Πέντε γενιές πολιτών, δηλαδή, ακολουθούν η μία την άλλη και συνεχίζουν την παράδοση, έχοντας ως αναφορά τον καρνάβαλο με κέφι, χαρά και γλέντια.

Κάποια από τα δρώμενα αυτών των ημερών είναι δε μοναδικά στο είδος τους, σε σχέση μ’ άλλα μέρη: Όπως η κρεμάλα, οι φωτιές την Κυριακή το βράδυ, ο σατιρικός λόγος του καρνάβαλου την καθαρά Δευτέρα κλπ.

Αυτό το γεγονός είναι αξιοθαύμαστο, γιατί μέσα στο χρονικό διάστημα των 165 χρόνων έχουν διαδραματιστεί πάμπολλα συμβάντα στον τόπο μας και πολλά απ’ αυτά έχουν ξεχαστεί τελείως.  

Για να γίνουν όλες αυτές οι πολιτιστικές εκδηλώσεις χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια, βέβαια, κι αξίζουν θερμά συγχαρητήρια τόσο στη Δημοτική αρχή, στα διάφορα σωματεία αλλά και στους απλούς πολίτες.

Σημαντικό ρόλο στις εκδηλώσεις παίζουν και χορωδίες της πόλης της Μεσσήνης κι επ’ ευκαιρία παραθέτω από την μεριά μου γι’ αυτό το σκοπό, το ακόλουθο πόνημα:      

ΩΔΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΜΕΣΣΗΝΗΣ

Μεσσήνη μου τρελαίνομαι σαν είμαι μακριά σου,

είναι πολλές οι ομορφιές, που με τραβούν κοντά σου.

Η εύφορη πεδιάδα σου που ο Πάμισος ποτίζει,

αιώνες τώρα ανελλιπώς μύρια καλά χαρίζει.

Της Μπούκας η χρυσή ακτή έχει περίσσια χάρη,

στολίδι είναι ζηλευτό, λαμπρό μαργαριτάρι.

Στην όμορφη πλατεία σου παρέες τραγουδάνε

κι κοπελιές που τριγυρνούν, για έρωτες μιλάνε.

Τρελές χαρές ο Διόνυσος κάνει στην αγκαλιά σου

και στην κρεμάλα οδηγεί τα άτακτα παιδιά σου.

Γέλια απλόχερα σκορπά, δεμένα στο μαντήλι,

σα βγαίνει ο καρνάβαλος, να γλυκαθούν τα χείλη.

Μνήμες αλλόκοτες ξυπνά τ’ αρχαίο όνομά σου

και με καλούν πεισματικά για να βρεθώ κοντά σου!

Δημήτρης Ν. Μπουσούνης Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.