Τον ακούει στο λογύδριό του στην ομήγυρη και παρατηρεί την έξαψή του. 

Ο ευρισκόμενος σε έξαψη ομιλητής ανερυθρίαστα τονίζει πως ούτε ο ίδιος παραβρέθηκε και συνεχίζει να επικρίνει τους άλλους απουσιάζοντες. 

Τον ακούει λοιπόν και δεν ξέρει αν πρέπει να γελάσει, γιατί τα πράγματα είναι όντως για γέλια. 

Αλλά συγχρόνως είναι τόσο έντονη η γελοιότητα αυτή που το γέλιο δεν προκύπτει αβίαστα. 

Και βέβαια δεν θέλει να πιέσει τον εαυτό του να γελάσει. 

Ο παραληρών νεοδημοκράτης απευθυνόμενος στην ομήγυρη ζει στο παραλήρημά του. 

Και εκείνος, που τον ακούει, δεν έχει καμία διάθεση να τον ακολουθήσει.

Έτσι ούτε μιλάει ούτε γελάει. 

Ακούει απλώς και αφήνει τη σκέψη του αλλού να ταξιδέψει. 

Θ.Π.