτσι όπως τους άκουγε από το διπλανό τραπέζι να υπερθεματίζουν για τον πρωθυπουργό. 

Δεν είχε την ίδια άποψη μαζί τους, διαφωνώντας με τα λεγόμενά τους και τον ενθουσιασμό τους. 

Εκείνο που τον ενοχλούσε ωστόσο περισσότερο ήταν πως γίνεται να υπάρχουν κάποιοι που υπεραμύνονται προσώπων που δεν γνωρίζουν και μάλιστα εντελώς αβασάνιστα. 

Θα έμενε με την απορία αναπάντητη για άλλη μια φορά και το ήξερε. 

Συγχρόνως όμως ένιωθε πως ήταν αργά πια για να συμφιλιωθεί με τον οπαδισμό-φανατισμό πάσης φύσεως. 

Και δεν ήταν πρωταπριλιάτικο ψέμα αυτό.