Το αποτέλεσμα είναι η υποβάθμιση του γλυπτού έργου, το οποίο, αντίθετα, ο Δήμος Καλαμάτας θα έπρεπε να φροντίζει να φαίνεται όσο γίνεται περισσότερο και να είναι και περιποιημένο. 

Είναι ένα γλυπτό όμορφο, με διαφορετικές εικόνες ανάλογα με τη γωνία παρατήρησης και ακόμη είναι ένα έργο τέχνης γλυκό και δυνατό. Ονομάζεται “Το ζευγάρι” και δημιουργήθηκε στο πλαίσιο του 1ου Συμποσίου Γλυπτικής το 2000.

Βέβαια δεν είναι η πρώτη φορά που ο Δήμος φέρεται έτσι στα γλυπτά έργα. Ας θυμηθούμε την απομάκρυνση από το κέντρο της πόλης του έργου του Κυριάκου Ρόκου “Το φεγγαράκι του Ταϋγέτου”, το οποίο από την πλατεία Σιδηροδρομικού Σταθμού πήγε σε μια νησίδα στην Αρτέμιδος, εκεί δηλαδή που κανείς δεν μπορεί να πάει να το παρατηρήσει.

Ας σκεφτούμε ακόμη τι έχει κάνει ο Δήμος στο παλιό Στρατόπεδο, όπου “έχωσε” το μνημείο για τους εκτελεσμένους από τους Ναζί, στις 8 Φλεβάρη του ‘44, πίσω από μια προτομή και πίσω από το μνημείο για τον Γιάννη Χαραλαμπόπουλο. 

Να αναλογιστούμε επίσης, εδώ και πολλά χρόνια τι νέα γλυπτά έργα έχουν γίνει στην Καλαμάτα, πόσο μοιάζουν δηλαδή μεταξύ τους. 

Για να επανέλθουμε στο Πάρκο Σιδηροδρόμων, θα έχει ενδιαφέρον να εξηγήσει ο Δήμος γιατί επέλεξε το συγκεκριμένο σημείο για το ηλιακό δέντρο. Να είναι άραγε μια επιλογή που έγινε στο πλαίσιο της δράσης “Φαντάσου το Πάρκο”; Γιατί είναι ωραίο να ζητάς από τους πολίτες να σου πουν τις ιδέες τους για μια περιοχή και τελικά να επεμβαίνεις στην περιοχή αυτή όπως σε βολεύει κάθε φορά. 

Στ.Μ.